శ్రీ: శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్వరవరమునయే నమః
శ్రీ నంపిళ్ళై పాదముల వద్ద శ్రీ పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్
శ్రీ పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్, శ్రీ నంపిళ్ళై స్వామి యొక్క సత్శిష్యుడు. పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ సన్న్యాసి; నంపిళ్ళై గృహస్థులు. అయినప్పటికీ, జీయర్ నంపిళ్ళై వారికి అనేక కైంకర్యములు చేసేవారు. ముఖ్యంగా, వారి తిరుమేనిని శ్రద్ధగా చూసుకునే వారు. నంపిళ్ళై వారు ప్రతిరోజూ స్నానము ముగించుకుని తిరిగి వచ్చినప్పుడు, వారి వెనుక నడుస్తూ, తిరువాలవట్ట కైంకర్యము (విసనకర్రతో విసరడం) చేసేవారు. ఒకసారి వారి తిరుమేనికి అనారోగ్యం కలిగినప్పుడు (తిరుమేనియిల్ నోవుసాత్తిండ పొదు), జీయర్ వైద్యుని వద్దకు వెళ్లి చికిత్స చేయించుకొని, వైద్యుడు సూచించిన ఔషధాలను తీసుకున్నారు.
అప్పుడు, వారు తమ స్వరూపానికి విరుద్ధంగా ఎందుకు వైద్యం చేయించుకున్నారని అడిగారు. దానికి జీయర్ ఇచ్చిన సమాధానం వారి భక్తి యొక్క గొప్పతనాన్ని తెలియజేస్తుంది. నంపిళ్ళై తిరుమేని వీపు మీద నుండి జాలువారే చిన్న చెమట బిందువును అనుభవిస్తూ తాము పొందే ఆనందాన్ని కోల్పోవడం తనకు ఇష్టం లేదని ఆయన అన్నారు. అందువల్లనే తాను అనారోగ్యాన్ని పోగొట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించానని చెప్పారు. అంతటి కైంకర్యానుభవం ఉండగా, పరమపదానికి వెళ్లాలనే కోరిక కూడా తనకు లేదని ఆయన తెలియజేశారు. ఈ విధంగా ఆయన తన ఆచార్యునిపై ఉన్న అపారమైన భక్తిని, కైంకర్య నిష్ఠను ఎంతో అద్భుతంగా వ్యక్తం చేశారు. ఆయన చరిత్రను చదివినప్పుడు ఈ భక్తి యొక్క గొప్పతనాన్ని మనం ఆస్వాదించవచ్చు.
పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ 6000 పడి గురుపరంపరా ప్రభావము అనే గ్రంథాన్ని కూడా రచించారు. ఇందులో ఆళ్వార్ల నుండి ప్రారంభించి, శ్రీనాథమునుల నుండి నంపిళ్ళై వరకు ఉన్న ఆచార్యుల జీవిత చరిత్రలు పొందుపరిచారు. ఆయన రచించిన మరొక ముఖ్యమైన గ్రంథమే ఈ వార్తామాలై. ఇందులో పూర్వాచార్యుల ఉపదేశములు, వారి చరిత్రకు సంబంధించిన ఐతిహ్యములు, తత్వార్థములు మొదలైనవి సంగ్రహించబడి, మన శ్రీసంప్రదాయంలోని అనేక ముఖ్యమైన అర్థములు వెలుగులోకి వస్తాయి. ఈ గ్రంధం మణిప్రవాళ శైలిలో రచించబడింది. అంటే, తమిళము మరియు సంస్కృతము కలగలిసిన రచనా పద్ధతిలో సాగింది. ఈ గ్రంథాన్ని ప్రచురించి, ఇందులోని గంభీరమైన మరియు సంక్లిష్టమైన విషయాలకు విపులమైన వివరణను కూడా అందించిన పుత్తూరు స్వామి వారికి కృతజ్ఞులమై ఉన్నాము.
క్రింద ఇవ్వబడిన వ్యాసము, శ్రీ ఉ.వే. సారథి తోతాద్రి స్వామి వారు ఈ వార్తామాలై గ్రంథముపై చేసిన తమిళ కాలక్షేపం నుండి గ్రహించబడింది. ఈ అవకాశాన్ని కల్పించి, అనుగ్రహించిన స్వామివారికి కృతజ్ఞతలు.
