శ్రీః శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః
111.ముక్తనుక్కు లీలావిభూతి తదీయత్వాకారత్తాలే ఉద్దేశ్యమాగ నిన్ఱదిఱే.
ముక్తాత్మకి (సంసార విముక్తుడైన పరమ చేతనునికి), ఈ లీలా విభూతి (భౌతిక సంసార జగత్తు) సైతం ఆనందించదగిన దివ్య భోగ్య వస్తువుగా (ఉద్దేశ్యముగా) మారుతుంది. ఎందుకంటే ఇది కూడా ఆ సర్వేశ్వరుని ఆస్తియే (విభూతియే). ఈ విషయాన్ని మనం ఇదివరకే 105వ ప్రవేశంలో (శ్రీసూక్తి/సూత్ర వివరణలో) అత్యంత సమగ్రంగా, వివరంగా చూశాము.105 సూత్రము ఈ లింకులో చూడవచ్చు –
112.ఉఱంగినానాగిల్ పరరక్షణత్తుక్కు ఉడలాయిరుక్కుమ్.ఉణర్దిరున్దానాగిలుమ్ అప్పడియే.
‘ఉఱంగువాన్ పోల్ యోగు శెయ్ద పెరుమాళ్’ అంటే ‘నిద్రించువాని వలె నటిస్తూనే (యోగనిద్రలో ఉంటూనే) సమస్త లోక రక్షణను చింతిస్తున్న పరమాత్మ’ అని కీర్తించబడినట్లుగా – భగవానుడు పైకి నిద్రిస్తున్నట్లు కనిపిస్తున్నప్పటికీ, నిరంతరం ప్రతి ఒక్కరి క్షేమం మరియు రక్షణ గురించే గాఢంగా ధ్యానిస్తున్నాడు. అదేవిధంగా, ఆయన మేల్కొని ఉన్నప్పుడు కూడా సమస్త జీవులనూ రక్షిస్తూనే ఉంటాడు.
గమనిక – ఈ పాశుర వ్యాఖ్యానంలో నంపిళ్లై వారు అద్భుతంగా స్పష్టం చేశారు.మనం ఏదైనా ఒక తీవ్రమైన విషయాన్ని లోతుగా ఆలోచించేటప్పుడు లేదా ఏకాగ్రత కుదరడానికి కళ్లు మూసుకున్నట్లే – భగవానుడు మనలను రక్షించడానికి గల నానా ఉపాయాలను సంపూర్ణ ఏకాగ్రతతో సంకల్పించడం కోసమే కన్నులు మూసుకున్నాడు. అలాగే, ఎంబెరుమాన్ ఎల్లవేళలా ప్రతి ఒక్కరి సంరక్షణ మరియు శ్రేయస్సు కోసమే నిరంతరం పరితపిస్తుంటాడనే పరమ సత్యాన్ని ఆళ్వార్లు మాటిమాటికీ ప్రస్తావించారు. సమస్త లోకాలను రక్షించగల భగవానుని అపరిమిత సామర్థ్యం మరియు రక్షించాలనే ఆయన సంకల్పంపై సంపూర్ణ విశ్వాసాన్ని నిలుపుకోవడం ద్వారానే ఆళ్వార్లు తమ ఆత్మధారణ చేసుకున్నారు. పైకి నిద్రిస్తున్నట్లు కనిపించే సమయంలోనే ఆయన మన రక్షణ కోసం ఇంతగా పరితపిస్తున్నప్పుడు, ఇక స్వయంగా మేల్కొని ఉన్నప్పుడు మనలను ఎలా రక్షిస్తాడో వేరే చెప్పవలసిన పనేలేదు.ఇదే సిద్ధాంతానికి శ్రీరామాయణంలో ఒక పరమ రమణీయమైన నిదర్శనం ఉంది – శ్రీరామచంద్రుడు సముద్ర తీరంలో శిబిరం వేసి విడిది చేసినప్పుడు, వానరులందరూ శ్రీరామునికి రక్షణగా ఆయన గుడారం చుట్టూ కాపలా కాస్తూ ప్రదక్షిణగా తిరుగుతుంటారు. కానీ కొంత సమయం గడిచాక, అలసిపోయిన ఆ వానరులు ఒక్కరొక్కరుగా నెమ్మదిగా గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంటారు. లోపలి నుండి ఇది గమనించిన శ్రీరాముడు స్వయంగా బయటకు వచ్చి, ధనుర్బాణాలు ధరించి ఆ నిద్రిస్తున్న వానరులందరి చుట్టూ తానే తిరుగుతూ వారికి కాపలా కాస్తాడు.
అందుకే మన పూర్వాచార్యులు ఈ విషయాన్ని అద్భుతంగా అనుగ్రహించారు.’మనం నిద్రపోతున్నప్పుడు (మన స్వంత దేహంపై గానీ, ప్రాణాలపై గానీ మనకే ఎటువంటి స్పృహ లేని ఆ సమయంలో) ఆ భగవానుడే మనలను కంటికి రెప్పలా రక్షిస్తున్నాడు. అలాగే మనం మేల్కొని ఉన్నప్పుడు కూడా ఆయనే మనలను కాపాడుతున్నాడు’.కనుక ఆ భగవానుడొక్కడే సర్వకాల సర్వావస్థలలోనూ మనకు నిజమైన ఏకైక రక్షకుడు మరియు శరణాగతి ప్రాప్యుడు.
