ಶ್ರೀಃ ಶ್ರೀಮತೇ ಶಠಕೋಪಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತೇ ರಾಮಾನುಜಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮದ್ವರವರಮುನಯೇ ನಮಃ ಶ್ರೀವಾನಾಚಲ ಮಹಾಮುನಯೇ ನಮಃ
ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ದುರ್ಯೋಧನನು ಮಯನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಅರಮನೆಯ ಅದ್ಭುತ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಮೈಮರೆತನು. ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಇಂತಹ ಅರಮನೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಅಸೂಯೆ ಪಟ್ಟನು. ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನು ನೆಲವನ್ನು ನೀರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆದನು; ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಡೆ ನೀರನ್ನು ನೆಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ದ್ರೌಪದಿ ಮತ್ತು ಕೆಲವರು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಕ್ಕರು. ಇದರಿಂದ ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಕೋಪ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಬೆಳೆಯಿತು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಅವರನ್ನು ಜೂಜಾಟದಲ್ಲಿ (ದ್ಯೂತ) ಸೋಲಿಸಬೇಕೆಂದು ದುರ್ಯೋಧನನ ಸೋದರಮಾವನಾದ ಶಕುನಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದನು.
ಆ ಯೋಜನೆಯಂತೆ, ದುರ್ಯೋಧನನು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ಜೂಜಾಟಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು. ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗದೆ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಆಟವಾಡಲು ಒಪ್ಪಿದನು. ದುರ್ಯೋಧನನ ಪರವಾಗಿ ಶಕುನಿಯೇ ದಾಳಗಳನ್ನು ಉರುಳಿಸಿದನು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜೂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಪಣವಿರುತ್ತದೆ. ಅದರಂತೆ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮೊದಲು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸೋತನು. ನಂತರ ತನ್ನ ಸಹೋದರರನ್ನು, ತನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಪಣವಾಗಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಗೆಲುವಿನ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ತಪ್ಪು ಅರಿವಾಗದೆ, ದುರ್ಯೋಧನನು ತನ್ನ ತಮ್ಮ ದುಶ್ಶಾಸನನಿಗೆ ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಸಭೆಗೆ ಎಳೆದು ತರಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ದುಶ್ಶಾಸನನು ದ್ರೌಪದಿಯ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ರಜಸ್ವಲೆಯಾಗಿದ್ದಳು (ಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದಳು) ಮತ್ತು ಏಕವಸ್ತ್ರೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಭೆಗೆ ಎಳೆತಂದನು. ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತು, ದ್ರೌಪದಿ ತನ್ನ ಪತಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಮತ್ತು ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಯಾಚಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ದುರ್ಯೋಧನನ ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು. ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ದುರ್ಯೋಧನನು ದ್ರೌಪದಿಯ ಸೀರೆ ಕಲಿಯುವಂತೆ (ವಸ್ತ್ರಾಪಹರಣ ಮಾಡಲು) ದುಶ್ಶಾಸನನಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಅವಳ ಸೀರೆಯನ್ನು ಎಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಅವಳು ತನ್ನ ಮಾನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೀರೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವರು ವನವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ಋಷಿಗಳು ನೀಡಿದ್ದ ಉಪದೇಶ ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು: “ಮಹಾ ಆಪತ್ತು ಬಂದಾಗ, ನೀನು ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು”. ಕೂಡಲೇ ಅವಳು ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾದಳು. ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಭಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ದುಶ್ಶಾಸನನು ಸೀರೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಅಕ್ಷಯವಾಗಿ ಸೀರೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕೈ ಸೋತು ದುಶ್ಶಾಸನನು ಕುಸಿದುಬಿದ್ದನು.
ಇದೆಲ್ಲಾ ನಡೆದ ನಂತರ, ದ್ರೌಪದಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ದುರ್ಯೋಧನ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನನ್ನು, ಸಹೋದರರನ್ನು ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಣವಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಆ ಆಟವನ್ನೇ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ದುರ್ಯೋಧನನು ಮತ್ತೆ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ಜೂಜಾಟಕ್ಕೆ ಕರೆದನು. ಈ ಬಾರಿ ಕೇವಲ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಣವಾಗಿಡಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಸೋತವರು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ವನವಾಸ ಹಾಗೂ ಒಂದು ವರ್ಷ ಅಜ್ಞಾತವಾಸ ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮತ್ತೆ ಸೋತನು, ಪಾಂಡವರು ರಾಜ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದರು. ಆ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು. ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ತನಗಾದ ಅವಮಾನದಿಂದ ನೊಂದ ದ್ರೌಪದಿಯು, ದುರ್ಯೋಧನ ಮತ್ತು ದುಶ್ಶಾಸನರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರೆಗೂ ತಾನು ಮುಡಿ ಕಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ (ಕೂದಲು ಕಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ) ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸಹಿಸಲಾಗದ ಕೃಷ್ಣನು, ದುರ್ಯೋಧನಾದಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದಾಗಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದನು.
