శ్రీః శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః
101.పిరివిల్ గుణానుసంధానమ్ పణ్ణి ధరిక్కలామ్. అవన్ సన్నిధియిల్ అవనైయొళియ అరైక్షణముమ్ ముకమ్ మాఱియిరుక్కుమదుక్కు మేఱ్పట్ట ముడివిల్లై.
శ్రీరామ చంద్రుని దివ్య కల్యాణ గుణాలను నిరంతరం ధ్యానిస్తూ ప్రాణాలను నిలుపుకున్న శ్రీ సీతా పిరాట్టి మరియు శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ లీలా విశేషాలను, సౌందర్యాన్ని ధ్యానిస్తూ జీవించిన శ్రీ ఆండాళ్ నాచ్చియార్.
ఎంబెరుమాన్‌తో వియోగం (ఎడబాటు) కలిగిన సమయాలలో, ఆ భగవానుని దివ్య కల్యాణ గుణాలను నిరంతరం ధ్యానిస్తూ చేతనులు తమను తాము నిలుపుకోవచ్చు (ప్రాణధారణ చేయవచ్చు). కానీ, సాక్షాత్ ఆ స్వామి ప్రత్యక్ష సన్నిధిలో ఉన్నప్పుడు మాత్రం – మన కన్నులను గానీ, మనస్సును గానీ ఆయన వైపు నుండి ఏమాత్రం మరల్చలేము. ఆ స్వామి దివ్య సముఖంలో ఉంటూ వేరొక వస్తువుపై దృష్టి సారించడం కంటే దారుణమైనది మరొకటి ఉండదు.
గమనిక – లంకలోని అశోకవనంలో బందీగా ఉన్న కాలంలో సీతా పిరాట్టి శ్రీరామచంద్రుని కల్యాణ గుణాలను స్మరిస్తూనే తన ప్రాణాలను కాపాడుకుంది. అలాగే ఆళ్వార్లు ఈ సంసారంలో జీవించినంత కాలం శ్రీమన్నారాయణుని దివ్య గుణాలను నిరంతరం మననం చేస్తూ, వివిధ దివ్యదేశాల కైంకర్యాలలో నిమగ్నమై తమ ఉనికిని నిలుపుకున్నారు.అయితే ఆండాళ్ నాచ్చియార్ స్థితి వీరందరికంటే పరమ విలక్షణమైనది! భగవద్విరహంలో ఆమె పడిన వేదన ఎంత తీవ్రమైనదంటే – ఆమె నాచ్చియార్ తిరుమొళి (8.3) పాశురంలో – ‘గోవిందన్ గుణమ్ పాడి ఆవికాత్తిరుప్పేనే?’ అంటే ‘కేవలం ఆ గోవిందుని కల్యాణ గుణాలను గానం చేస్తూ (ఆయన భౌతిక సాన్నిధ్యం లేకుండా) నా ఈ ప్రాణాలను ఎలా నిలుపుకోగలను? (అది నావల్ల కానే కాదు!)’.అని సూటిగా ప్రశ్నించింది. ఇతరులందరికంటే ఆండాళ్‌కున్న విశిష్టత, పరాకాష్ఠ ప్రేమ ఇది.ఇక ఒకసారి భగవానుని ప్రత్యక్ష సాన్నిధ్యం లభించిన తర్వాత, ఆ భగవానుని తప్ప మరే ఇతర వస్తువునూ మనం చూడలేము. విష్ణు సూక్తంలో స్పష్టంగా చెప్పబడినట్లు – ‘సదా పశ్యంతి సూరయః’ – నిత్యసూరులు నిరంతరం ఆ పరమాత్మ యొక్క దివ్య మంగళ విగ్రహాన్నే రెప్పవాల్చకుండా సేవిస్తుంటారు (వేరొక వస్తువును కన్నెత్తి కూడా చూడరు).
తిరుప్పాణాళ్వార్లు తమ అమలనాదిపిరాన్ చివరి పాశురంలో (10వ పాశురం):
‘ఎన్ అముదినైక్కణ్డ కణ్గళ్ మట్రొన్ఱినైక్కాణావే’ అంటే ‘ఆ అమృతతుల్యమైన శ్రీరంగనాథుని దివ్య సౌందర్యాన్ని కనులారా సేవించిన నా ఈ కన్నులు, ఇక ఈ జగత్తులో మరే ఇతర వస్తువునూ ఎన్నటికీ చూడజాలవు!’ అని పరవశించి పలికారు.
102.తన్ తామై అఱియావిట్టాల్ ఆప్తర్ వాయిలే కేట్టఱియ వేణుమ్.
శ్రీ రామానుజులు మరియు ఆయన శిష్యబృందం – ఆదర్శప్రాయులైన జగదాచార్యులు మరియు ఆదర్శవంతమైన సచ్చిష్యులు.