113.చక్కరవర్తి తిరుమగనుక్కు విల్లుకైవందిరుక్కుమాపోలేయాయిట్రు కృష్ణనుక్కు కుళల్ కైవందిరుక్కిఱపడి.
శ్రీరామచంద్రుడు తన శార్ఙ్గ ధనుస్సుపై సంపూర్ణ ఆధిపత్యాన్ని కలిగి ఉండి దానిని అత్యంత నైపుణ్యంతో ఎలా ప్రయోగిస్తాడో, అదేవిధంగా శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ తన దివ్య వేణువుపై (మురళిపై) సంపూర్ణ వశీకారాన్ని కలిగి ఉండి దానిని అత్యంత రమణీయంగా గానం చేయడంలో పరమ నిపుణుడై ఉన్నాడు.
గమనిక – శ్రీరామాయణంలో శ్రీరాముని శార్ఙ్గ ధనుస్సు సంపూర్ణంగా ఆయన ఆధీనంలోనే ఉంటుందని స్పష్టంగా చెప్పబడింది. పెరియాళ్వార్లు తమ తిరుప్పల్లాండు చరమ (చివరి) పాశురంలో – ‘శార్ఙ్గమెన్నుమ్ విల్లాండాన్’ (సారఙ్గమను విల్లును సంపూర్ణంగా శాసించి ఏలినవాడు) అంటూ ఈ పరమ వైభవాన్ని దివ్యంగా మంగళాశాసనం చేశారు.ఈ పాశురానికి పెరియవాచ్చాన్ పిళ్లై గారు అనుగ్రహించిన దివ్య వ్యాఖ్యానంలో ఒక పరమ రమణీయ రహస్యాన్ని విశదీకరించారు.ఇక్కడ ‘శార్ఙ్గము’ అనే దివ్య ధనుస్సు మిగిలిన సమస్త దివ్య ఆయుధాలన్నింటికీ ప్రతీక (ఉపలక్షణము).ఆ దివ్య ఆయుధాలన్నీ పరమపదంలోని నిత్యసూరుల స్వరూపాలకు ప్రతీకలు. కాబట్టి పరమాత్మ సమస్త నిత్యసూరులనూ సంపూర్ణంగా శాసించే ఏకైక పరమ ప్రభువు (అలాగే సంసారంలోని ముక్తాత్మలు, బద్ధ జీవాత్మలను కూడా సంపూర్ణంగా శాసించే సర్వనియంత) అని దీని అంతరార్థం.అలాగే ‘ఆండాన్’ అనే పదానికి కేవలం చేతిలో ధరించడం లేదా పట్టుకోవడం అని మాత్రమే అర్థం కాదు.ఒక చక్రవర్తి తన ప్రజలను సంపూర్ణ అధికారంతో ఎలా ఏలుతాడో, పాలిస్తాడో – ఆ విధంగా ఆ దివ్య ధనుస్సును, ఆయుధాలను, నిత్యసూరులను తన సంపూర్ణ వశంలో ఉంచుకుని శాసించాడు అని పరమ గంభీరమైన అర్థం.
పెరియాళ్వార్లు తమ పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి 3.6 ‘నావలమ్ పెరియ తీవినిల్’ దశకంలో, కణ్ణన్ ఎంబెరుమాన్ దివ్య వేణుగాన నైపుణ్యం సమస్త చరాచర జగత్తును ఎలా సమ్మోహనపరిచిందో పరమ రమణీయంగా వర్ణించారు. వేణువును ఊదేటప్పుడు శ్రీకృష్ణుని శారీరక భంగిమను (త్రిభంగిమను), ఆయన శరీరంలో కలిగే అత్యద్భుతమైన సౌందర్య విన్యాసాలు, ఆళ్వార్లు చిత్రకారుని వలె కళ్లకు కట్టినట్లు వర్ణించారు. ఆయన కోమల హస్తాల దివ్య విన్యాసాలు, వేణువును మోవిపై ఉంచే అధరామృత స్పర్శ, ఒక పక్కకు ఒదిగిన శిరోభాగము, శ్వాసను లోపలికి పీల్చి బయటకు వదిలేటప్పుడు ఉదరము ఉబ్బి కుంచించుకుపోయే తీరు మొదలైనవన్నీ ఇందులో వర్ణితమయ్యాయి.
బృందావనంలోని గోపికలు, పశువులు, దూడలు, చివరకు దైవలోక నాట్యకత్తెలైన అప్సరసలు సైతం ఆ కృష్ణుని వేణుగాన మాధుర్యానికి చిత్రప్రతిమల వలె స్తంభించిపోయి, కనురెప్పలైనా వాల్చకుండా ఆ దివ్య మంగళ స్వరూపాన్నే చూస్తూ నిలబడిపోయారు. వేణువుపై (మురళిపై) శ్రీకృష్ణునికి గల సంపూర్ణ ఆధిపత్యము, నైపుణ్యము అటువంటిది.
114.గణత్తారుణ్డాయిరుక్కచ్ చెయ్దేయుమ్ భారమిల్లైయిఱే అహంకార స్పర్శముడైయార్ ఇల్లామైయాలే.
పరమపదంలో (శ్రీవైకుంఠంలో) అపరిమితమైన, లెక్కలేనంత మంది నిత్యసూరులు నివసిస్తున్నారు.వారు సంపూర్ణ బ్రహ్మజ్ఞాన సంపన్నులైనప్పటికీ, లవలేశమైనా గర్వము లేదా అహంకారము లేనివారు.అందువల్లనే వారు ఎవరికీ, ఎన్నడూ భారంగా పరిగణింపబడరు.