మునుపటి వ్యాసంలో మనం ఇరువైయ్యావ వార్తై వరకు ఆస్వాదించాము. ప్రతి వార్తై మన శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయానికి సంబంధించిన ఒక నిర్దిష్టమైన విషయాన్ని వివరిస్తుంది. అలాగే, వివిధ ఆచార్యులు ఇచ్చిన ఉదాహరణలను కూడా తెలియజేస్తుంది. ఇప్పుడు మనం ఇరవై ఒకటవ వార్తైను ప్రారంభిద్దాం.
ఇరవై ఒకటవ వార్తై
ఈ వార్తామాలైలోని ప్రతి వార్తై ఒక్కొక్క సమయంలో చెప్పబడి ఉండవచ్చు. ఉదాహరణకు, ఒక వార్తైను ముదలియాండాన్ వారు చెప్పి ఉండవచ్చు; దాని తరువాతి వార్తైను నంబిళ్ళై వారు మరొక సమయంలో చెప్పి ఉండవచ్చు. అందువల్ల, వరుసగా ఉన్న వార్తైల మధ్య తప్పనిసరిగా ప్రత్యక్షమైన సంబంధం ఉండకపోవచ్చు.
అయితే, మన సంప్రదాయంలోని ముఖ్యమైన తత్త్వ విషయాలు, తత్త్వ త్రయం, అర్థ పంచకం, ఆచార్యాభిమానమే ఉద్ధారకం మొదలైనవి అన్నీ ఇందులో సమన్వయపరిచి ఉన్నాయి.
ఇప్పుడు ఇరవై ఒకటవ వార్తైని పరిశీలిద్దాం.
ఈ వార్తైను తిరునగరిప్పిళ్ళై వారు అనుగ్రహించారు. మన సంప్రదాయంలో ‘తిరునగరి’ అనే పేరు రెండు క్షేత్రాలకు వర్తించవచ్చు. ఒకటి ఆళ్వార్ తిరునగరి , నమ్మాళ్వార్ల అవతారస్థలం. మరొకటి తిరువాలి తిరునగరి, తిరుమంగై ఆళ్వార్ల అవతారస్థలానికి సమీపంలోని క్షేత్రం.
అర్థం చేసుకోవడానికి సౌలభ్యంగా ఉండే విధంగా, దీనిని అనేక భాగాలుగా అందిస్తున్నాము. ఇందులోని మొదటి భాగం (పత్తి) పరిచయ భాగంగా ఉంటుంది.
భాగం-1
భగవత్ అనువర్తనత్తుక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ శరీరమ్; ఆచార్య అనువర్తనత్తుక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ పుత్ర మిత్రాదిగళ్; శ్రీవైష్ణవర్గళ్ అనువర్తనత్తుక్కు ప్రతిబన్దకమ్ ఇతర సహవాసమ్; ఉపాయ అధ్యవసాయత్తుక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ అర్థ ప్రావణ్యమ్; ఉపేయ రుచిక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ విషయ ప్రావణ్యమ్. ఇవత్తుక్కు ఒన్ఱుక్కు ఒన్ఱిలే తాత్పర్యమ్ ఎన్ఱు తిరునకరి ప్పిళ్ళై వార్తై.
భగవత్ అనువర్తనత్తుక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ శరీరమ్
ప్రతిబంధకము అంటే అడ్డంకి లేదా అవరోధము. అనువర్తనము అంటే ఒకరి వెంట నిరంతరం ఉంటూ, వారికి కైంకర్యము చేయడం. అందువల్ల, భగవదనువర్తనము అంటే భగవంతునికి కైంకర్యము చేయడం.