జీవాత్మ తన యథార్థ స్వరూపాన్ని (తాను ఎవరో) స్వయంగా తెలుసుకోలేనప్పుడు, పరమ విశ్వసనీయమైన జ్ఞానస్వరూపులైన సదాచార్యుల ద్వారా దానిని గ్రహించి తెలుసుకోవాలి.
గమనిక – జీవాత్మ భగవానునికి నిత్య శేషభూతుడు (శాశ్వత దాసుడు). అతడు నశించే ఈ భౌతిక శరీరానికంటే సంపూర్ణంగా భిన్నుడు (నిత్యుడైన చైతన్య స్వరూపుడు). ఈ పరమ సత్యాన్ని ఒకవేళ స్వశక్తితో గ్రహించలేకపోతే, తక్షణమే ఒక సదాచార్యుని ఆశ్రయించాలి. ‘ఆప్తుడు’ అంటే అత్యంత విశ్వసనీయమైన, దోషరహితమైన పరమ ప్రమాణ పురుషుడు. సాక్షాత్ భగవానుని నుండి ప్రారంభమైన దివ్య గురు పరంపరలో వచ్చిన సదాచార్యుడే అందరికంటే పరమ ఆప్తుడు.ఎందుకంటే ఆ ఆచార్యులు సంపూర్ణంగా శాస్త్ర ప్రమాణాలపైనే ఆధారపడి ఉంటారు మరియు ఆత్మసాక్షాత్కారం పొంది ఇతర చేతనులకు ఈ మౌలిక సిద్ధాంత రహస్యాలను ఉపదేశించే సామర్థ్యం కలిగి ఉంటారు.శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ భగవద్గీత 4వ అధ్యాయం 34వ శ్లోకంలో ఈ సత్యాన్నే స్పష్టంగా ఉపదేశించాడు –
‘తద్విద్ధి ప్రణిపాతేన పరిప్రశ్నేన సేవయా |
ఉపదేక్ష్యంతి తే జ్ఞానం జ్ఞానినస్తత్త్వదర్శినః ||’
(తే జ్ఞానం జ్ఞానినస్తత్త్వదర్శినః) జ్ఞానసంపన్నులైన సదాచార్యులను ఆశ్రయించి, వారికి సాష్టాంగ ప్రణామం చేయడం ద్వారా (ప్రణిపాతేన), వినయపూర్వకంగా సంశయాలను అడగడం ద్వారా (పరిప్రశ్నేన), మరియు నిరంతర శుశ్రూష/కైంకర్యం చేయడం ద్వారా (సేవయా) ఆ పరమ తత్త్వాన్ని తెలుసుకో.పరమ తత్త్వాన్ని సాక్షాత్కరించుకున్న ఆ జ్ఞానులు నీకు ఆ దివ్య జ్ఞానాన్ని ఉపదేశిస్తారు.
103.ఆర్తనుక్కన్ఱో పలప్రాప్తియుళ్ళదు.
నమ్మాళ్వార్లు – ఒక్క క్షణకాలమైనా ఈ సంసారంలో తాళలేక, తక్షణమే ఎంబెరుమాన్‌ను చేరుకోవాలని తీవ్రమైన ఆర్తితో పరితపించారు.
ఆర్తుడు అంటే – ఈ ప్రాకృత సంసారంలో తనను తాను ఎంతమాత్రం నిలుపుకోలేక, మండుతున్న అగ్నిగుండంలో పడినట్లుగా నిరంతరం విలవిలలాడిపోయేవాడు. భగవానునికే సంపూర్ణంగా శరణాగతి చేసి, ఈ సంసార చక్రం నుండి తక్షణమే విముక్తిని కోరుకునే అటువంటి పరమ ఆతురులకు మాత్రమే పరమ ప్రాప్యమైన మోక్ష లక్ష్యం వెంటనే సిద్ధిస్తుంది.
గమనిక – ప్రపన్నులలో (శరణాగతి చేసిన జీవాత్మలలో) రెండు రకాలు ఉంటారు.
ఆర్త ప్రపన్నుడు – ఈ సంసారంలో ఒక్క క్షణకాలమైనా తనను తాను నిలుపుకోలేక తక్షణ మోక్షాన్ని కోరుకునేవాడు.