గమనిక – పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి 4.4.6 పాశురంలో పెరియాళ్వార్లు – దివ్య సుదర్శన చక్రాన్ని ధరించి వేంచేసియున్న తిరుక్కోట్టియూర్ ఎంబెరుమాన్‌ను ధ్యానించని రాతివంటి కఠిన హృదయం గలవారిని గుర్తించి, అటువంటి వ్యక్తులు కేవలం ఈ భూమికి తీరని భారము (భూమి భారం) అని స్పష్టం చేశారు.అదేవిధంగా, శ్రీ ఆండాళ్ నాచ్చియార్ అనుగ్రహించిన తిరుప్పావై దివ్య వైభవాన్ని కీర్తించే తనియన్ — ‘పాతకంగళ్ తీర్కుమ్’ లో – తిరుప్పావైలోని ముప్పది పాశురాల సారార్థాన్ని ఎరుగనివారు, వాటిని అనుసంధించనివారు ఈ భూదేవి మోయడానికి ఏమాత్రం తగని కేవల భారం అని తేటతెల్లం చేయబడింది.ఇటువంటి అజ్ఞానులు, దేహాభిమానుల వలె కాకుండా, పరమపదంలో నివసించే నిత్యసూరులు పరిపూర్ణ జ్ఞానసాక్షాత్కారం పొందినవారు మరియు పరమ పవిత్రులు. అందుచేతనే, వారు ఎవరికీ ఎన్నడూ లేశమాత్రమైనా భారంగా తోచరు.
115.శేషిక్కుపాయబావమ్ స్వరూపానుబన్ధియాన పిన్బు శేషభూతనుక్కుమ్ ప్రావణ్యమ్ స్వరూపానుబన్ధియాగక్ కడవదు.
సర్వ శేషియైన భగవానునికి మోక్షార్థమైన ‘ఉపాయము’గా ఉండుట (జీవాత్మను సంరక్షించుట) ఎంతటి సహజ నైసర్గిక స్వరూప ధర్మమో – అలాగే ఆయనకు నిత్య శేషభూతుడైన (దాసుడైన) జీవాత్మకు సైతం ఆ భగవానుని యందు అపరిమితమైన ప్రేమ, అనురాగము (ప్రావణ్యము) కలిగి ఉండుట కూడా అంతే సహజ సిద్ధమైన ధర్మము.
గమనిక – మోక్షానికి భగవానుడొక్కడే ఏకైక సిద్ధోపాయము.ప్రతి ఒక్కరినీ రక్షించడం ఆయన స్వరూపానికి సహజ లక్షణం. అదేవిధంగా జీవాత్మ తన ప్రభువైన ఎంబెరుమానునికి కైంకర్యం చేయడం జీవుని స్వరూపానికి సహజ లక్షణం. అటువంటి కైంకర్యం అత్యున్నతమైన ప్రేమతో, భక్తి పారవశ్యంతో, పరమ అనురాగంతో అనుష్ఠింపబడాలి. ఈ పరమ సిద్ధాంతాన్ని శ్రీ పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో 80వ సూత్రం మరియు తరువాతి సూత్రాలలో అత్యంత రమణీయంగా ప్రతిపాదించారు.మొదటగా 80వ సూత్రంలో,పిళ్ళై లోకాచార్యులు భగవత్ కైంకర్యానికి పరమోత్కృష్ట ఆదర్శమూర్తులుగా నలుగురిని ప్రస్తావించారు.
1.ఇళైయ పెరుమాళ్ (శ్రీ లక్ష్మణస్వామి) – శ్రీరాముని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టక, సర్వకాల సర్వావస్థలలో సమస్త విధాలైన కైంకర్యాలను సాక్షాత్కరింపజేసుకున్న పరమ దాసుడు.
2.పెరియ ఉడైయార్ (జటాయువు) – సీతాపహరణాన్ని నిరోధించడానికి రాక్షసుడైన రావణునితో పోరాడుతూ, దేహాభిమానాన్ని వీడి భగవత్ కార్యం కోసం ప్రాణాలను అర్పించిన మహానుభావుడు.
3.పిళ్లై తిరునరైయూర్ అరయర్ – భగవత్ కైంకర్య నిష్ఠలో స్వశరీరాన్ని సైతం తృణప్రాయంగా భావించి సమర్పించిన ఆచార్యవర్యులు.
4.చింతయంతి (గోపిక) – శ్రీకృష్ణుని విరహ వేదనను భరించలేక, తీవ్ర దుఃఖంతో తన భౌతిక దేహాన్ని విడిచిపెట్టిన గోపకాంత.