ఎమ్పెరుమాన్ ని అనుభవించి, ఆయనకు కైంకర్యము చేయడానికి ప్రధానమైన ప్రతిబంధకము లేదా తడై మన శరీరమే. ఉదాహరణకు, ఒక సన్నిధికి వెళ్లి కైంకర్యము చేయడం శరీరం సహకరిస్తేనే సాధ్యమవుతుంది; అంతేకాక, శరీరానికి ఉన్న శక్తి మేరకు మాత్రమే అది కొనసాగుతుంది. ఒక వ్యక్తికి ఆచార్యునితో బలమైన సంబంధము ఏర్పడి, కైంకర్యము చేయాలనే గాఢమైన రుచి కలిగినప్పటికీ, ఈ శరీరమే అడ్డంకిగా నిలుస్తుంది. ఒక పరిమితి దాటిన తరువాత శరీరానికి విశ్రాంతి అవసరమవుతుంది; శరీరాన్ని శుద్ధి చేసుకోవలసి ఉంటుంది. ఆరు, ఎనిమిది లేదా పది గంటలు గడిచిన తరువాత, చెమట (వేర్వై) కారణంగా శరీరం నుండి దుర్గంధము వెలువడటం ప్రారంభమవుతుంది. అందువల్ల సన్నిధికి తిరిగి వెళ్లే ముందు శరీరాన్ని శుభ్రపరచుకోవలసి వస్తుంది. ఈ విధంగా, ఎమ్పెరుమానుకు నిరంతరంగా కైంకర్యము చేయగల అవకాశాన్ని శరీరం పరిమితం చేస్తుంది.
కైంకర్యము చేయాలనే ఆసక్తి లేనివారికి ఈ ప్రశ్నే ఉత్పన్నం కాదు. ఎందుకంటే వారు శరీర సుఖాలను, లౌకిక విషయాలపై కలిగే కోరికలను అనుసరిస్తూ ఉంటారు.
కులశేఖరాళ్వార్ వారు పెరుమాళ్ తిరుమొళి 3.4లో ఇలా అనుగ్రహించారు, “ఉణ్డియే ఉడైయే ఉగన్దొడుమ్ ఇమ్ మణ్డలత్తొడుమ్ కూడువదిల్లై యాన్” అంటే, ఆహారం, వస్త్రము మొదలైన శరీర సంబంధమైన విషయాలపైనే ఆసక్తి కలిగి ఉండే ఈ లోక ప్రజలతో నేను కలిసిమెలిసి ఉండను అని అర్థము. ఒకరికి నిజమైన జ్ఞానము లేకపోతే, వారికి శరీరమే అతి పెద్ద ప్రతిబంధకము. ఆత్మ గురించి సరైన అవగాహన లేక, శరీరాన్నే ఆత్మగా పొరబడటం వలన, వారు ఎమ్పెరుమానిని సమీపించరు; ఆయనకు కైంకర్యము కూడా చేయరు.
చివరికి, ఎమ్పెరుమాన్ ని చేరడానికి శరీరమే ఒక ప్రధానమైన ప్రతిబంధకము. శరీరంపై కలిగిన అభిమానం, దానితో మమకారం, దాని విషయాలలోనే నిమగ్నమై ఉండటం వలన కైంకర్యము చేయలేకపోతాము. ఆచార్యసంబంధము పొంది, కైంకర్యములో నిమగ్నమైన తరువాత కూడా, నిరంతర కైంకర్యానికి శరీరం అడ్డంకిగానే ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, అనారోగ్యం లేదా అలసట కలిగితే సన్నిధికి వెళ్లలేకపోవచ్చు. వెళ్లినప్పటికీ, శరీరంలో కలిగే నొప్పి లేదా అసౌకర్యం వలన మనస్సు దానిపైనే నిలిచి, కైంకర్యానుభవానికి ఆటంకం కలగవచ్చు. అందువల్ల, భగవదనుభవానికి శరీరం ఒక ప్రతిబంధకము.