తృప్త (దృప్త) ప్రపన్నుడు – భగవత్, భాగవత, ఆచార్య కైంకర్యాలలో నిమగ్నమై ఉంటూ ప్రారబ్ధ కర్మ ముగిసేవరకు ఈ సంసారంలో కొంతకాలం వేచి ఉండగలిగేవాడు.ఈ ఇద్దరిలోకెల్లా ఆర్త ప్రపన్నులే అత్యంత ఉన్నతమైన, పరిపక్వమైన ఆధ్యాత్మిక స్థితిని చేరుకున్న మహాత్ములు. వారి మనఃస్థితి ఇక్కడ స్పష్టంగా వివరించబడింది.వారికి ఈ సంసారంలో జీవించడం అనేది మండుతున్న నిప్పులపై నిలబడటం లాంటిది కాబట్టి, వారు ఇక్కడ ఎంతమాత్రం ఉండలేరు.సంసార బంధనాల నుండి వెనువెంటనే విముక్తి పొంది, పరమపదంలో నిత్యసూరుల వలె సంపూర్ణ నిత్య కైంకర్యంలో మునిగితేలాలని వారు తీవ్రంగా పరితపిస్తారు.నమ్మాళ్వార్లను మరియు ఇతర సమస్త ఆళ్వార్లను మన పూర్వాచార్యులు ఆర్త ప్రపన్నులుగానే నిర్ధారించారు. నమ్మాళ్వార్లు తాము అనుగ్రహించిన మొట్టమొదటి ప్రబంధమైన తిరువిరుత్తం మొదటి పాశురంలోనే (1వ పాశురం) తాము ఈ సంసారంలో ఇక ఏ మాత్రం ఉండలేమని, తక్షణమే రక్షించాలని స్వామిని వేడుకున్నారు.
104.పురుషకారమ్ మున్నాగా తన్పక్కల్ పుగున్దార్కు తన్ తిరువుళ్ళమిరంగుమ్.
శ్రీరామచంద్రుని ప్రళయ సదృశమైన తీవ్ర క్రోధం నుండి కాకాసురుని ప్రాణాలను కాపాడిన శ్రీ సీతా పిరాట్టి యొక్క అపార కారుణ్య వైభవం.
శ్రీ మహాలక్ష్మి (పెరియ పిరాట్టి) యొక్క పురుషకారాన్ని ముందుంచుకుని మనం భగవానుని సమీపించినప్పుడు, ఆ సర్వేశ్వరుడు తన అపారమైన దయావాత్సల్యాలను ప్రదర్శించి మనలను రక్షిస్తాడు.
గమనిక – ‘పురుషకారము’ అంటే – పరమపురుషుడు తన సహజ ధర్మాలను నిలబెట్టుకునేలా చేయడం మరియు ఆయనలోని కల్యాణ గుణాలను సార్థకం చేసి వెలికితీయడం. ఇక్కడ ఈ పదం శ్రీ మహాలక్ష్మిని ఉద్దేశించి చెప్పబడింది. జీవాత్మలు అనాది కాలంగా ఎన్ని అనంత పాపాలు, అపరాధాలు చేసి ఉన్నప్పటికీ,ఆ భగవానుడు ఆ జీవులను తప్పక స్వీకరించేలా ఆమె మధ్యవర్తిత్వం (పురుషకారము) వహిస్తుంది. అటువంటి పాపులైన జీవాత్మలను స్వీకరించడం ద్వారానే భగవానునిలోని కృప (దయ), వాత్సల్యము (దోషాలను సైతం భోగ్యంగా చూసే తల్లి వంటి ప్రేమ) మొదలైన కల్యాణ గుణాలు సంపూర్ణంగా వ్యక్తమవుతాయి (ఆ గుణాలు నిత్యమూ ఆయనలో ఉన్నప్పటికీ, శ్రీ మహాలక్ష్మియే వాటిని మేల్కొలిపి కార్యోన్ముఖం చేస్తుంది). ఇది పిరాట్టి చేసే పరమోత్కృష్ట సిఫారసు.ఒకవేళ ఆ తల్లి సిఫారసు లేకుండా మనం నేరుగా భగవానుని వద్దకు వెళితే,భగవానుడు పరమ స్వతంత్రుడు మరియు న్యాయాధ్యక్షుడు కాబట్టి, జీవులందరి పట్ల సమదృష్టిని వహిస్తూ వారి వారి పాపకర్మల ఆధారంగానే ఫలితాలను/శిక్షలను ఇచ్చే న్యాయగుణం పైచేయి సాధించవచ్చు. అందుకే ఎల్లప్పుడూ పిరాట్టి ద్వారానే భగవానుని ఆశ్రయించాలని శాస్త్ర సంప్రదాయం నిర్దేశిస్తోంది.
పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు ముముక్షుప్పడి ద్వయ ప్రకరణంలో ఈ పరమ రహస్యాన్ని ఒక అద్భుతమైన చారిత్రక నిదర్శనంతో విశదీకరించారు.
