ಶ್ರೀಃ ಶ್ರೀಮತೇ ಶಠಕೋಪಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತೇ ರಾಮಾನುಜಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮದ್ವರವರಮುನಯೇ ನಮಃ ಶ್ರೀವಾನಾಚಲ ಮಹಾಮುನಯೇ ನಮಃ
ಕೃಷ್ಣನು ಒಬ್ಬ ವೈದಿಕನ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ) ಪುತ್ರರನ್ನು ಶ್ರೀವೈಕುಂಠದಿಂದ ಹೇಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಕರೆತಂದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೀಗ ಅನುಭವಿಸೋಣ.
ಒಮ್ಮೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನರು ಕೃಷ್ಣನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿ, “ನನಗೆ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕಣ್ಮರೆಯಾದರು. ಈಗ ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಲಿದ್ದಾಳೆ. ನೀನು ಈ ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಯಾಗ ದೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಜುನನು ತಾನೇ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಹೋಗಿ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹೆರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದು, ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳದ ಸುತ್ತಲೂ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅದರ ಅಳು ಕೇಳಿಸಿತು, ಆದರೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಮಗು ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದನು. ಅವನು ಅರ್ಜುನನನ್ನೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆತಂದು, “ಕೃಷ್ಣಾ! ನೀನೇ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ನೀನು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ತಕ್ಷಣವೇ ಕೃಷ್ಣನು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು, ರಥವನ್ನು ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ ನಡೆಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅಂಡಾಕಾರದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಏಳು ಆವರಣಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ವಿರಜಾ ನದಿಯ ದಡವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಅವನು ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, ವಿರಜಾ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಪರಮಪದವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿನ ಮಹಾಮಂಟಪವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಪತ್ನಿಯರು ಆ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರಿಂದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ತಾವು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೆಂದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ತರಿಸಿಕೊಂಡೆವು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪರಮಪದದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕರೆತಂದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಯಥಾಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಪಡೆದಿದ್ದರಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಅನುಷ್ಠಾನಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ನಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದನು.
ಶ್ರೀ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದು ‘ಯುಗ ಭೇದ’ದ ಕಾರಣದಿಂದ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ಈ ಘಟನೆಗಳು ಪ್ರತಿ ಚತುರ್ಯುಗದಲ್ಲೂ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರಬಹುದು.
ಆಳ್ವಾರುಗಳು ತಮ್ಮ ಪಾಶುರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ:
ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ತಮ್ಮ ಪೆರಿಯಾಳ್ವಾರ್ ತಿರುಮೊಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
“ಪಿಱಪ್ಪಗತ್ತೇ ಮಾಂಡೊಳಿಂದ ಪಿಳ್ಳೈಗಳ ನಾಲ್ವರೈಯುಮ್ ಇಱೈಪ್ಪೊಳುದಿಲ್ ಕೊಣರ್ಂದು ಕೊಡುತ್ತು ಒರುಪ್ಪಡುತ್ತ ಉಱೈಪ್ಪನೂರ್”
(ಅರ್ಥ: ಹುಟ್ಟಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಮರಣಹೊಂದಿದ ನಾಲ್ವರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟು, ಅವರು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ ಎಂದು ಆ ತಂದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಶಕ್ತ್ಯುಳ್ಳವನು ಕೃಷ್ಣ).
ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರ್ ತಮ್ಮ ತಿರುವಾಯ್ಮೊಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
“ಇಡರ್ ಇನ್ಱಿಯೆ ಒರು ನಾಳ್ ಒರು ಪೋಳ್ದಿಲ್ ಎಲ್ಲಾ ಉಲಗುಮ್ ಕಳಿಯಪ್ ಪಡರ್ ಪುಗಳ್ಪ್ ಪಾರ್ಥನುಮ್ ವೈದಿಕನುಮ್ ಉಡನ್ ಏಱತ್ ತಿಣ್ ತೇರ್ ಕಡವಿಚ್ ಚುಡರ್ ಒಳಿಯಾಯ್ ನಿನ್ಱ ತನ್ನಡೈಚ್ ಚೋದಿಯಿಲ್ ವೈದಿಗನ್ ಪಿಳ್ಳೈಗಳೈ ಉಡಲೊಡುಮ್ ಕೊಂಡು ಕೊಡುತ್ತವನೈಪ್ ಪಟ್ಱಿ ಒನ್ಱುಮ್ ತುಯರ್ ಇಲನೇ”
(ಅರ್ಥ: ಎಂಬೆರುಮಾನನು, ಒಂದು ದಿನ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ (ಒಂದು ಕರ್ಮ ಮುಗಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಕರ್ಮ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ನಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ), ಎಲ್ಲಾ ಲೌಕಿಕ ಲೋಕಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಮಹಾನ್ ಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳ ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ತನ್ನ ಬಲಿಷ್ಠ ರಥದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು, ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ರಥವನ್ನು ನಡೆಸಿ, “ಪರಂಜ್ಯೋತಿ” ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಾದ ತನ್ನದೇ ಆದ ಮಹಾನ್ ತೇಜಸ್ವಿ ಧಾಮಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಅವರ ಬದಲಾಗದ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ (ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮಪದವು ಕಾಲದ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ) ಮರಳಿ ತಂದು ಅವನಿಗೆ [ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ] ಕೊಟ್ಟನು; ಅಂತಹ ಎಂಬೆರುಮಾನನ್ನು ನಾನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅನುಭವಿಸಿದೆ ಮತ್ತು (ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ) ಲೌಕಿಕ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ).