ఆచార్య అనువర్తనత్తుక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ పుత్ర మిత్రాదిగళ్
భగవత్ కైంకర్యము విషయంలో కూడా, శరీరం సహకరిస్తుందా లేదా అనే విషయాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోకుండా కొందరు పాల్గొనవచ్చు. అయితే, ఒక ఆచార్యుని ఆశ్రయించి వారికి కైంకర్యము చేయాలనుకున్నప్పుడు, అందుకు ముఖ్యమైన ప్రతిబంధకముగా పుత్ర మిత్రాదులు నిలుస్తారు, అంటే కుమారులు (పిళ్ళై), కుమార్తెలు (పెణ్), భార్య (మనైవీ), బంధువులు (ఉఱ్ఱార్, ఉఱవినర్), స్నేహితులు (నణ్బర్) మొదలైనవారు. శరీరమే ఆచార్య కైంకర్యానికి ఒక ప్రతిబంధకముగా ఉండవచ్చు. కానీ శరీరం ఆరోగ్యంగా, ఎటువంటి ఇబ్బంది లేకుండా ఉన్నప్పటికీ, మన కుటుంబ సభ్యులు, స్నేహితులు, పుత్ర మిత్రాదులు, ఆచార్య కైంకర్యానికి అడ్డంకిగా మారవచ్చు. ఇంత తరచుగా తిరుమాళిగైకి లేదా మఠానికి ఎందుకు వెళ్తున్నారు అని వారు ప్రశ్నించవచ్చు. దేవాలయానికి వెళ్తే ఏదైనా ప్రసాదము లభించవచ్చు, సంభావన లభించవచ్చు, లేదా పెరుమాళ్ అనుగ్రహము లభించవచ్చు అని వారు భావించవచ్చు. కానీ, ఆచార్యులు ఎమ్పెరుమాన్ కంటే ఉన్నతమైన స్థానాన్ని కలిగి ఉన్నారని, వారికి కైంకర్యము చేయవలసినదని వారు గ్రహించరు. ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకుని, దానికి అనుగుణంగా ప్రోత్సహించే వారు చాలా కొద్దిమందే ఉంటారు. అందువల్ల, మన సొంత కుటుంబ సభ్యులు మరియు స్నేహితులైన పుత్ర మిత్రాదులే ఆచార్య కైంకర్యము చేయడానికి ఒక ముఖ్యమైన ప్రతిబంధకముగా నిలుస్తారు.
శ్రీవైష్ణవర్గళ్ అనువర్తనత్తుక్కు ప్రతిబన్దకమ్ ఇతర సహవాసమ్
అడియార్లకు, అంటే శ్రీవైష్ణవులకు, కైంకర్యము చేయడానికి, వారిని అనుభవించి, వారికి సహాయపడడానికి ఒక ప్రతిబంధకము ఇతర సహవాసము. అంటే, భగవద్విషయములో ఆసక్తి లేని లౌకికులతో సాంగత్యము చేయడం. అటువంటి వారు, “నీ లౌకిక వ్యవహారాలను చూసుకోకుండా ఈ గోష్టిలో ఎందుకు ఇంత సమయం గడుపుతున్నావు? కొంత డబ్బు (పణం) సంపాదించుకోవచ్చు కదా! కొంత భూమి, ఆస్తి (నిలం, నీచ్చు) కొనుక్కోవచ్చు కదా!” అని ప్రశ్నిస్తారు. ఈ సంసారంపై గాఢమైన ఆసక్తి కలిగినవారు, తాము నడుస్తున్న అదే మార్గంలోకి భగవద్భక్తునిని కూడా ఎల్లప్పుడూ లాగడానికి ప్రయత్నిస్తారు. “భగవద్విషయం గురించి మాట్లాడుతున్నాను, భక్తులతో సమయం గడుపుతున్నాను, ఎల్లప్పుడూ గోష్టిలోనే ఉంటున్నాను” అని చెప్పినప్పుడు, “ఇవన్నీ చేయడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి? దీనివల్ల ధనం వస్తుందా? సమాజంలో గౌరవం లభిస్తుందా?” అని వారు ప్రశ్నిస్తారు. చదువులో లేదా లౌకిక విషయాలలో గొప్ప విజయాన్ని సాధించినప్పుడే గౌరవం లభిస్తుందని వారు భావిస్తారు. మన చుట్టూ ఉండే ఇతరులు, ముఖ్యంగా భగవాన్, ఆయన భక్తులు (భాగవతులు), ఆచార్యుల విషయములో ఎటువంటి ఆసక్తి లేదా భక్తి లేనివారు, నిరంతరం ఇలాంటి మాటలు చెబుతూ మనస్సును గందరగోళంలో పడవేస్తుంటారు. అందువల్ల, భగవాన్, భాగవతులు లేదా ఆచార్యుల విషయములో ఆసక్తి లేని వారితో సహవాసము చేయడం ఒక ప్రతిబంధకము అని ఆయన సూచిస్తున్నారు. అలాంటి సహవాసము క్రమంగా మనలను శ్రీవైష్ణవ అనువర్తనము నుండి దూరం చేసే విధంగా మనపై ప్రభావం చూపుతుంది.
ఉపాయ అధ్యవసాయత్తుక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ అర్థ ప్రావణ్యమ్
అధ్యవసాయము అంటే గాఢమైన, దృఢమైన నిశ్చయము లేదా అచంచలమైన విశ్వాసం. ఎమ్పెరుమానుడే ఉపాయము; ఆయన తిరువడియే ఉపాయము. ఆ దివ్యమైన తిరువడి ద్వారానే జీవాత్మ ఆయనను చేరుతుంది.