సూత్రం 135 – ‘ఇవళ్ సన్నిదియాలే కాకమ్ తలై పెట్రదు,అదు ఇల్లామైయాలే రావణన్ ముడిందాన్’ – ‘ఆ పిరాట్టి సమక్షంలో ఉండటం వల్లే కాకాసురుడు ప్రాణదానాన్ని (శిరస్సును) పొందాడు.ఆమె సాన్నిధ్యం లేకపోవడం వల్లే రావణుడు సర్వనాశనమయ్యాడు.’కాకాసురుడు (దేవేంద్రుని కుమారుడైన జయంతుడు) క్షమించరాని పరమ నీచమైన అపరాధం చేసినప్పటికీ, సాక్షాత్ శ్రీ సీతా పిరాట్టి ప్రత్యక్ష సమక్షంలో ఉండటం వల్లనే శ్రీరామచంద్రుని చేతిలో ప్రాణాలతో బయటపడ్డాడు. కానీ రావణుడు యుద్ధభూమిలో ఆ తల్లి సాన్నిధ్యం లేకపోవడం వల్లనే శ్రీరాముని బాణాలకు సంహరింపబడ్డాడు.
105.సంసారి ముక్తనానాల్ అవనుడైయ లీలోపకరణముమ్ భోగోపకరణముమ్ సమమాయ్తోట్రక్కడవదు. ఆకారాంతరమాన స్మృతియిల్లైయే. తదీయత్వాకారత్తాలే నిత్య విభూతియోడొక్క తోట్రుమత్తనై.
సంసారిగా ఉన్న చేతనుడు (ఈ ప్రాకృత జగత్తు బంధాలలో చిక్కుకున్న జీవాత్మ) ముక్తుడైనప్పుడు (భౌతిక బంధాల నుండి విముక్తుడై పరమపదాన్ని చేరుకున్నప్పుడు), అటువంటి పరమజ్ఞానికి ప్రాకృత ప్రపంచము (స్వామి లీలకు సాధనమైన లీలోపకరణము) మరియు దివ్య ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచము (స్వామి నిత్య ఆనందానుభవానికి సాధనమైన భోగోపకరణము) రెండూ సమానంగానే గోచరిస్తాయి. ఆ ముక్తాత్ముని ఆలోచనలు ఇక ఎంతమాత్రం కర్మచే నడపబడవు కాబట్టి, అతడు ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచానికి, భౌతిక ప్రపంచానికి మధ్య ఎటువంటి వ్యత్యాసాన్నీ చూడడు. ఎందుకంటే ఈ రెండూ ఆ భగవానుని విభూతులే (ఆస్తి/సంపదలే) మరియు సంపూర్ణంగా ఆయన ఆధీనంలోనే ఉన్నాయని అతడు గ్రహిస్తాడు.
గమనిక – సర్వమూ భగవానునిచే వ్యాపించబడి ఉన్నది. ఒక జీవాత్మ కర్మ బంధాల నుండి విముక్తుడై ముక్తునిగా మారినప్పుడు, ఈ పరమ సత్యాన్ని స్పష్టంగా తెలుసుకుంటాడు. జగత్తులోని ప్రతి వస్తువూ భగవత్ సంబంధం వల్ల అనుకూలమైనదిగానే (భోగ్యమైనదిగానే) కనిపించే పరమోన్నత జ్ఞానావస్థ ఇది. ఈ కారణంగానే ఆళ్వార్లు భగవానుని వైవిధ్యభరితమైన ఈ ప్రాకృత జగత్ సృష్టిని సైతం మంగళాశాసనం చేస్తూ కీర్తించారు.తిరువాయిమొళి 7.8 ‘మాయా వామననే’ దశకంలో సాక్షాత్ భగవానుడే స్వయంగా వెల్లడించిన ఈ ప్రాకృత సృష్టిలోని విచిత్ర వైవిధ్యాన్ని (విచిత్ర విభూతిని) చూసి నమ్మాళ్వార్లు పరమాశ్చర్యభరితులయ్యారు. సర్వమూ భగవానునిచే వ్యాపించబడి ఉండటం వలన చేతనునికి సమస్తమూ అనుకూలమైనదిగానే మారుతుందనే ఇదే మౌలిక సిద్ధాంతాన్ని – పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు తమ తత్త్వ త్రయము గ్రంథంలోని చిత్ ప్రకరణ అంతిమ భాగంలో అత్యంత ఖచ్చితత్వంతో విశదీకరించారు.ఆ భాగానికి శ్రీ మణవాళ మామునులు అనుగ్రహించిన దివ్య వ్యాఖ్యానాన్ని అధ్యయనం చేయడం ద్వారా దీనిని మరింత లోతుగా గ్రహించవచ్చు.దీనికి సాక్షాత్ నంపిళ్లై వారు ఒక అద్భుతమైన దృష్టాంతాన్ని అనుగ్రహించారు.ఒక మహారాజు యొక్క రాజ్యంలో ఎంతో అందమైన రాజభవనాలూ ఉంటాయి, అలాగే అత్యంత భయానకమైన కారాగారాలూ (జైళ్లు) ఉంటాయి. కానీ ఆ మహారాజు కుమారుడైన యువరాజు దృష్టిలో – రాజభవనమైనా, కారాగారమైనా రెండూ తన తండ్రి ఆస్తిలో (సంపదలో) భాగాలే!అదేవిధంగా, ముక్తాత్మలకు (ఈ సంసారంలో ఉన్నప్పటికీ ముక్తుల కంటే మిన్నయైన స్థితిలో ఉన్న ఆళ్వార్లకు) పరమాత్మ యొక్క దివ్య సంపదలైన నిత్య విభూతి (ఆధ్యాత్మిక జగత్తు) మరియు లీలా విభూతి (భౌతిక జగత్తు) రెండూ పరమానందాన్నిస్తాయి. ఈ పరమ రహస్యం తిరువాయిమొళి 6.3.1 వ్యాఖ్యానంలో కూడా స్పష్టంగా వివరించబడింది.