వీరిలో పిళ్లై తిరునరైయూర్ అరయర్ స్వామివారి చరిత్ర అత్యంత గమనార్హం. ఆయన శ్రీరంగానికి సమీపంలోని ఉండే తొట్టియం తిరునారాయణపురం క్షేత్రంలో నివసించేవారు. ఒకసారి కొందరు దుండగులు ఎంబెరుమాన్ దివ్య మంగళ విగ్రహానికి (ఉత్సవమూర్తికి) నిప్పు పెట్టారు. అది చూసిన అరయర్ స్వామి క్షణమైనా ఆలోచించక, ఆ మంటలను ఆర్పివేయడానికి విగ్రహాన్ని గట్టిగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు; ఆ క్రమంలో అగ్ని కీలలకు ఆహుతై స్వామిని రక్షిస్తూ తన ప్రాణాలను అర్పించారు.ఇక్కడ ఒక తీవ్రమైన తార్కిక సందేహం తలెత్తుతుంది – “ఎంబెరుమాన్ కోసం ప్రాణత్యాగం చేయడం అనేది ఒక స్వప్రయత్న సాధనంగా (ఉపాయాంతరంగా) మారుతుంది కదా? కేవలం భగవానుడినే ఏకైక ఉపాయంగా నమ్ముకున్న పరమ ఏకాంతి ప్రపన్నులైన అరయర్ స్వామి అటువంటి ఉపాయాంతర చేష్టను ఎలా చేశారు?”ఈ ధర్మసంకటాన్ని శ్రీ పిళ్లై లోకాచార్యులే తరువాతి సూత్రాలలో (86 నుండి 92 వరకు) అద్భుతంగా పరిష్కరించారు.శ్రీ మణవాళ మామునులు ఈ ప్రకరణానికి అత్యంత విపులమైన, ప్రామాణికమైన వ్యాఖ్యానాన్ని అనుగ్రహించారు –
సూత్రం 86 – భగవానుని పట్ల కలిగిన మితిమీరిన భక్తి పారవశ్యంతో, తీవ్ర ప్రేమాతిశయంతో చేసిన కార్యాలు ఎన్నడూ ‘ఉపాయము’ (సాధనము) గా పరిగణింపబడవు.అవి పరమ ప్రపన్నుల హృదయంలోని దివ్య ప్రేమ బహిర్గత రూపాలే (రాగ ప్రాప్త చేష్టలే) తప్ప సాధనాలు కావు.
సూత్రం 87 – ఉపాయ బుద్ధితో (మోక్షం సాధించాలనే స్వప్రయత్న భావనతో) చేసే దేనినైనా పూర్తిగా విడిచిపెట్టాలి.కానీ కేవలం భగవత్ ప్రీత్యర్థం చేసే కైంకర్య భావనతో కూడిన దేనినైనా నిస్సంకోచంగా స్వీకరించాలి.
సూత్రం 88 – లౌకిక విషయ సుఖాలకు (కామినీ-కాంచనాలకు) బానిసలైన సంసారులు ఆ క్షణిక సుఖాల కోసమే తమ ప్రాణాలను సైతం తృణప్రాయంగా త్యాగం చేయడానికిసిద్ధపడినప్పుడు, పరమాత్మ యందు అనన్య ప్రేమానురాగాలు గల ప్రపన్నులు ఆ దివ్య ప్రేమ ప్రేరణతో స్వామి కోసం ఎంతటి త్యాగానికైనా ఒడిగట్టడం పరమ సహజం కదా!
సూత్రం 89 – భగవానుని యందే సంపూర్ణ అనురాగాన్ని నిలిపి, అన్య విషయాల పట్ల శూన్య వైరాగ్యాన్ని కలిగిన అటువంటి ప్రపన్నుల అనుష్ఠానములు (శాస్త్ర నియమాలను పాటించడం) గానీ, లేదా అననుష్ఠానములు (ప్రేమావేశంలో నియమాలను పాటించలేకపోవడం) గానీ ఏనాటికీ ‘ఉపాయం’ (మోక్ష సాధనల కోవలోకి) మారవు.
సూత్రం 90 – భగవానుడు రావడం ఆలస్యమైనప్పుడు లేదా రానప్పుడు ఆళ్వార్ల వంటి మహానుభావులలో బహిర్గతమయ్యే విలక్షణ చేష్టలు (బాధతో విలపించడం, దూతల ద్వారా సందేశాలు పంపడం మొదలైనవి) కూడా ఉపాయాలు కావు. అవి కేవలం భగవానుని పట్ల పొంగిపొరలే తీవ్ర ప్రేమానురాగాల చేత జరిగినవే.
సూత్రం 91 – మహాజ్ఞానులైన ఆళ్వార్లలో కనిపించే ఇటువంటి ప్రేమోన్మాద చేష్టలు పరమ శ్లాఘనీయమైనవి; ఎందుకంటే వారు సంపూర్ణ బ్రహ్మజ్ఞానులైనప్పటికీ, భగవత్ప్రేమ పారవశ్యం చేత జ్ఞానస్పృహను సైతం మరిచి తన్మయత్వం చెందారు.
సూత్రం 92 – అటువంటి పారవశ్య చేష్టలు వాస్తవానికి నిరతిశయ భగవత్ కైంకర్యములో మరియు భగవదనుభవములో అంతర్భాగాలే! నమ్మాళ్వార్లను దివ్య ఆళ్వార్లుగా మలచుకోవడానికి ఎంబెరుమాన్ స్వయంగా చేసిన నిర్హేతుక కృపా ప్రయత్నాల ఫలితాలే అవి.మరియు అవి సాక్షాత్ భగవానుని సంపూర్ణ ప్రీతి కోసమే ఆవిర్భవించాయి.
116.ప్రాప్త విషయప్రావణ్యమ్ స్వరూపమాగైయాలే అవద్యకరమన్ఱు. శ్లాఘ్యమామిత్తనై
పరమ ప్రాప్తుడైన (అత్యంత తగినవాడైన) భగవానుని యందు అనురాగము/ప్రావణ్యము కలిగి ఉండుట జీవాత్మకు అత్యంత సహజ సిద్ధమైన ధర్మం. అది ఎంతమాత్రమూ నికృష్టమైనది గానీ, దోషభూయిష్ఠమైనది గానీ కాదు. సరికదా, అది పరమ శ్లాఘనీయమైన, కొనియాడదగిన పరమోత్కృష్ట గుణము.
గమనిక – భగవానుని పట్ల అపరిమితమైన ప్రేమను కలిగి ఉండటం, అత్యంత అనురాగంతో ఆయనకు కైంకర్యం చేయాలని ఆశించడం జీవాత్మ యొక్క నిత్య సహజ స్వరూపం. ఈ పరమ సిద్ధాంతాన్ని శ్రీ పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ ముముక్షుప్పడి దివ్య గ్రంథములో అత్యంత రమణీయంగా, ఆచరణాత్మకంగా విశదీకరించారు.దీనికి శ్రీ మణవాళ మామునులు అనుగ్రహించిన దివ్య వ్యాఖ్యానం ప్రతి ఒక్కరూ సదా స్మరించి తరించదగిన అమృతం. ఆ సూత్రాల క్రమాన్ని ఇక్కడ పరిశీలిద్దాం –
సూత్రం 52 – ‘శేషత్వమ్ దుఃఖ రూపమాగవన్ఱో నాట్టిల్ కాణ్గిఱదు’ ఎన్నిల్
అంటే ‘లోకంలో ఒకరికి దాస్యం చేయడం/సేవ చేయడం అనేది ఎల్లప్పుడూ దుఃఖాన్ని కలిగించేదిగా కనిపిస్తుంది కదా?’ అని ఎవరైనా ఆక్షేపిస్తే ? (మామునుల యొక్క వ్యాఖ్యాన గమనిక – మనుస్మృతిలో “సర్వం పరవశం దుఃఖం” అని అంటారు అంటే ఇతరులకు లొంగి సేవ చేయడం దుఃఖకరం.మరియు “సేవా శ్వవృత్తిః” – సేవక వృత్తి కుక్క వృత్తి వంటిది కాబట్టి దానిని విడిచిపెట్టాలి అని చెప్పిన లౌకిక ప్రమాణాలను పూర్వపక్షంగా చూపిస్తారు).
సూత్రం 53 – అన్ద నియమమ్ ఇల్లై,ఉగన్ద విషయత్తుక్కు శేషమాయిరుక్కుమ్ ఇరుప్పు సుఖమాగక్కాణ్గైయాలే – ‘సేవ చేయడం అంటేనే దుఃఖకరం అనేటువంటి నియమం ఏమీ లేదు! ఎందుకంటే, లోకంలో సైతం మనకు పరమ ప్రియమైనవారికి (మనం ప్రేమించినవారికి) దాసభూతులమై సేవ చేయడం అత్యంత సుఖదాయకంగా, పరమానందకరంగా ఉండటాన్ని మనం ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నాం కదా!’
సూత్రం 54 – అకారత్తిలే కల్యాణ గుణంగళైచ్ చొల్లుగైయాలే ఇన్ద శేషత్వముమ్ గుణత్తాలే వన్దదు – ‘ప్రణవంలోని మొదటి అక్షరమైన అకారము భగవానుని అనంత కల్యాణ గుణాలను ప్రతిపాదిస్తున్నందున,ఆ స్వామి పట్ల మనకు కలిగే ఈ దాస్య భావము (శేషత్వము) ఆయన దివ్య గుణాలచేత ప్రభావితమై ఆవిర్భవించినది. కావున ఆ గుణాకరునికి చేసే సేవ నిస్సందేహంగా పరమ సుఖాన్ని, బ్రహ్మానందాన్ని మాత్రమే ప్రసాదిస్తుంది!’
సూత్రం 55 – శేషత్వమే ఆత్మావుక్కు స్వరూపమ్ – ‘ఆ సర్వేశ్వరునికి శేషభూతుడై (దాసుడై) ఉండటమే జీవాత్మ యొక్క సహజ స్వరూపము!'(పూర్వ సూత్రంపై తలెత్తే సంశయానికిది సమాధానం – ఒకవేళ మన దాస్యము కేవలం ఆయన కల్యాణ గుణాలను చూసి ఏర్పడినదైతే, అది కృత్రిమమైనది అవుతుంది కదా? గుణాలు లేకపోతే మనం దాసత్వాన్ని విడిచిపెడతామా? అని ప్రశ్నిస్తే – శాస్త్ర సిద్ధాంతం ప్రకారం భగవానునికి నిత్య శేషభూతుడై ఉండటమే జీవుని స్వభావ సిద్ధమైన నిత్య స్వరూపము అని సమాధానం).
సూత్రం 56 – శేషత్వమ్ ఇల్లాదపోదు స్వరూపమ్ ఇల్లై – ‘భగవానుని పట్ల ఈ అనన్యార్హ శేషత్వ భావమే లేనప్పుడు, జీవాత్మ తన ఉనికినే, తన యథార్థ స్వరూపాన్నే కోల్పోయినట్లవుతుంది (ఆత్మ నాశనమే అవుతుంది)’.
117.జీవపరర్గళ్ ఇరువరుక్కుమ్ అపహతపాప్మత్వాదిగళ్ ఉణ్డాయిరుక్కచ్చెయ్దేయుమ్ జీవాత్మావుక్కు హేయముణ్డాయ్ భగవదనుగ్రహత్తాలే కళియుమ్. పరమాత్మా హేయ సంసర్గ అనర్హనాయే ఇరుక్కుమ్.
భగవానుడు స్వభావతః పరమ పవిత్రుడు మరియు ఎటువంటి దోషాల తాకిడి లేని నిత్య నిర్మలుడు.