ఈ విశ్వాసానికి ప్రతిబంధకము అర్థ ప్రావణ్యము, అంటే ధనంపై మరియు లౌకిక వస్తువులపై కలిగే అధికమైన ఆసక్తి. అర్థము అంటే ధనము లేదా భౌతిక వస్తువులు. ధనాన్ని, భౌతిక సంపదను సంపాదించాలనే కోరిక, “ఎమ్పెరుమాన్, ఆయన తిరువడులే ప్రధానమైనవి; జీవాత్మ చివరకు పరమపదాన్ని చేరుతుంది” అనే దృఢమైన విశ్వాసానికి ప్రతిబంధకమవుతుంది. ధనంపై కోరిక పెరిగే కొద్దీ, ఎమ్పెరుమానిపై మరియు ఆయన తిరువడులపై ఉండే మన విశ్వాసము క్రమంగా తగ్గిపోతుంది.
ఆళవందార్లు తమ స్తోత్రరత్నం 30వ శ్లోకంలో, “ధనం మదీయం తవ పాద పంకజం” అని అనుగ్రహించారు, “నీ దివ్యమైన పద్మసమానమైన తిరువడియే నా ధనము” అని అర్థం. ఆళ్వార్లు, ఆచార్యులు ఎమ్పెరుమాన్ తిరువడులనే తమ ఏకైక ధనముగా భావించారు. అయితే, ఈ సంసారంలోని సాధారణ ధన సంపద పై కోరిక కలిగినప్పుడు, అంతకంటే ఉన్నతమైన ధనమైన ఎమ్పెరుమానుడి తిరువడులపై ఉండే కోరిక క్రమంగా తగ్గిపోతుంది. అందువల్ల, భౌతిక ధనంపై కలిగే ఈ ఆసక్తి, అర్థ ప్రావణ్యము, ఆ దృఢమైన ఆధ్యాత్మిక అధ్యవసాయానికి ఒక ప్రతిబంధకము అని తెలియజేస్తున్నారు.
ఉపేయ రుచిక్కు ప్రతిబన్ధకమ్ విషయ ప్రావణ్యమ్
ఉపేయము అంటే పొందవలసినది, అనుభవించవలసినది. ఎమ్పెరుమానుడికి, అడియార్లకు, ఆచార్యులకు కైంకర్యము చేయడం, ఇవన్నీ ఉపేయము అనే వర్గంలోకి చేరుతాయి.
ఈ ఉపేయమైన కైంకర్యాన్ని చేయాలనే రుచి (ఉపేయ రుచి) కలగడానికి, దానిని చేయాలనే ఆకాంక్ష పెరగడానికి ప్రతిబంధకము విషయ ప్రావణ్యము, అంటే లౌకిక విషయాలపై అధికమైన ఆసక్తి. భార్య, పిల్లలు, బంధువులు మొదలైన వారిపై మమకారము, వారితో సంబంధమైన లౌకిక విషయాలపై కలిగే ఆసక్తి దీనిలోకి వస్తాయి. వారిపై అనురాగము, మమకారము పెరిగే కొద్దీ, కైంకర్యము చేయాలనే కోరిక తగ్గిపోతుంది.
పేయాళ్వార్లు మూన్ఱామ్ తిరువన్దాది 14వ పాశురములో, “మాఱ్పాల్ మనం శుళిప్ప మఙ్గైయర్ తోళ్ కైవిట్టు”
అని అనుగ్రహించారు. అంటే, మనస్సు ఎమ్పెరుమానుడి వైపు నిలవాలంటే, స్త్రీల భుజాలను ఆలింగనం చేసుకోవాలనే కోరిక వంటి లౌకిక ఆసక్తులను విడిచిపెట్టాలి అని అర్థము.
అందువల్ల, విషయ ప్రావణ్యము పెరిగే కొద్దీ ఉపేయమైన కైంకర్యంపై రుచి తగ్గుతుంది; లౌకిక విషయాలపై మమకారాన్ని తగ్గించుకోవడం ద్వారా కైంకర్యము చేయాలనే రుచిని పెంపొందించుకోవాలి.