106.స్వరూపమ్ విశదమానాల్ నాన్ ఎన్నవుమాయ్ అడియేన్ ఎన్నవుమాయ్ కానిరుప్పదు.
జీవాత్మ యొక్క యథార్థ స్వరూపము మరియు సహజ లక్షణం సమగ్రంగా గ్రహింపబడిన తర్వాత – ‘జీవాత్మనైన నేను భౌతిక శరీరాన్ని కాను, కేవలం నిత్య ఆత్మస్వరూపుడను’ మరియు ‘నేను భగవానునికి నిత్య దాసుడను (శాశ్వత శేషభూతుడను)’ అనే ఈ రెండు మౌలిక సిద్ధాంతాలు హృదయంలో అత్యంత దృఢంగా ప్రతిష్ఠితమవుతాయి.
గమనిక – తిరువాయిమొళి 8.8 ‘కణ్గళ్ శివందు’ దశకంలో పరమాత్మ స్వయంగా జీవాత్మ యొక్క యథార్థ స్వభావాన్ని అత్యంత స్పష్టంగా ఆవిష్కరించాడు. ఈ పది పాశురాల దశకంలో, భగవానుడు మొదటి రెండున్నర పాశురాలలో తన స్వంత దివ్య స్వరూప స్వభావాలను మరియు కల్యాణ గుణాలను నమ్మాళ్వార్లకు దర్శింపజేశాడు. ఇక మిగిలిన పాశురాలలో జీవాత్మ (ఆత్మ) యొక్క సహజ తత్త్వాన్ని మరియు వైభవాన్ని అనుగ్రహించాడు.ఈ దశకంలోని 2వ పాశురంలో ఆళ్వార్లు – ‘అడియేన్ ఉళ్ళాన్ ఉడల్ ఉళ్ళాన్’ అని మంగళాశాసనం చేశారు.’అడియేన్ ఉళ్ళాన్’ – ఇందులో భగవానుడు జీవాత్మకు (దాసుడైన అడియేన్‌కు) కూడా అంతర్యామియైన పరమాత్మగా లోపల కొలువై ఉన్నాడని వివరించబడింది. ఇక్కడ ఆళ్వార్లు ‘ఎన్’ (నా లోపల / అహం) అని అనకుండా ‘అడియేన్’ (దాసుడనైన నా లోపల) అనే పదాన్ని ఉపయోగించడమే – జీవాత్మ ప్రాథమికంగా, సహజసిద్ధంగా పరమాత్మకు నిత్య శేషభూతుడు (దాసుడు) అనే పరమ సత్యాన్ని స్పష్టం చేస్తోంది.అదే సమయంలో, ఇది జీవాత్మ నశించే శరీరానికంటే సంపూర్ణంగా భిన్నుడనే విషయాన్ని కూడా నిరూపిస్తోంది.ఎందుకంటే ఆళ్వార్లు ఆ వెంటనే ‘ఉడల్ ఉళ్ళాన్’ (ఆ భగవానుడు నా భౌతిక శరీరంలోనూ కొలువై ఉన్నాడు) అని శరీరాన్ని, ఆత్మను వేర్వేరుగా స్పష్టంగా పేర్కొన్నారు.
107.అభిమత విషయత్తై పిరిందాల్ కణ్డదెల్లామ్ అదువాయ్తోట్రుమ్.
సీతా పిరాట్టిని కోల్పోయి, విరహ తాపంతో ఆమె జాడను వెతుకుట
మనకు అత్యంత ప్రియమైన, ప్రాణసమానమైన వ్యక్తి నుండి వియోగం (ఎడబాటు) సంభవించినప్పుడు, కంటికి కనిపించే సమస్త వస్తువులూ ఆ ప్రియమైన వ్యక్తి రూపంగానే గోచరిస్తాయి.