జీవాత్మ, పరమాత్మ ఇద్దరికీ కూడా ‘అపహతపాప్మ’ మొదలైన 8 కల్యాణ గుణాలు ఉంటాయి. జీవాత్మకు మాత్రం, భౌతిక ప్రాకృత శరీరాన్ని విడిచిపెట్టి, భగవానుని నిర్హేతుక కృపచేత మోక్షాన్ని పొందిన పిమ్మటనే ఈ గుణాలు సంపూర్ణంగా వ్యక్తమవుతాయి (ప్రకాశిస్తాయి). దీనినే ‘స్వరూప ఆవిర్భావము’ (ఆత్మ సాక్షాత్కారము) అంటారు. కానీ భగవానునికి తన కల్యాణ గుణాలను కప్పిపుచ్చే భౌతిక శరీరం అనేది ఎన్నడూ ఉండదు.
ఆ ఎనిమిది దివ్య గుణాలు –
1.అపహతపాప్మత్వము – పాపాలు, దోషాలతో ఎటువంటి సంబంధమూ లేకుండుట.
2.విజరత్వము – వృద్ధాప్యపు మార్పులకు ఆస్కారమే లేకుండుట.
3.విమృత్యుత్వము – మరణమనే వికారానికి తావు లేకుండుట.
4.విశోకత్వము – ఎటువంటి శోకము, దుఃఖము లేకుండుట.
5.విజిఘత్సత్వము – ఆకలి అనే దోషము లేకుండుట.
6.అపిపాసత్వము – దప్పిక అనే బాధ లేకుండుట.
7.సత్యకామత్వము – నిత్య భోగ్యమైన దివ్య కల్యాణ గుణాలను, సత్య కామాలను కలిగి ఉండుట.
8.సత్యసంకల్పత్వము – సంకల్పమాత్రం చేతనే సమస్త కార్యాలను, సంకల్పాలను సిద్ధించుకోగల తిరుగులేని సామర్థ్యము కలిగి ఉండుట.
గమనిక – జీవాత్మలు స్వభావసిద్ధంగా పరమ పవిత్రులు మరియు కల్యాణ గుణాలు కలవారే. అయితే వారు తమ పూర్వకర్మల చేత బంధింపబడి ఈ సంసారంలో ఉన్నంతకాలం, వారి ధర్మభూత జ్ఞానానందాలు సంకోచించి ఉంటాయి. భగవానుని అపార కరుణాకటాక్షాల చేత ఆ కర్మబంధాలు పటాపంచలైనప్పుడు, వారు ముక్తాత్మలై పరమపదాన్ని చేరుకుంటారు. ఆ సమయంలో ముక్తాత్మలు పరిపూర్ణ జ్ఞానానందాలను, పై ఎనిమిది దివ్య గుణాలను సంపూర్ణంగా అనుభవిస్తారు (ఆవిర్భవింపజేసుకుంటారు).
కానీ భగవానుడు ఏనాడూ కర్మబద్ధుడు కాడు. వాస్తవానికి, సంసారంలో అలమటిస్తున్న ఆర్త జీవులను ఉద్ధరించడం కోసమే ఆయన తన నిర్హేతుక దయతో ఈ సంసారంలో అవతరిస్తాడు. అందుకే ఋగ్వేదంలో – ‘స ఉ శ్రేయాన్ భవతి జాయమానః’ (ఆయన ఈ లోకంలో అవతారాలు ఎత్తేటప్పుడే మరింత శ్రేష్ఠుడై, పరమ శ్లాఘనీయుడవుతాడు) అని ప్రశంసించబడింది.అంతేకాకుండా, పరమపదం నుండి ఈ సంసారంలోకి అవతరించే సమయంలో,ఆయన తన కల్యాణ గుణాలలో లేశమాత్రమైనా తగ్గించుకోడు.మరియు పరమపదంలో ఉండే అదే అప్రాకృత శుద్ధసత్త్వ దివ్య మంగళ విగ్రహంతోనే ఇక్కడ ప్రత్యక్షమవుతాడు (జీవుల వలె పంచభూతాత్మక భౌతిక శరీరంతో కాదు). ఈ పరమ రహస్యాన్ని నమ్మాళ్వార్లు తిరువాయ్మొళి 5.3.5 పాశురంలో విశదీకరించారు.
‘ఆదియమ్ శోతి ఉరువై అంగు వైత్తు ఇంగుప్ పిఱందు’ – నిత్యుడైన పరమాత్మ పరమపదంలో సేవించే అదే పరమ దివ్య తేజోమయ రూపాన్ని ఏమాత్రం మార్చకుండా, అటువంటి దివ్య మంగళ స్వరూపంతోనే ఈ లోకంలో అవతరించాడు అని పరమాద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు.
118.నీర్మైక్కెల్లైయాన తిరుమలై ఆశ్రయణీయస్థలమ్,మేన్మైక్కెల్లైయాన పరమపదమ్ అనుభవస్థానమ్.
‘నీర్మై’ అనగా పరమ సౌలభ్యము – ఎవరైనా సరే తన వద్దకు నిర్భయంగా రావడానికి వీలు కల్పించే సులభత్వము,ఆర్ద్రత. అటువంటి సాటిలేని సౌలభ్యానికి పరాకాష్ఠ నిలయమే ‘తిరువేంకటం’ (తిరుమల క్షేత్రము).
‘మేన్మై’ అనగా సర్వోన్నతమైన పరత్వము, మహోన్నత ఔన్నత్యము. అటువంటి పరత్వానికి చరమావధి నిలయమే ‘పరమపదము’ – అక్కడ నిరంతర పరిపూర్ణ బ్రహ్మానంద భోగానుభవము మాత్రమే రాజ్యమేలుతుంది.