ఇవత్తుక్కు ఒన్ఱుక్కు ఒన్ఱిలే తాత్పర్యమ్ ఎన్ఱు తిరునకరి ప్పిళ్ళై వార్తై.
పైన పేర్కొన్నవన్నీ సాధారణమైన ప్రతిబంధకములుగా ఉంటాయి. భగవదనువర్తనానికి ప్రధానమైన ప్రతిబంధకము ఏమిటి అని చెప్పేటప్పుడు, మొదటగా శరీరమే (శరీరం) అని సూచించబడింది. అయితే, భగవదనువర్తనానికి పుత్ర మిత్రాదులు, అర్థ ప్రావణ్యము, ఇతర సహవాసము, విషయ ప్రావణ్యము కూడా ప్రతిబంధకములుగా ఉంటాయి. ప్రతి ప్రతిబంధకము భక్తికి సంబంధించిన అన్ని అంశాలనూ ప్రభావితం చేయగలిగినప్పటికీ, ఇక్కడ ఒక్కొక్క దానికి ఒక నిర్దిష్టమైన అంశంతో ప్రత్యక్షమైన సంబంధము (ఒకదానికి ఒకటిలోనే తాత్పర్యము) ఉన్నట్లు తెలియజేయబడింది. అంటే, ఒక నిర్దిష్టమైన ఆధ్యాత్మిక విషయానికి, ఈ నిర్దిష్టమైన అంశమే ప్రధాన ప్రతిబంధకము. మిగిలినవన్నీ కూడా పురోగతికి ఆటంకం కలిగిస్తాయి; అయితే, ప్రధానంగా ఒకదానికి ఒకటి అనే ప్రత్యక్షమైన సంబంధము ఉంటుంది. ఇదే తిరునగరి పిళ్ళై వారు అనుగ్రహించిన వార్తై.
ఇది ఈ వార్తైకి పరిచయ భాగము. దీని తరువాత వివిధ విరోధులు లేదా ప్రతిబంధకములు వివరంగా వివరించబడతాయి.
ఇలాంటి అనుభవాలు, విషయాలు ఇంతకుముందు కూడా వివిధ సందర్భాలలో చెప్పబడ్డాయి. ఒకసారి చెప్పినప్పుడు పూర్తిగా గ్రహించలేనిది మరొకసారి చెప్పినప్పుడు అర్థమయ్యేలా, వాటిని అనేకసార్లు పునరావృతం చేశారు. లోతైన ఆధ్యాత్మిక సిద్ధాంతాలను ఒక్క వివరణతో పూర్తిగా గ్రహించడం సాధ్యం కాదు కాబట్టి, పూర్వాచార్యులు వాటిని వివిధ సందర్భాలలో పదేపదే వివరించారు. అదేవిధంగా, ఎమ్పెరుమానుడు కూడా శ్రీభగవద్గీతలో అనేక సందర్భాలలో శరణాగతి విషయాన్ని ఉపదేశించాడు.
- శ్రీభగవద్గీత 9.34 మరియు 18.65:
“మన్మనా భవ మద్భక్తో మద్యాజీ మాం నమస్కురు” ఎల్లప్పుడూ నా యందే మనస్సును నిలుపుకో; అంతేకాక, నాపై గాఢమైన భక్తిని కలిగి ఉండు; నా ఆరాధకుడిగా ఉండు. - శ్రీభగవద్గీత 18.62:
“తమేవ శరణం గచ్ఛ” సర్వోత్తముడైన నన్నే శరణుగా ఆశ్రయించు. - శ్రీభగవద్గీత 18.66:
“మామేకం శరణం వ్రజ” — నన్ను మాత్రమే ఉపాయంగా స్వీకరించి శరణు పొందు.
ఈ విధంగా, ఎమ్పెరుమానుడు, ఆళ్వార్లు, ఆచార్యులు ఈ సత్యాలను అనేకసార్లు, వివిధ విధాలుగా ఉపదేశించారు. దీని ఉద్దేశం వాటి గురించి మనకు సంపూర్ణమైన స్పష్టత కలగడమే.
అదేవిధంగా, ఈ వార్తామాలై గ్రంథములో, అలాగే అర్థ పంచకము, తత్త్వ త్రయము మొదలైన గ్రంథాలలో కూడా అనేక వార్తైలు ఇదే విషయాలను వివిధ కోణాలలో తెలియజేస్తాయి. వాటిని పదేపదే — ఉదాహరణకు పదిసార్లు — వినడం ద్వారా వాటిపై మరింత లోతైన అవగాహన కలుగుతుంది.