గమనిక – నమ్మాళ్వార్లు తిరువాయిమొళి 7.5.2 పాశురంలో శ్రీరామచంద్రుని అపరిమిత కల్యాణ గుణాలను, పరమోత్కృష్ట వైభవాన్ని ప్రస్ఫుటంగా కీర్తించారు. కర్మ బంధాలలో చిక్కుకున్న ఒక సాధారణ సంసారి జీవాత్మ అనుభవించే కష్టాల కంటే మిన్నయైన దుఃఖాన్ని సాక్షాత్ పరమాత్మ అయిన శ్రీరాముడు అనుభవించాడు.రావణుడు తన ప్రాణవల్లభయైన సీతా పిరాట్టిని అపహరించి వేరుచేసినప్పుడు ఆయన పడిన విరహ వేదన అటువంటిది. రావణుడు సీతాదేవిని అపహరించి తీసుకెళ్లిన ఆ సమయంలో, శ్రీరాముడు తీవ్ర విషాదంలో మునిగిపోయి, అరణ్యమంతా సీతమ్మ కోసం వెతకడం ప్రారంభించాడు. ఆ విరహ తాపపు విభ్రాంతిలో (తన్మయతలో), ఆయన కంటికి ఏది కనిపించినా అది సాక్షాత్ సీతా పిరాట్టి రూపం వలెనే తోచింది.అదేవిధంగా నమ్మాళ్వార్లు సైతం భగవద్విరహంలో పాశురాలు పాడేటప్పుడు, సమస్త వస్తువులనూ ఆ ఎంబెరుమాన్ సంబంధంతోనే దర్శించారు. ఈ పరమ అనుభవం తిరువాయిమొళి 4.4 ‘మణ్ణై ఇరుందు తుళావి’ దశకంలో అద్భుతంగా దర్శనమిస్తుంది. ఈ దశకపు సమగ్ర దివ్య సారాంశాన్ని శ్రీ మణవాళ మామునులు తమ తిరువాయిమొళి నూట్రందాది 34వ పాశురంలో అత్యంత రమణీయంగా అనుగ్రహించారు.
‘మణ్ణుళగిల్ మున్కలందు మాల్పిరిగైయాల్
మాఱన్ పెణ్ణిలైమైయాయ్కాదల్ పిత్తేఱి
ఎణ్ణిడిల్ మున్ పోలి ముదలన పొరుళై అవనాయ్ నినైందు
మేల్విళుందాన్ మైయల్దనిన్ వీఱు’
భగవానుడు మొదట ఈ భూలోకంలోనే నమ్మాళ్వార్లకు దివ్య మానసిక అనుభవాన్ని (సంశ్లేషాన్ని) అనుగ్రహించాడు. కానీ ఆ వెంటనే స్వామి అంతర్థానమయ్యాడు (విశ్లేషం). దానితో ఆళ్వార్లు భరించరాని దుర్భర విరహ దుఃఖానికి లోనయ్యారు. భగవానుని పట్ల పొంగిపొరలే అపరిమిత ప్రేమతో, భక్తి పారవశ్యంతో ఆళ్వార్లు ఒక నాయకీ భావాన్ని (పరాంకుశ నాయకి) పొంది,భగవానుని పోలికలున్న వస్తువులను (మరియు భగవత్సంబంధం కలిగిన వస్తువులను) చూసి, వాటినే సాక్షాత్ భగవానునిగా భావించి, ఆ మితిమీరిన ప్రేమ వికారాల తీవ్రతతో వాటిపై పడి విలవిలలాడారు.
108.శేషి యొరువనానాల్ శేషవస్తుక్కళెల్లామ్ ఒరుమిడాఱాయిరుక్కుమిఱే. ఒరువనుక్కు పలవడిమై యుణ్డానాల్ తంగళిల్ ఎల్లార్గళుమొత్తిరుప్పార్గళిఱే కృత సంకేదిగళాయ్.
మన పూర్వాచార్యులు భగవానుని దివ్య కల్యాణ గుణాలను, అనంత వైభవాలను ఒకరితో ఒకరు గోష్ఠి చేస్తూ, పరస్పరం సంభాషించుకుంటూ తమ కాలాన్ని పరమ ధన్యంగా గడిపారు.
భగవానుడే ప్రతి ఒక్కరికీ ఏకైక పరమ ప్రభువు మరియు యజమాని (శేషి). ఆయన భక్తులందరూ పరస్పరం ఒకే విధమైన దృక్పథాన్ని, భావనను కలిగి ఉంటారు. లౌకిక ప్రపంచంలో ఒక యజమాని ఉన్నప్పుడు, ఆయన సేవకులందరూ సమానమైన హోదాతో ఉంటూ తమ యజమాని గురించే నిరంతరం మాట్లాడుకుంటూ కాలాన్ని గడుపుతారు (గమనిక – అదేవిధంగా భగవానుని భక్తులైన భాగవతులు కూడా భగవానుని గుణాల గురించే పరస్పరం చర్చిస్తూ తమ కాలాన్ని గడుపుతారు).
గమనిక – శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ భగవద్గీత 10వ అధ్యాయం 9వ శ్లోకంలో తన భక్తుల సహజ స్వభావాన్ని మరియు వారి నిత్య కార్యకలాపాలను అత్యంత స్పష్టంగా వెల్లడించాడు.
‘మచ్చిత్తా మద్గతప్రాణా బోధయంతః పరస్పరమ్ |
కథయంతశ్చ మాం నిత్యం తుష్యంతి చ రమంతి చ ||’
‘నా భక్తులు నిరంతరం నన్నే స్మరిస్తూ ఉంటారు.నన్నే తమ ప్రాణవాయువుగా భావిస్తారు. మరియు నా దివ్య లీలలను, గుణాలను ఒకరితో ఒకరు చర్చించుకుంటారు. అటువంటి నా దివ్య చరిత్రలను, లీలలను నిరంతరం పరస్పరం సంభాషించుకోవడం ద్వారా వారు (చెప్పేవారు మరియు వినేవారు ఇరువురూ) అనిర్వచనీయమైన మహదానందాన్ని, పరమ తృప్తిని పొందుతారు.’
109.తన్నైయొళిన్ద వస్తుక్కళెల్లావట్రుక్కుమ్ కోటి వికారత్తై పణ్ణి అవికృతనాయిరుప్పాన్ ఒరువనిఱే ఈశ్వరన్.
ఆరావముదన్ (తిరుక్కుడందై / కుంభకోణం దివ్యదేశంలో ఎంబెరుమాన్) – మరియు నమ్మాళ్వార్లు (ఆళ్వార్ తిరునగరి నివాసియైన ప్రపన్న జన కూటస్థులు).
సర్వ చేతనాచేతన జగత్తుకూ పరమ ప్రభువైన ఆ సర్వేశ్వరుడు విష్ణు సహస్రనామ పూర్వపీఠికలో ‘అవికారాయ శుద్ధాయ’ (ఏ విధమైన వికారాలూ, మార్పులూ లేనివాడు మరియు పరమ పవిత్రుడు) అని కీర్తింపబడ్డాడు. తాను మాత్రం ఏ మార్పూ లేక నిత్య నిర్వికారుడై ఉంటూనే, తనకంటే భిన్నమైన ప్రతి చేతనాచేతన వస్తువు యందూ ఆయన నిరంతరం మార్పులను (వికారాలను) కలుగజేస్తూ ఉంటాడు.
గమనిక – తిరువాయిమొళి 5.8.1లో నమ్మాళ్వార్లు తిరుక్కుడందై శ్రీ ఆరావముదన్ యొక్క దివ్య సౌందర్యాన్ని పరమాద్భుతంగా మంగళాశాసనం చేశారు.ఆ ఎంబెరుమాన్ దివ్య సౌందర్య లావణ్యం ఎంతటి అపరిమితమైనదంటే,అది ఆళ్వార్ల శరీరాన్ని, ఆత్మను సంపూర్ణంగా కరిగించి నీరుగా మార్చివేస్తున్నదని ఆయన ఆక్రోశించారు. ఇతర అనేక దివ్యదేశ పాశురాలలో కూడా ఆళ్వార్లు, పూర్వాచార్యులు భగవద్గుణానుభవంలో తీవ్రమైన భావోద్వేగాలకూ, వికారాలకూ లోనవుతారు.అయితే శాస్త్రాలు పరమాత్మను ‘అవికారుడు’ (మార్పు లేనివాడు) అని ఎందుకు ప్రకటించాయంటే,ఆయన ప్రాకృత కర్మల వలన ఎటువంటి వికారాలకూ, మార్పులకూ గురికాడు అని చెప్పడానికే. కానీ ఆ సర్వేశ్వరుడు తన ఆశ్రితుల పట్ల గల అపారమైన దయ, కృప మరియు వాత్సల్యాల చేత భక్తుల ప్రేమకు కరిగిపోయి, స్వయంగా వివిధ భావోద్వేగాలనే దివ్య వికారాలను పొందుతాడు.
110.వస్తు సద్భావమ్ కొళ్ళుమ్పోదు విశేషణమ్ వ్యావర్త్తకమాయల్లదిరాదు. ఒన్ఱుక్కొన్ఱు విశేషణమామ్పోదు, అన్యయోగవ్యవచ్చేదన్ పణ్ణిక్కొణ్డల్లదు విశేషణమాగమాట్టాదు.
మోక్షాన్ని ప్రతిపాదించే సమస్త వేదాంత శాస్త్రాలు సవిశేష బ్రహ్మమునే (సమస్త కల్యాణ గుణ విశిష్టమైన, దివ్య మంగళ లక్షణాలు కలిగిన పరమాత్మునినే) ప్రకటిస్తున్నాయి. ఒక వస్తువు యొక్క ఉనికిని లేదా స్వరూపాన్ని తెలుసుకునేటప్పుడు – ఆ వస్తువుకు సంబంధించిన విలక్షణ విశేషణము (గుణము/ధర్మము) మాత్రమే ఆ వస్తువును ఇతర సమస్త వస్తువుల నుండి వేరుచేసి చూపిస్తుంది (వ్యావృత్తి చేస్తుంది). ఒక విశేషణం అనేది ఒక నిర్దిష్ట వస్తువుకు అసాధారణ లక్షణంగా చెప్పబడినప్పుడు, అది ఆ వస్తువును వేరొక వస్తువుతో ఎంతమాత్రం కలవకుండా సంపూర్ణంగా విడదీసి నిలబెట్టనంతవరకు, అది ఆ వస్తువుకు నిజమైన విశేషణమయ్యే అర్హతనే పొందలేదు.