ಭಗವಂತನು ದ್ರೌಪದಿ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಕರುಣೆ ಹೊಂದಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಅವರಿಗಾಗಿ ಕೌರವರನ್ನು ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಳ್ವಾರರು ತಮ್ಮ ಪಾಶುರಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ತಮ್ಮ ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ತಿರುಮೊಳಿಯಲ್ಲಿ, “ಮೈತ್ತುನನ್ಮಾರ್ ಕಾದಲಿಯೈ ಮಯಿರ್ ಮುಡಿಪ್ಪಿತ್ತು ಅವರ್ಗಳೈಯೇ ಮನ್ನರಾಕ್ಕಿ” (ತನ್ನ ಭಾವಂದಿರಾದ ಪಾಂಡವರ ಪತ್ನಿ ದ್ರೌಪದಿ ಮುಡಿ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಪಾಂಡವರನ್ನು ರಾಜರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣ) ಎಂದು ಹಾಡಿದ್ದಾರೆ. ತಿರುಮಂಗೈ ಆಳ್ವಾರ್ ತಮ್ಮ ಪೆರಿಯ ತಿರುಮೊಳಿಯಲ್ಲಿ “ಪಂದಾರ್ ವಿರಲಾಳ್ ಪಾಂಚಾಲಿ ಕೂಂದಲ್ ಮುಡಿಕ್ಕ ಪಾರತತ್ತು ಕಂದಾರ್ ಕಳಿಟ್ರುಕ್ ಕಳಲ್ ಮನ್ನರ್ ಕಲಂಗ ಚ್ಚಂಗಂ ವಾಯ್ ವೈತ್ತಾನ್” (ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚೆಂಡನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ದ್ರೌಪದಿಯು ತನ್ನ ಕೇಶವನ್ನು ಮುಡಿಯಲು, ಆನೆಗಳ ಮೇಲಿದ್ದ ರಾಜರು ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡುವಂತೆ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಂಖವನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿದನು) ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಲೀಲೆಯ ಸಾರಾಂಶ:
- ಪಿಳ್ಳೈ ಲೋಕಾಚಾರ್ಯರು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: “ದ್ರೌಪದಿ ಕರೆದಾಗ ಭಗವಂತನು ಸ್ವತಃ ಸಭೆಗೆ ಬಾರದಿರಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವನು ಬಂದಿದ್ದರೆ, ತನಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯರಾದ ಪಾಂಡವರನ್ನೇ ಅವನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ದ್ರೌಪದಿ ಶರಣಾಗತಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇರಿದವಳಾದ ಅವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಪಾಂಡವರ ಧರ್ಮವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರೇ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಅರ್ಹರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಭಗವಂತನು ಖುದ್ದಾಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲ (ಅದೃಶ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಿದನು)”.
- ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ದೊಡ್ಡ ದುಃಖವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ವರ್ತನೆಯಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದು.
- ದ್ರೌಪದಿ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ಜೀವನದಿಂದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಪಾಂಡವರಿಗಾಗಿ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ ನಂತರವೂ, ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಏರುವಾಗ ಕೃಷ್ಣನು ದುಃಖದಿಂದ, “ನಾನು ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಸಾಕು ಎನಿಸುವಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಭಕ್ತರು ತೋರುವ ಅಲ್ಪ ಭಕ್ತಿಗೂ ಭಗವಂತನು ತಾನು ಅವರಿಗೆ ಸದಾ ಋಣಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅನುವಾದ – ಅಡಿಯೇನ್ ಕಸ್ತೂರಿರಂಗನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸನ್
ಪುರಾವೆ ಓದುವಿಕೆ – ಅಡಿಯೇನ್ ಹೇಮಲತಾ ರಾಜನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸಿ
ಮೂಲ – https://granthams.koyil.org/2023/10/24/krishna-leela-47-english/
ಆರ್ಕೈವ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮೇಯಮ್ (ಗುರಿ) – https://koyil.org
ಪ್ರಮಾಣಮ್ (ಗ್ರಂಥಗಳು) – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮಾತಾ (ಬೋಧಕರು) – https://acharyas.koyil.org
ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ಎಜುಕೇಶನ್ / ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ – https://pillai.koyil.org