ఉదాహరణకు, దేహాత్మాభిమానం ఉండకూడదు అని ఉపదేశించబడుతుంది. అంటే, దేహాన్ని ఆత్మగా భావించకూడదు. ఇది కాలక్షేపాలలో తరచుగా వినే ప్రాథమికమైన సిద్ధాంతమే అయినప్పటికీ, దానిని నిజంగా మనస్సులో బాగా నాటుకొని, ఆచరణలో పెట్టడం మాత్రం అంత సులభం కాదు.
ఆత్మ పూర్తిగా ఎమ్పెరుమాన్ పై ఆధారపడి ఉండే పరతంత్రుడు, సర్వేశ్వరునికి శేషభూతుడు అని బుద్ధిపూర్వకంగా అర్థం చేసుకున్నప్పటికీ, ఆచరణలో మాత్రం తాను స్వతంత్రునిగా ప్రవర్తించే పరిస్థితి తరచుగా కనిపిస్తుంది.
అదేవిధంగా, అపచారాలను చేయకూడదు అనే విషయం మనకు బాగా తెలుసు. అయినప్పటికీ, వాటిని ఆచరణలో పూర్తిగా నివారించడం కష్టమే. ఈ విషయాన్ని గుర్తించిన ఆచార్యులు, తమ అపారమైన కరుణ, అంతులేని అనుగ్రహం వలన, ఈ సిద్ధాంతాలను వివిధ సందర్భాలలో, వివిధ విధాలుగా పదేపదే వివరించారు. అలా చేయడం ద్వారా అవి మనకు శాశ్వతంగా, స్పష్టంగా అవగతమయ్యేలా చేశారు.
భాగం-2
స్వరూప విరోధియావదు స్వ రక్షణమ్, స్వ స్వాతన్త్ర్యమ్, అన్య శేషత్వమ్, దేహాత్మా అభిమానమ్, మమతై ఎన్గిఱ ఇవై; అవన్ రక్షకన్ ఆగైయాలే స్వ రక్షణత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై; అవన్ శేషి యాగైయాలే స్వ స్వాతన్త్ర్యత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై; అవన్ పరాత్పరన్ ఆగైయాలే అన్య శేషత్వత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై; అవన్ ఙ్ఞానానన్దియాకైయాలే దేహాత్మా అభిమానత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై; ఈశ్వర విభూతియాగైయాలే మమతైయిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై. ఉపాయ విరోధి యావదు సాధనాన్తరమ్, స్వ యోగ్యతై, అర్థమ్, అధికారి విశేషణమ్, అభిమతమ్.
స్వరూపవిరోధియావదు స్వ రక్షణమ్, స్వ స్వాతన్త్ర్యమ్, అన్య శేషత్వమ్, దేహాత్మ అభిమానమ్, మమతై ఎన్గిఱ ఇవై
ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవడానికి అడ్డుగా నిలిచే విరోధులు (స్వరూప విరోధి) ఈ ఐదు విషయాలు: స్వ రక్షణమ్, స్వ స్వాతన్త్ర్యమ్, అన్య శేషత్వమ్, దేహాత్మ అభిమానమ్, మమతై.
స్వ రక్షణమ్ అంటే జీవాత్మ తనను తానే రక్షించుకోవాలని భావించడం. అంటే, తానే తనకు రక్షకుడనుకోవడం. ఈ భావన ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపానికి విరోధి. మనం మనలను మనమే రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నించకూడదు; ఎమ్పెరుమానుడే మనకు రక్షకుడు. దీనికి సీతాపిరాట్టిని ఆదర్శంగా తీసుకోవాలి. లంకలో బంధింపబడి ఉన్నప్పుడు కూడా, తనను తాను రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నించకుండా, పెరుమాళే వచ్చి తనను రక్షించాలని ఆమె భావించింది.
స్వ స్వాతన్త్ర్యమ్ అంటే, “నేనే నాకు యజమానిని. నాకు వేరే నాయకుడు గానీ, ప్రభువు గానీ లేరు” అని భావించడం. ఇది కూడా ఒక విరోధి. ఇవన్నీ ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపానికి విరోధముగా ఉండే విషయాలే. ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపము శేషత్వం ఎమ్పెరుమానుడికి మాత్రమే శేషభూతుడిగా, ఆయనకు మాత్రమే దాసుడిగా ఉండటం. దీనికి సంపూర్ణమైన పారతంత్యం అవసరం; అంటే, ఎమ్పెరుమానుడి ఆదేశానుసారం ఉండటం, ఆయన ఇష్టానుసారంగా నడుచుకోవడం.