గమనిక – తిరువేంకడముడైయాన్ (శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామి) సౌలభ్యానికి మరియు సులభ ప్రాప్యతకు పరమోత్కృష్ట ప్రతిరూపంగా నిలిచాడు. తిరుమళిశై ఆళ్వార్లు తమ నాన్ముగన్ తిరువందాది 45వ పాశురంలో – తిరువేంకడముడైయాన్ పరమపద నివాసులైన నిత్యసూరులకు మరియు ఈ భూలోకపు బద్ధ సంసారులకు ఇరువురికీ ఆయనే దైవమని స్పష్టం చేశారు.ఆ తర్వాతి 46వ పాశురంలో , పశు-పక్ష్యాదులు సైతం (అడవిలోని ఏనుగులు, జంతువులు కూడా) తిరుమలలో స్వామిని అత్యంత సులభంగా ఆశ్రయించగలవని కీర్తించారు.అలాగే కులశేఖర ఆళ్వార్లు తమ పెరుమాళ్ తిరుమొళి 4.9 పాశురంలో – ‘అడియారుమ్ వానవరుమ్ అరమ్బైయరుమ్ కిడందియంగుమ్’ – సమస్త వర్గాల వారూ తిరుమలలో గుమిగూడి వేంకటేశ్వరుని ఆరాధిస్తున్నారని పరమాద్భుతంగా వర్ణించారు.
అడియార్ (అనన్య ప్రయోజనులు) – స్వామికి నిస్వార్థంగా కైంకర్యం చేయడమే పరమ లక్ష్యంగా భావించే ఏకాంతి భాగవతోత్తములు.
వానవర్ (ప్రయోజనాంతరపరులు) – భౌతిక సంపదలు, స్వర్గ భోగాలు కోరుకునే దేవతలు.
అరమ్బై (అన్యశేషపరులు) – ఇంద్రాది ఇతర దేవతలను కొలిచే రంభ, ఊర్వశి వంటి అప్సరసలు సైతం తిరుమల స్వామి ముంగిట పడి ఉంటున్నారు.
ఇక పరమపదము (శ్రీవైకుంఠము) – కేవలం బ్రహ్మానంద భరితమైనది. అక్కడ అవధులు లేని నిరతిశయ భగవదనుభవము మాత్రమే ఉంటుంది.సమస్త దృష్టి సంపూర్ణంగా భగవానుని మీదే కేంద్రీకృతమై ఉండి, ఆయన పరమోత్కృష్ట పరత్వము (‘మేన్మై’) అత్యంత స్పష్టంగా ప్రకాశిస్తుంది.
119.స్వరూపానురూపమాన ప్రాప్యానుసంధానమ్ పణ్ణినాల్ పోయ్ నిఱ్క వొణ్ణాదు.
జీవాత్మకు, భగవానునికి నిత్య దాసుడనై ఉండుటయే తన సహజ స్వరూపమనే యథార్థ సత్యము స్పష్టంగా గ్రహింపబడి,అటువంటి దివ్య కైంకర్యానుభవ తృష్ణ నిరంతరం మనస్సులో అనుసంధానము చేయబడినట్లయితే, ఆ చేతనుడు నిస్సందేహంగా ఆ భగవానుని సన్నిధి అయిన పరమపదాన్ని చేరుకొని తీరుతాడు.
గమనిక – నమ్మాళ్వార్లు సైతం తిరువాయ్మొళి 3.3 ‘ఒళివిల్ కాలమెల్లామ్’ దశకంలో ఇటువంటి నిరంతర కైంకర్య ప్రాప్తి కోసమే తీవ్రంగా పరితపించారు. ఎంబెరుమాన్ నిర్హేతుక దివ్య కృపచేత, జీవాత్మకు ఆ పరమాత్మునికి శాశ్వతంగా నిరంతర సేవ చేయడమే పరమ ధర్మమని సాక్షాత్కరించుకున్న ఆళ్వార్లు – ఈ దశకంలో సమస్త కాలములలోనూ, సమస్త విధములైన సేవలనూ, సర్వ రూపాలలోనూ, లవలేశమైనా దోషం లేకుండానూ మరియు ఆ భగవానునికి అత్యంత సన్నిహితంగా ఉంటూ సేవ చేసుకునే భాగ్యాన్ని అనుగ్రహించవలసిందిగా ప్రార్థించారు.మన పూర్వాచార్యులు సైతం మనకు ఉపదేశించిన పరమ కర్తవ్యం ఇదే.భగవానునికి పరమ ప్రీతిని కలిగించే కైంకర్యానుగ్రహాన్ని మరింతగా ప్రసాదించమని మనం నిరంతరం ఎంబెరుమానుని వేడుకోవాలి. శ్రీవైష్ణవులలో నిరంతర ద్వయ మహామంత్ర అనుసంధానము యొక్క అసలైన పరమ ప్రయోజనమిదే!ద్వయ మహామంత్రంలో రెండు వాక్యాలు (భాగాలు) ఉన్నాయి.
మొదటి భాగంలో – శ్రీ మహాలక్ష్మి (పిరాట్టి) పురుషకారముతో (మధ్యవర్తిత్వంతో) ఆ భగవానుని శ్రీచరణారవిందాలను ఏకైక ఉపాయముగా (శరణుగా) స్వీకరిస్తాము.