గమనిక – తర్క-మీమాంసా శాస్త్రాలలో రెండు ముఖ్యమైన నియమాలు ఉన్నాయి.
మొదటిది -అయోగ వ్యవచ్ఛేదము – ఒక వస్తువుతో ఆ గుణం/ధర్మం ఎన్నడూ సంబంధం కలిగి ఉండకుండా ఉండదు అని చెప్పడం (ఉదాహరణకు: శంఖం తెల్లగానే ఉంటుంది. తెల్లదనం లేకపోవడాన్ని ఖండించడం).
రెండవది – అన్యయోగ వ్యవచ్ఛేదము – ఒక నిర్దిష్ట ధర్మం లేదా విశేషణం ఆ ఒక్క వస్తువునందే ఉంటుంది తప్ప వేరొక ఏ వస్తువులోనూ ఉండదు అని చెప్పడం (ఉదాహరణకు: అనంతశాయిత్వము – ఆదిశేషునిపై శయనించడం అనే విశేషణం కేవలం శ్రీమన్నారాయణునికి మాత్రమే వర్తిస్తుంది. ఈ అసాధారణ లక్షణం బ్రహ్మ, రుద్రాది అన్య దేవతలలో ఎవ్వరికీ వర్తించదు).ఈ వాక్యం సాక్షాత్ నంపిళ్లై చేత తిరువాయిమొళి 6.3.1 ‘నల్కురవుమ్ శెల్వముమ్’ పాశుర ఈడు వ్యాఖ్యానంలో ఉటంకింపబడింది. ఈ నిర్దిష్ట దశకంలో, భగవానుని ‘విరుద్ధ విభూతి’ (పరస్పర విరుద్ధమైన ద్వంద్వ సంపదలు) అద్భుతంగా విశదీకరించబడింది. సర్వేశ్వరుడు మాత్రమే సమస్త చేతనాచేతన వస్తువులకూ ఏకైక ఆధారము మరియు అంతర్యామి కాబట్టి,ఆయన సమస్త పరస్పర విరుద్ధ ధర్మాలకూ ఏకైక నిలయంగా వర్ణించబడ్డాడు.ఉదాహరణకు, నమ్మాళ్వార్లు ఈ పాశురంలో భగవానుని దారిద్య్రము మరియు ఐశ్వర్యము,నరకము మరియు స్వర్గము,శత్రుత్వము మరియు మిత్రత్వము, మొదలైన పరస్పర విరుద్ధ ద్వంద్వాలన్నింటికీ తానే నిలయమైనవాడిగా దర్శించారు.లౌకిక వాస్తవంలో ఏ ఒక్క వస్తువు కూడా ఒకే సమయంలో ఇటువంటి పరస్పర విరుద్ధ ధర్మాలను కలిగి ఉండటం అసాధ్యం. అయినప్పటికీ, భగవానుడు తనకంటే భిన్నమైన సమస్త వస్తువులకూ తానే ఏకైక ఆధారభూతమైన శరీర-శరీరి తత్త్వమై ఉన్నందున, ఆయన ఈ పరస్పర విరుద్ధ వైభవాన్ని తనయందే నిరాటంకంగా ప్రకటిస్తున్నాడు. ఈ దశకంలో నమ్మాళ్వార్లు ఎంబెరుమాన్ యొక్క ఈ అద్భుత వైభవాన్ని అత్యంత పరవశంతో రసాస్వాదన చేశారు.
(గమనిక – ఈ గంభీరమైన వాక్యంపై సంపూర్ణ స్పష్టత కోసం అడియేన్ ఫోన్ చేసి అడిగినప్పుడు ఓపిగ్గా వివరించిన శ్రీ ఉ.వే. గోమఠం సంపత్ కుమారాచార్యర్ స్వామి వారికి కృతజ్ఞతలు).
ఆంగ్లంలో : https://granthams.koyil.org/2013/08/26/divine-revelations-of-lokacharya-11/
అడియేన్ శ్రీ తేజ రామానుజ దాసి
ప్రూఫ్ రీడింగ్ చేసినవారు – ప్రసూన రామానుజ దాసి
https://granthams.koyil.org లో ఆర్కైవ్ ఉంచబడినది.
ప్రమేయం (లక్ష్యం) – https://koyil.org
ప్రమాణం (గ్రంధాలు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాతా(ఉపదేశకులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్యా/పిల్లల పోర్టల్ – https://pillai.koyil.org