ತಿರುಮಂಗೈ ಆಳ್ವಾರ್ ತಮ್ಮ ಪೆರಿಯ ತಿರುಮೊಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
“ವೇದ ವಾಯ್ ಮೊಳಿ ಅಂತಣನ್ ಒರುವನ್ ಎಂದೈ! ನಿನ್ ಶರಣ್, ಎನ್ನುಡೈಯ ಮನೈವಿ ಕಾದಲ್ ಮಕ್ಕಳ್ಳೈಪ್ ಪಯತ್ತಲುಮ್ ಕಾಣಾಳ್ ಕಡಿಯದೋರ್ ದೈವಮ್ ಕೊಂಡ್ ಒಳಿಕ್ಕುಮ್ ಎನ್ಱಳೈಪ್ಪ ಏದಲಾರ್ ಮುನ್ನೇ ಇನ್ನರುಳ್ ಅವರ್ಕ್ಕುಚ್ ಚೆಯ್ದು ಉನ್ ಮಕ್ಕಳ್ ಮತ್ಱಿವರ್ ಎನ್ಱು ಕೊಡುತ್ತಾಯ್”
(ಅರ್ಥ: ವೇದವಿದನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಯು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅವನು ನಿನ್ನ [ಕೃಷ್ಣನ] ಬಳಿ ಬಂದು, “ಓ ನನ್ನ ಪ್ರಭುವೇ! ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಆಗ ನೀನು, ಅವನು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮರಳಿ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶತ್ರುಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು “ಇವರೇ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳು” ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ).
ಈ ಲೀಲೆಯ ಸಾರಾಂಶ:
- ಭಗವಂತನು ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿರಜಾ ನದಿಯ ಈ ಬದಿಯಲ್ಲಿ (ಸಂಸಾರದ ಬದಿಯಲ್ಲಿ) ಬಿಟ್ಟು, ತಾನು ವಿರಜೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಶ್ರೀವೈಕುಂಠವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವರು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಲೋಕದ ಜನರಿಗೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
- ಶ್ರೀ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಯಥಾರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಬಯಸಿದಳು ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದಳು. ಅವಳ ಇಚ್ಛೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಶ್ರೀವೈಕುಂಠವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದನು. ಇದು ಅವನ ‘ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂಕಲ್ಪ’ದ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀವೈಕುಂಠವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವರು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವತಂತ್ರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದನು.
ಅನುವಾದ – ಅಡಿಯೇನ್ ಕಸ್ತೂರಿರಂಗನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸನ್
ಪುರಾವೆ ಓದುವಿಕೆ – ಅಡಿಯೇನ್ ಹೇಮಲತಾ ರಾಜನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸಿ
ಅನುವಾದ – ಅಡಿಯೇನ್ ಕಸ್ತೂರಿರಂಗನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸನ್
ಪುರಾವೆ ಓದುವಿಕೆ – ಅಡಿಯೇನ್ ಹೇಮಲತಾ ರಾಜನ್ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸಿ
ಮೂಲ – https://granthams.koyil.org/2023/11/04/krishna-leela-58-english/
ಆರ್ಕೈವ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮೇಯಮ್ (ಗುರಿ) – https://koyil.org
ಪ್ರಮಾಣಮ್ (ಗ್ರಂಥಗಳು) – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮಾತಾ (ಬೋಧಕರು) – https://acharyas.koyil.org
ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ಎಜುಕೇಶನ್ / ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ – https://pillai.koyil.org