ಶ್ರೀಃ ಶ್ರೀಮತೇ ಶಠಕೋಪಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತೇ ರಾಮಾನುಜಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮದ್ವರವರಮುನಯೇ ನಮಃ ಶ್ರೀವಾನಾಚಲ ಮಹಾಮುನಯೇ ನಮಃ
<< ಯಶೋದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ನೋಡಿದ ಪ್ರಸಂಗ
ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರ್ ಅವರು ‘ತಿರುವಿರಿತ್ತಂ’ನಲ್ಲಿ “ಸೂಟ್ಟು ನನ್ಮಾಲೈಗಳ್ ತೂಯನವೇಂದಿ ವಿಣ್ಣೋರ್ಗಳ್ ನನ್ನೀರ್ ಆಟ್ಟಿ ಅಂದೂಬಂ ತರಾ ನಿರ್ಕವೇ ಅಂಗು ಓರ್ ಮಾಯೈಯಿನಾಲ್ ಈಟ್ಟಿಯ ವೆಣ್ಣೆಯ್ ತೊಡು ಉಣ್ಣಪ್ಪೋಂದುಮಿಲೇಟ್ರುವನ್ ಕೂನ್ ಕೋತ್ತಿಡೈಯಾಡಿನೈ ಕೂತ್ತು ಅದಲಾಯರ್ ತಮ್ ಕೊಂಬಿನುಕ್ಕೇ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಪರಮಪದದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಸೂರಿಗಳು ಮಾಡುವ ತಿರುವಾರಾಧನೆಯ (ಪೂಜೆಯ) ನಡುವೆಯೂ ಭಗವಂತನು ಕೃಷ್ಣನಾಗಿ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಬರಲು ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿವೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ೧) ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಕೈಯಾರೆ ತಯಾರಿಸಿದ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಸವಿಯಲು. ೨) ನಪ್ಪಿನ್ನೈ ಪಿರಾಟ್ಟಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು.
ಈ ಎರಡು ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಆಳ್ವಾರರು ಅನೇಕ ಪಾಶುರಗಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಆಳ್ವಾರರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅತ್ಯಂತ ವಿರಕ್ತರಾದ ಋಷಿಗಳು ಕೂಡ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಕರಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ, ಈಗ ನಾವು ಕೃಷ್ಣನು ಬೆಣ್ಣೆ ಕದ್ದ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಭವಿಸೋಣ.
ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರ್ ‘ತಿರುವಾಯ್ಮೊಳಿ’ಯಲ್ಲಿ “ವಳವೇಳ್ ಉಲಗಿನ್ ಮುದಲಾಯ ವಾನೋರ್ ಇರೈಯೈ ಅರುವಿನೈಯೇನ್ ಕಳವೇಳ್ ವೆಣ್ಣೆಯ್ ತೊಡುವುಂಡ ಕಳ್ವಾ ಎನ್ಬನ್” (ತೀರದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಾನು, ಉಭಯ ವಿಭೂತಿಗಳಿಗೆ ಒಡೆಯನಾದವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಸೊರಗಿ, ಯಶೋದಾ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದಂತೆ “ಎಲೈ ಕಳ್ಳನೇ! ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕದ್ದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ” ಎಂದು ಕರೆದೆನು) ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ‘ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ತಿರುಮೊಳಿ’ಯಲ್ಲಿ “ವೆಣ್ಣೆಯ್ ಅಳೈಂದ ಕುಣುಂಗುಂ” (ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕಲಕಿದ ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ) ಮತ್ತು “ವೆಣ್ಣೆಯ್ ವಿಳುಂಗಿ ವೆರುಂ ಕಲತ್ತೈ ವೆರ್ಪಿಡೈ ಇಟ್ಟು” (ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ನುಂಗಿ ಬರಿ ಮಡಿಕೆಯನ್ನು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು) ಎಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕುಲಶೇಖರಾಳ್ವಾರ್ ‘ಪೆರುಮಾಳ್ ತಿರುಮೊಳಿ’ಯಲ್ಲಿ “ಮುಳುದುಂ ವೆಣ್ಣೆಯ್ ಅಳೈಂದು” (ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕಲಕಿ/ಅಲಂಕೋಲ ಮಾಡಿ) ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತಿರುಪ್ಪಾಣಾಳ್ವಾರ್ ‘ಅಮಲನಾದಿಪಿರಾನ್’ನಲ್ಲಿ “ವೆಣ್ಣೆಯ್ ಉಂಡ ವಾಯನ್” (ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಉಂಡ ಬಾಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು) ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಆಳ್ವಾರರು ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ತಿರುಮಂಗೈ ಆಳ್ವಾರ್ ತಮ್ಮ ‘ಸಿರಿಯ ತಿರುಮಡಲ್’ನಲ್ಲಿ ಎಂಪೆರುಮಾನನ ಬೆಣ್ಣೆ ಕದಿಯುವ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ಆರಾದ ತನ್ಮೈಯನಾಯ್ ಆಂಗೋರು ನಾಳ್ ಆಯಪ್ಪಾಡಿ” (ತೃಪ್ತಿಯಾಗದ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿ, ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ) ಎಂದು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಯಶೋದಾ ತಾಯಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಬೆಣ್ಣೆ ತಿಂದ ಬಗೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಕಳ್ಳತನ ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಯಶೋದೆಯು ಅವನನ್ನು ಒರಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹೊಡೆದು ಶಿಕ್ಷಿಸಿದ ಬಗೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತರುತ್ತಾರೆ.
ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ಗೋಪಿಕೆಯರ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಬೆಣ್ಣೆ ಕದಿಯುತ್ತಾನೆ. ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ತಿರುಮೊಳಿಯ “ವೆಣ್ಣೆಯ್ ವಿಳುಂಗಿ“ ಎಂಬ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಗೋಪಿಕೆಯರು ಬಂದು ಯಶೋದೆಯ ಬಳಿ ಕೃಷ್ಣನ ಕಳ್ಳತನದ ಬಗ್ಗೆ ದೂರು ನೀಡುವುದನ್ನು ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ಸುಂದರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಶೋದಾ ತಾಯಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಕೇವಲ ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುರಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಮಧುರಕವಿ ಆಳ್ವಾರ್ ಕೂಡ ಅನುಭವಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತರಾದವರನ್ನೂ ಸೆಳೆಯುವಷ್ಟು ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ಹಿರಿದಾದದ್ದು.
ಬೆಣ್ಣೆ ಕದಿಯುವಾಗ ಕೃಷ್ಣನು ಎಷ್ಟು ಮುಗ್ಧ ಮಗುವಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ, ತನ್ನ ಕಳ್ಳತನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮರೆಮಾಚಬೇಕೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಇದರಿಂದಲೇ ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. “ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾದ ಭಗವಂತನು ಬೆಣ್ಣೆ ಕದಿಯುವ ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ!” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಆಚಾರ್ಯರು ಪರಮಾನಂದ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಲೀಲೆಯ ಸಾರಾಂಶ:
- ಬೆಣ್ಣೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣವು ಸತ್ವ ಗುಣವನ್ನು (ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು) ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂಪೆರುಮಾನ್ (ಭಗವಂತ) ಸತ್ವ ಗುಣವನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಗುಣದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
- ಮಡಿಕೆಗಳಿಂದ ಬೆಣ್ಣೆ, ಮೊಸರು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಆಸೆಯಿಂದ ತಿಂದ ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಮಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಅವನು ಜೀವಾತ್ಮನನ್ನು ಆಸೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ (ಲೌಕಿಕ) ಶರೀರವನ್ನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.
- ಭಗವಂತನು ಬೆಣ್ಣೆ, ಮೊಸರು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅವನ ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಕೈಯಾರೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಯಾರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.
- ಯಶೋದೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ಹೆದರುವುದು, ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅವನು ಹೊಂದಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಧೇಯತೆಯನ್ನು (ಪಾರತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು) ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಅನುವಾದ – ಅಡಿಯೇನ್ ಕಸ್ತೂರಿರಂಗನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸನ್
ಪುರಾವೆ ಓದುವಿಕೆ – ಅಡಿಯೇನ್ ಹೇಮಲತಾ ರಾಜನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸಿ
ಮೂಲ : https://granthams.koyil.org/2023/09/03/krishna-leela-7-english/
ಆರ್ಕೈವ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮೇಯಮ್ (ಗುರಿ) – https://koyil.org
ಪ್ರಮಾಣಮ್ (ಗ್ರಂಥಗಳು) – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮಾತಾ (ಬೋಧಕರು) – https://acharyas.koyil.org
ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ಎಜುಕೇಶನ್ / ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ – https://pillai.koyil.org