రెండవ భాగంలో – దివ్య దంపతులకు (శ్రీ-శ్రీనివాసులకు) కేవలం వారి దివ్య ముఖోల్లాసము కోసమే, స్వార్థపు వాసన లేశమాత్రమైనా లేకుండా నిరంతర, నిష్కల్మష కైంకర్యము దక్కాలని ప్రార్థిస్తాము.ఎఱుంబి అప్పా తమ పూర్వ దినచర్య స్తోత్రంలో శ్రీ మణవాళ మామునుల నిత్య దినచర్యను పరమ పవిత్రంగా గ్రంథస్థం చేశారు. అందులో ఆయన స్పష్టం చేసినట్లు – మామునుల తిరుపవళం (దివ్య పెదవులు) నిరంతరం ద్వయ మహామంత్రాన్ని అనుసంధిస్తుండేవి.ఆయన దివ్య మనస్సు నిరంతరం ద్వయ మహామంత్రపు పరమ గంభీరార్థాలను (సాక్షాత్ తిరువాయిమొళి ప్రతిపాదించే అంతరార్థాలను) చింతిస్తూ ఉండేది. అటువంటి నిరంతర మంత్ర అనుసంధానం మరియు ప్రాప్యానుసంధానము యొక్క పారవశ్య ఫలితంగా – మామునుల దివ్య మంగళ విగ్రహంలో రోమాంచము కలుగుట, కంట నీరు పెట్టుకొనుట వంటి దివ్య శరీర వికారాలు (సాత్త్విక భావాలు) ఆవిర్భవించి భాసిల్లేవి.
120.నమ్ ముదలిగళ్ గురుపరంపరై మున్నాగ ద్వయానుసంధానమ్ పణ్ణుగిఱదు.
గురు పరంపర
శ్రీ రంగనాయకి నాచ్చియార్ – శ్రీ రంగనాథ పెరుమాళ్, ద్వయ మహామంత్రం యొక్క పరమ ప్రాప్య విషయాలు.
మన పూర్వాచార్యులు ముందుగా గురుపరంపరను అనుసంధించి, ఆ తర్వాతనే మంత్ర రత్నమైన (మంత్రాలలో మణి వంటి) ద్వయ మహామంత్రాన్ని అనుసంధించారు. ఇదే మనందరికీ ఏకైక పరమ శరణ్యము/రక్షకము.
గమనిక – మన పూర్వాచార్యులు నిరంతరం ద్వయ మహామంత్రాన్ని ధ్యానించేవారని మనం గ్రహించినట్లే,వారు గురుపరంపరను ముందుగా స్మరించకుండా స్వతంత్రంగా ఎన్నడూ ద్వయ మహామంత్రాన్ని జపించలేదన్న పరమ నిష్ఠను కూడా మనం విధిగా గుర్తించాలి.అనగా, మనం పిరాట్టి మరియు పెరుమాళ్ళను నేరుగా స్వతంత్ర భావంతో సమీపించము.గురుపరంపరా క్రమం ద్వారానే వారి దివ్య చరణాలను ఆశ్రయిస్తాము. అందువల్లనే మన పూర్వాచార్యులు ద్వయ మహామంత్రాన్ని అనుసంధించే ముందు సదా గురుపరంపరా మంత్రాన్ని అనుసంధించారు.
అస్మద్ గురుభ్యో నమః (మన సాక్షాత్ సదాచార్యులు)
అస్మత్ పరమగురుభ్యో నమః (మన ఆచార్యుని యొక్క ఆచార్యులు)
అస్మత్ సర్వగురుభ్యో నమః (సమస్త పూర్వాచార్యుల బృందము)
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః (ఎంబెరుమానార్ – శ్రీ రామానుజులు)
శ్రీ పరాంకుశ దాసాయ నమః (పెరియ నంబి)
శ్రీమద్ యామున మునయే నమః (ఆళవందార్)
శ్రీ రామ మిశ్రాయ నమః (మణక్కాల్ నంబి)
శ్రీ పుండరీకాక్షాయ నమః (ఉయ్యక్కొండార్)
శ్రీమన్ నాథమునయే నమః (నాథమునులు)
శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః (నమ్మాళ్వార్లు)
శ్రీమతే విష్వక్సేనాయ నమః (సేనై ముదలియార్)
శ్రియై నమః (పెరియ పిరాట్టి – శ్రీ రంగనాచ్చియార్)
శ్రీధరాయ నమః (పెరియ పెరుమాళ్ – శ్రీ రంగనాథస్వామి)
ఈ పరమ రహస్యాన్ని శ్రీ పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ శ్రీవచన భూషణ దివ్య గ్రంథంలో 274వ సూత్రంలో తేటతెల్లం చేశారు.’జప్తవ్యమ్ గురు పరంపరైయుమ్ ద్వయముమ్’ – ప్రతి ప్రపన్నుడూ నిరంతరం జపించవలసినవి, అనుసంధించవలసినవి కేవలం గురుపరంపర మరియు ద్వయ మహామంత్రం మాత్రమే.
ఆంగ్లంలో : https://granthams.koyil.org/2013/09/05/divine-revelations-of-lokacharya-12/
అడియేన్ శ్రీ తేజ రామానుజ దాసి
ప్రూఫ్ రీడింగ్ చేసినవారు – ప్రసూన రామానుజ దాసి
https://granthams.koyil.org లో ఆర్కైవ్ ఉంచబడినది.
ప్రమేయం (లక్ష్యం) – https://koyil.org
ప్రమాణం (గ్రంధాలు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాతా(ఉపదేశకులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్యా/పిల్లల పోర్టల్ – https://pillai.koyil.org