జ్ఞానము, భక్తి కూడా ఆత్మ యొక్క స్వరూపంలో సహజంగా ఉండే అంశాలే. ఈ జ్ఞానంతో కూడిన జీవాత్మ, తాను పూర్తిగా ఎమ్పెరుమానుడికి అడిమైప్పట్టవన్, దాసుడను అని తెలుసుకోవాలి. ఇదే ఆత్మ యొక్క స్వరూపం. ఈ అవగాహనకు విరుద్ధంగా ఉండే ఏ విషయమైనా విరోధి అవుతుంది.
ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపము ఎమ్పెరుమానుడికి మాత్రమే శేషభూతుడిగా ఉండటం. దీనికి విరుద్ధమైనది అన్య శేషత్వం. అంటే, ఇతర దేవతలకు, ఇతర మనుష్యులకు లేదా మరెవరికైనా శేషభూతుడిగా, దాసుడిగా ఉండటం. ఇది ఆత్మ యొక్క స్వరూపానికి పూర్తిగా విరుద్ధమైనది. అందువల్ల ఇది కూడా ఒక విరోధి.
దేహాత్మాభిమానం అంటే, భౌతికమైన దేహాన్ని ఆత్మగా భావించడం. ఆత్మ దేహానికి భిన్నమైనది అని తెలుసుకోవాలి. దేహంతోనే తనను తాను గుర్తించుకోవడం, “ఈ దేహమే నేను” అని భావించడం ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపానికి విరోధిగా ఉంటుంది.
ఇవన్నింటికంటే తరువాత చెప్పబడేది మమతై, అంటే “నాది” అనే భావన. “ఈ ఆత్మ నాది; ఈ ఆత్మకు చెందిన దేహం నాది; ఈ దేహానికి చెందిన ధనం నాది” అని భావించడం. ఇలా అన్నింటినీ తనకు సంబంధించినవిగా, తన సొత్తుగా భావించే ఈ మమతై కూడా ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపానికి ఒక విరోధి.
ఈ విషయాలు ఏ విధంగా విరోధులు అవుతాయో తరువాత మరింత వివరంగా వివరిస్తారు.
అవన్ రక్షకన్ ఆగైయాలే స్వ రక్షణత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై
ఎమ్పెరుమానుడే రక్షకుడు కాబట్టి, జీవాత్మ తనను తాను రక్షించుకోవడం (స్వ రక్షణం) అనే ప్రయత్నానికి ఎటువంటి కారణమూ (ప్రాప్తి) లేదు. ఎమ్పెరుమానుడు మాత్రమే రక్షకుడు కాబట్టి, జీవాత్మకు తనను తాను రక్షించుకునే అధికారం గానీ, సామర్థ్యం గానీ లేదు. అందువల్ల, స్వరక్షణము అవసరం లేనిదిగానే కాక, సముచితం కాదు.
అవన్ శేషి యాగైయాలే స్వ స్వాతన్త్ర్యత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై
ఎమ్పెరుమానుడే శేషి, యజమాని కాబట్టి, జీవాత్మ తాను స్వతంత్రుడినని (స్వ స్వాంతంత్ర్యం) చెప్పుకోవడానికి ఎటువంటి సముచితమైన కారణమూ (ప్రాప్తి) లేదు. ఆయనే శేషి; ఆయనే యజమాని. కాబట్టి, “నేనే యజమానిని; నేను నాకు మాత్రమే చెందుతాను” అని జీవాత్మ చెప్పుకోలేడు.
ఎమ్పెరుమానుడు జీవాత్మ తనకు పూర్తిగా శేషభూతుడై, తనకు దాసుడై ఉండవలసినవాడని తెలియజేస్తాడు. సంపూర్ణ పరతంత్రత్వమే జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపము.
అవన్ పరాత్పరన్ ఆగైయాలే అన్య శేషత్వత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై
ఎమ్పెరుమానుడే సర్వోత్తముడైన పరాత్పరుడు (పరాత్పరన్) కాబట్టి, ