శ్రీః శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః
శ్రీరంగ క్షేత్రంలో నంపిళ్ళై వారు (లోకాచార్యులు), ఉభయ నాచ్చియార్లతో కూడిన నంపెరుమాళ్ (శ్రీరంగనాథుని ఉత్సవ మూర్తి) సన్నిధిలో పొందిన దివ్య గౌరవం, వారి గురు-శిష్య పరంపర అత్యంత వైభవమైనది.
71.భక్తిమానుడైయ భక్తి వైదమాయ్ వరుమదు. ప్రపన్ననుడైయ భక్తి రుచి కార్యమాయిరుక్కుమ్. భక్తిపరనుక్కు సాధనమాయిరుక్కుమ్.ఇవనుక్కు దేహయాత్రా శేషమాయిరుక్కుమ్.
నమ్మాళ్వార్లకు ఎంబెరుమాన్ (శ్రీకృష్ణ పరమాత్ముని) యెడల గల అవధులు లేని గాఢానురాగాన్ని, పరమ భక్తిని కీర్తిస్తూ మన పూర్వాచార్యులు ఆయనను సాక్షాత్ ‘కృష్ణ తృష్ణ తత్త్వము’ (శ్రీకృష్ణుని యందలి నిరంతర ప్రేమే ఒక దివ్య తత్త్వంగా మూర్తీభవించిన స్వరూపం) అని పరమోత్కృష్టంగా స్తుతించారు.
భక్తుని యొక్క భక్తి, శాస్త్రాలలో భక్తియోగానికి నిర్దేశించిన కఠిన విధివిధానాలకు లోబడి, నియమబద్ధంగా సాగుతుంది. ప్రపన్నునికి మాత్రం భక్తి అనేది భగవద్విషయంలో కలిగిన గాఢమైన అనురాగం (రుచి) చేత స్వయంచాలకంగా, సహజసిద్ధంగా ఉద్భవిస్తుంది. భక్తునికి భక్తియే పరమ ఫలమైన భగవంతుని చేరుకోవడానికి సాధనము (ఉపాయము). ప్రపన్నునికి మాత్రం ఆ భక్తి తన నిజమైన స్వరూపానికి అనుగుణంగా ఈ సంసారంలో ఉన్నంతకాలం దేహయాత్రను గడపడానికి (కాలక్షేపం చేయడానికి) ఉపయోగపడుతుంది.
గమనిక – పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ దివ్య రహస్య గ్రంథమైన ముముక్షుప్పడిలో ఈ సిద్ధాంతాలను అత్యంత సుందరంగా విశదీకరించారు. అందులోని 271వ సూత్రంలో ఆయన వివరిస్తూ – ప్రపన్నునికి భక్తి అనేది మోక్ష సాధనం కాదు, భగవద్విషయంలో నిరంతర అనురాగాన్ని, గాఢమైన ప్రీతిని (రుచిని) పెంపొందించే పాత్రను మాత్రమే పోషిస్తుందని తెలియజేశారు.దీనిపై శ్రీ మణవాళ మామునులు తమ దివ్య వ్యాఖ్యానంలో ఒక చక్కని దృష్టాంతాన్ని అనుగ్రహించారు. ఆకలి బాగా ఉన్నప్పుడే ఒక మనిషి ఆహారాన్ని తృప్తిగా, రుచిగా భుజించగలిగినట్లుగా, హృదయంలో భగవత్ భక్తి ఉన్నప్పుడే ప్రపన్నుడు ఎంబెరుమాన్ దివ్య కైంకర్యాన్ని అత్యంత ఉత్సాహంతో, రసానుభవంతో సమర్పించగలుగుతాడు.
72.భక్తిమానుక్కు ఫలత్తిల్ శ్రద్ధై ఇల్లాదపోదు తవిరలాయిరుక్కుమ్.ప్రపన్ననుక్కు స్వరూప-ప్రయుక్తమాయ్ వరుమదాగైయాలే ఒరుకాలుమ్ తవిరాదాయిక్కుమ్.
శ్రీ తిరుప్పాణాళ్వార్ శ్రీరంగనాథుడైన పెరియ పెరుమాళ్ దివ్య మంగళ విగ్రహ సౌందర్యానికి సంపూర్ణంగా బద్ధులై, ఆ స్వామి రూపలావణ్యాల యందే లీనమై జీవించిన పరమ ప్రపన్న శిరోమణి.
భక్తునికి తాను చేరవలసిన గమ్యం యందు ఆసక్తి లేదా శ్రద్ధ తగ్గినప్పుడు, అతడు తన భక్తి సాధనలో తడబడవచ్చు లేదా దానిని మధ్యలోనే విడిచిపెట్టే ప్రమాదం ఉంటుంది. కానీ ప్రపన్నునికి ప్రపత్తి (శరణాగతి) అనేది తన స్వభావానురూపమైన సహజ సిద్ధ స్వరూపం కావడం చేత… ఒక్కసారి భగవానుడే ఏకైక ఉపాయమని స్వీకరించిన (ఆత్మసమర్పణ చేసిన) తర్వాత, అతని మహావిశ్వాసం ఎన్నటికీ చలించదు, సడలిపోదు.
గమనిక – భక్తియోగంలో సాధకుడు భగవంతుని యందే నిరంతరంగా, అవిచ్ఛిన్నంగా మనస్సును నిలపాలి. భక్తియోగి ఏ ఒక్క క్షణమైనా భగవద్ధ్యానం నుండి దృష్టిని మరల్చినా, అతని భక్తిసాధన విచ్ఛిన్నమైపోతుంది (ఖండనపడుతుంది). కానీ ప్రపత్తి అనేది సిద్ధోపాయము – అనగా సాక్షాత్ శ్రీమన్నారాయణుడే సర్వసమర్థుడైన ఏకైక ఉపాయమని అంగీకరించడము. ఆ భగవానుడు ప్రపన్నులను రక్షించడానికి స్వయంగా తానే సర్వశక్తిమంతుడు. భగవంతునినే ఏకైక ఉపాయంగా స్వీకరించే ఈ విధానం, ఎల్లప్పుడూ భగవంతునిపైనే సంపూర్ణంగా ఆధారపడి ఉండే (పారతంత్ర్యమే సహజగుణమైన) జీవాత్మ యొక్క యథార్థ స్వరూపానికి సంపూర్ణంగా సరిపోతుంది.
73.అవన్ గుణ నిభన్ధనమన్ఱు; అవనోట్టై సంభన్ధమ్ సత్తాప్రయుక్తమెంగై.
శ్రీ సీతాపిరాట్టి శ్రీరామచంద్రుని కల్యాణ గుణాలను చూసి కాకుండా, వారిద్దరి మధ్య గల శాశ్వతమైన నిత్య సంబంధం ఆధారంగానే ఆయనను ప్రేమిస్తున్నానని స్వయంగా విశదీకరించింది.అదేవిధంగా,జీవాత్మకు భగవంతునితో ఉన్న సంబంధం కూడా ఆ పరమాత్మ యొక్క దివ్య మంగళ గుణాలపై ఆధారపడి ఏర్పడినది కాదు. ఎల్లప్పుడూ భగవంతునిపైనే సంపూర్ణంగా ఆధారపడి ఉండే (నిరంతర పారతంత్ర్యమే సహజ గుణమైన) జీవాత్మ యొక్క యథార్థ స్వరూపానికి, ఉనికికే (సత్తాకే) సహజసిద్ధమైన అనాది నిత్య సంబంధం ఇది.
గమనిక – నమ్మాళ్వార్లు తిరువాయిమొళి 5.3.5 పాశురంలో ఈ పరమ సత్యాన్నే స్పష్టం చేశారు – ‘కడియన్ కొడియన్ … ఆగిలుమ్ కొడియ ఎన్ నెంజమ్ అవన్ ఎన్ఱే కిడక్కుమ్’ (ఆయన పరమ కఠినుడు, కనికరం లేనివాడు, క్రూరుడు- అయినప్పటికీ, నా ఈ పిచ్చి హృదయం ఎల్లప్పుడూ ఆయననే ధ్యానిస్తూ, ఆయన యందే పడి ఉంటుంది).
నంపిళ్ళై వారు తమ ఈడు ముప్పత్తారాయిప్పడి వ్యాఖ్యానంలో అనసూయా దేవి మరియు సీతాపిరాట్టిల నడుమ జరిగిన దివ్య సంవాదాన్ని ఎత్తిచూపారు.అనసూయ ‘పతివ్రతయైన స్త్రీకి తన భర్తే ప్రత్యక్ష దైవం’ అని చెప్పినప్పుడు, సీతాదేవి సమాధానమిస్తూ. ‘నిజమే. శ్రీరాముని దివ్య మంగళ కల్యాణ గుణాలను చూసే నేను ఆయనపై ఇంతటి అనురాగం కలిగి ఉన్నానని లోకులు అనుకుంటున్నారు. కానీ ఆయన ఒకవేళ తన సమస్త కల్యాణ గుణాలను విడిచిపెట్టి, అందవిహీనుడై మారినా సరే, నేను ఆయన పట్ల నా అనురాగాన్ని ఎన్నటికీ వీడను. కాకపోతే నా హృదయగతమైన ఈ నిష్కల్మష భావాన్ని నేను ఎప్పటికీ నిరూపించుకోలేను.ఎందుకంటే శ్రీరామచంద్రుడు తన కల్యాణ గుణాలను ఎన్నడూ వదులుకోడు కదా!’ అని పలికింది.పిళ్లై లోకాచార్యులు సైతం శ్రీవచన భూషణం 111వ సూత్రంలో ఇదే పరమ సిద్ధాంతాన్ని ఉద్ఘాటించారు. ‘గుణ కృత దాస్యత్తిలుమ్ కాట్టిల్ స్వరూప ప్రయుక్తమాన దాస్యమిఱే ప్రధానమ్’ – భగవంతుని దివ్య గుణాలను చూసి చేసే దాస్యం కంటే, మన ఆత్మయొక్క సహజ సిద్ధ స్వరూపం (శేషత్వం) ఆధారంగా చేసే దాస్యమే అత్యంత ప్రధానమైనది. ఎందుకంటే గుణాల ఆధారంగా దాస్యం ఏర్పడితే, ఏనాడైనా ఆయన గుణానుభవం మనకు ప్రత్యక్షంగా లభించనప్పుడు మనం దాస్యాన్ని విడిచిపెట్టే ప్రమాదం ఉంది.అది మనకు తీరని చేటు. కానీ మన స్వరూపమైన నిరంతర పారతంత్ర్యం (భగవదధీనత – ఇది ఎన్నడూ మారదు) ఆధారంగా దాస్యం స్థిరపడితే, మనం ఏ ఒక్క కాలంలోనూ, ఏ పరిస్థితులలోనూ ఆ సర్వేశ్వరుని దాస్యాన్ని వీడనే వీడము.
74.భగవద్విషయత్తిలోరడివర నిన్ఱవర్గళ్ శ్లాఘనీయర్
సర్వేశ్వరుడైన భగవానుని దివ్య మార్గంలో కేవలం ఒక్క చిన్న అడుగు ముందుకు వేసిన వారైనా సరే, వారు లోకంలో అందరి చేత అత్యంత ఘనంగా కీర్తించదగినవారు, పరమ పూజనీయులు.
గమనిక – విషయ భోగాలలో మునిగితేలడానికి లెక్కలేనన్ని అవకాశాలు, ప్రలోభాలు ఉన్న ఈ సంసారంలో ఒక జీవుడు భగవంతుని దిశగా ఒక్క చిన్న అడుగు ముందుకు వేసినా, అది ఎంతగానో ప్రశంసించదగిన గొప్ప పరిణామం. శ్రీవైష్ణవుల (భాగవతుల) నిరంతర ఆదరణ, ప్రోత్సాహం లభిస్తే, అటువంటి వ్యక్తులు ఆధ్యాత్మికంగా క్రమక్రమంగా ఎదుగుతూ, చివరకు తమ సహజసిద్ధమైన పరమ దాస్య స్వరూపాన్ని (పారతంత్ర్యాన్ని) పరిపూర్ణంగా తెలుసుకోగలుగుతారు.
75.అత్తలైయాలే వరుమదొళియత్ తాన్దామొన్ఱై ఆశైప్పడుగైకూడప్ పళి
సమస్తమూ ఆ భగవంతుని దివ్య సంకల్పము, అభీష్టం మేరకే జరగాలి. మనంతట మనం స్వతంత్రించి మన కోసమని ఏ ఒక్క దానినైనా ఆశించడం అనేది ఆత్మస్వరూపానికి ఒక తీరని లోపమే (దోషమే).
గమనిక – భగవానుడే సర్వాధారమైన యజమాని (శేషి), జీవాత్మలందరూ ఆయనకు నిత్య దాసులు (శేషభూతులు). దాసునికి ఏది శ్రేయస్కరమో దానిని స్వయంగా ఆ యజమానియే సంకల్పించి, కటాక్షించి అనుగ్రహించాలి. పరతంత్రులైన జీవాత్మలు భగవత్ సంకల్పానికి భిన్నంగా స్వతంత్రమైన కోరికలను కలిగి ఉండటమే ఒక పెద్ద దోషము. అటువంటి స్వతంత్రతే జీవుని యథార్థ స్వరూపమైన పారతంత్ర్యాన్ని నాశనం చేయడానికి (స్వరూప నాశనానికి) దారితీస్తుంది.
76.ఉడైయవనే నమ్ కార్యత్తుక్కుక్ కడవణ్.
అర్జునుడు పూర్తిగా శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మచే రక్షింపబడ్డాడు.
భగవానుడే నిజమైన యజమాని (స్వామి).జీవాత్మలందరూ ఆయన సొత్తు (స్వమ్). కాబట్టి జీవాత్మల యొక్క సమస్త అవసరాలను, సంరక్షణను చూసుకోవలసిన సంపూర్ణ బాధ్యత ఆ భగవంతునిదే.
గమనిక – ఆత్మ తన శరీరము యొక్క సమస్త కదలికలను, కర్మలను ఎలా నడిపిస్తుందో, సర్వేశ్వరుడైన భగవానుడు సమస్త జీవాత్మలకు అంతర్యామియైన పరమాత్మగా ఉన్నాడు. జీవాత్మలందరూ ఆ స్వామికి శరీరము (శరీర-శరీరి భావన). కాబట్టి జీవాత్మల సంరక్షణ బాధ్యతను వహించవలసినది సాక్షాత్ ఆ భగవానుడే.
ఈ పరమ రహస్యాన్ని పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ ముముక్షుప్పడి గ్రంథములో చరమశ్లోక ప్రకరణంలోని 258వ సూత్రంలో అత్యంత సుందరంగా విశదీకరించారు. చరమశ్లోకంలో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ అర్జునునితో ‘మోక్షయిష్యామి’ (నిన్ను నేనే సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడిని చేసి రక్షిస్తాను) అని అభయమిచ్చాడు. దీనిని వివరిస్తూ పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ దివ్య సూత్రంలో –
“ఇని ఉన్ కైయిలుమ్ ఉన్నైక్కాట్టిత్ తారేన్; ఎన్ ఉడమ్బిల్ అళుక్కై నానే పోక్కిక్ కొళ్ళేనో?”
(ఇకపై నిన్ను రక్షించుకునే భారాన్ని నీ చేతుల్లో కూడా ఉంచను.నా శరీరానికి పట్టిన మురికిని నేనే స్వయంగా కడుక్కోలేనా?)
అని పరమాత్మ యొక్క వాత్సల్యాన్ని ఆవిష్కరించారు. ఇక్కడ శ్రీ మణవాళ మామునుల యొక్క దివ్య వ్యాఖ్యానం పరమోత్కృష్టమైనది. దాని సారాంశం ఏమనగా,
శ్రీకృష్ణుడు అర్జునునితో ఇలా అంటున్నాడు – ‘ఇంతకాలం నిన్ను నీవు స్వతంత్రుడవని భావించావు. కానీ ఇప్పుడు శరీరం ఆత్మపై ఎలా సంపూర్ణంగా ఆధారపడి ఉంటుందో, అలాగే నీవు కూడా నాపై సంపూర్ణంగా ఆధారపడిన పరతంత్రుడవనే సత్యాన్ని గ్రహించి నాకు శరణాగతి చేశావు.అర్జునుని యందలి అజ్ఞానాన్ని, పాపాలను తొలగించే ప్రయత్నం (ప్రవృత్తి) పరమాత్మ యొక్క బాధ్యత అని, అలాగే అర్జునుడు పరిశుద్ధుడైతే కలిగే పరమ ప్రయోజనము, ఆనందము కూడా ఆ సర్వేశ్వరునికే చెందుతుందని తెలపడమే దీని పరమ తాత్పర్యం.
77.వస్తువుక్కు గుణత్తాలేయిఱే ఉత్కర్షమ్.అన్ద గుణాధిక్యమెంగేయుణ్డు, అంగేయిఱేయేట్రమ్.
ఉభయ నాచ్చియార్లతో (శ్రీదేవి, భూదేవిలతో) కూడిన తిరువేంగడముడయాన్ (శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామి) సమస్త కల్యాణ గుణాలకు నిలయమైన పరబ్రహ్మ స్వరూపము.
ఒక వస్తువు యొక్క గొప్పదనము (ఉత్కర్ష) దాని యందు కొలువైయున్న దివ్య మంగళ గుణాల ఉనికి చేతనే కలుగుతుంది. ఎక్కడైతే అటువంటి శుభప్రదమైన, కల్యాణ గుణాల పరిపూర్ణత (ఆధిక్యత) విలసిల్లుతుందో,అక్కడే నిజమైన శ్రేష్ఠత (ఔన్నత్యం) ఉంటుంది.
గమనిక – భగవానునికి రెండు ముఖ్యమైన స్వరూప నిరూపక లక్షణాలు (గుర్తింపులు) ఉన్నాయి.ఆయన సమస్త కల్యాణ గుణాలకు ఏకైక నిలయము (ఆశ్రయము) మరియు సమస్తమైన దోషాలకు, చెడు గుణాలకు పరమ శత్రువు (దోషస్పర్శ లేనివాడు). అటువంటి అనంత దివ్య కల్యాణ గుణాలు పరిపూర్ణంగా నిండి ఉండటం చేతనే,ఆయన సర్వుల చేత అత్యంత ఘనంగా కొనియాడబడుతున్నాడు.
78.శేషభూతన్ స్వరూపం పెట్రడిమై శెయ్గై శేషిక్కు పేఱిఱే.
తిరువాయ్ మొళి ప్రశస్తి తనియన్‌లో చెప్పబడిన ‘మెయ్యామ్ ఉయిర్ నిలై’ (జీవాత్మ యొక్క యథార్థ స్వరూప స్థితి) అనే దివ్య వాక్యము వెల్లడించినట్లుగా – జీవాత్మ తాను సమస్త విధాలా ఎంబెరుమాన్ పైనే సంపూర్ణంగా ఆధారపడి, పరతంత్రుడననే సత్యాన్ని గుర్తించి, కేవలం ఆ స్వామిని సంపూర్ణంగా ప్రీతిపరచడానికే దాస్యం (కైంకర్యం) చేస్తే, అది సాక్షాత్ ఆ పెరుమాళ్ళకే పరమానందాన్ని ప్రసాదిస్తుంది.
గమనిక – మన సంప్రదాయంలో ‘చేతన లాభమ్ ఈశ్వరనుక్కు’ (జీవాత్మ లభించడం ఈశ్వరునికే పరమ లాభం) అని చెప్పబడింది.అనగా ఒక జీవాత్మ సంపూర్ణంగా భగవత్ నిష్ఠ యందు స్థిరపడితే, దాని వలన నిజమైన ప్రయోజనాన్ని, పరమానందాన్ని పొందేది సాక్షాత్ ఆ భగవానుడే.
జీవాత్మలను సంసారం నుండి విముక్తులను చేసి మోక్షానికి చేర్చడానికే ఆ భగవానుడు నిరంతరం జగత్ సృష్టి చేయడం, స్వయంగా తానే అనేక దివ్య అవతారాలను ఎత్తడం,ఆళ్వార్లు మరియు ఆచార్యుల ద్వారా ఈ దివ్య జ్ఞానాన్ని లోకానికి ఉపదేశింపజేయడం వంటి సమస్త లీలలను నిర్వహిస్తున్నాడు. ఆయనే సర్వలోకాలకు ఏకైక స్వామి. (యజమాని) కాబట్టి, ఆయన సొత్తయిన చేతనులలో ఒక్కరైనా పరిశుద్ధులై తనను చేరితే, ఆ లాభము మరియు ఆనందము సంపూర్ణంగా ఆ స్వామికే దక్కుతుంది.
79.స్వనికర్షమ్ శొల్లుగై జ్ఞానకార్యమ్. ఈశ్వరోఽహమ్ ఎన్ఱిరుక్కై అజ్ఞాన కార్యమ్.
తిరువరంగత్తముదనార్లు రామానుశ నూట్రన్దాది 48వ పాశురంలో ‘నిగరిన్ఱి నిన్ఱ ఎన్ నీశదై’ (సాటిలేని విధంగా నిలిచిన నా నీచత్వము / అల్పత్వము) అని సెలవిచ్చినట్లు – మన స్వంత దోషాలను, లోపాలను నిష్కపటంగా గుర్తించగలగడమే నిజమైన ఆత్మసాక్షాత్కారానికి (స్వరూప జ్ఞానానికి) పరమ ఫలము. అలా కాకుండా ‘నాన్ ఈశ్వరన్’ (నేనే ప్రభువును / స్వతంత్రుడను) అని విర్రవీగడం ఘోరమైన అజ్ఞానము మరియు దురహంకారాల పరిణామమే.
80.తీర్థఙ్గళిలే వర్త్తిక్కిఱ సత్త్వఙ్గళుక్కు పాపం పోగిఱదిల్లైయిఱే, జ్ఞానమిల్లామైయాలే.
గంగాది పుణ్యతీర్థాలలో నిరంతరం జీవించే ఎన్నో జలచర ప్రాణులు ఉన్నాయి.వాటికి తమ ఆత్మస్వరూపాన్ని గురించి కానీ,ఆ తీర్థ మాహాత్మ్యాన్ని గురించి కానీ,యథార్థ జ్ఞానం లేకపోవడం వల్లనే వాటి పాపాలు నశించడం లేదు. నిజమైన స్వరూప జ్ఞానం మాత్రమే మన సమస్త పాపాలను సమూలంగా ప్రక్షాళన చేయగలదు. కాబట్టి,ఆత్మజ్ఞానము మరియు భగవద్విశ్వాసము లేకుండా కేవలం పుణ్యనదులలో స్నానం చేసినంత మాత్రాన ఎవరి పాపాలు కూడా తొలగిపోవు.
గమనిక – ఉదాహరణకు, ఒక వ్యక్తి గంగానదిలో స్నానం చేస్తున్నప్పుడు,ఈ దివ్య నది సమస్త లోక రక్షకుడైన సాక్షాత్ శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీపాద పద్మాలను కడిగిన పరమ పావనమైన శ్రీపాదతీర్థం (విష్ణుపాదోద్భవం) అనే యథార్థ భావనను, వివేకాన్ని కలిగి ఉండాలి. అటువంటి భగవత్సంబంధ జ్ఞానం లేకుండా,ఎవరైనా కేవలం ఇదొక పుణ్యనది అని మాత్రమే భావించి స్నానం చేస్తే,దాని వలన ఎటువంటి నిజమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రయోజనం (పాప ప్రక్షాళన) చేకూరదు.
ఆంగ్లంలో : https://granthams.koyil.org/2013/08/14/divine-revelations-of-lokacharya-8/
అడియేన్ శ్రీ తేజ రామానుజ దాసి
ప్రూఫ్ రీడింగ్ చేసినవారు – ప్రసూన రామానుజ దాసి
https://granthams.koyil.org లో ఆర్కైవ్ ఉంచబడినది.
ప్రమేయం (లక్ష్యం) – https://koyil.org
ప్రమాణం (గ్రంధాలు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాతా(ఉపదేశకులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్యా/పిల్లల పోర్టల్ – https://pillai.koyil.org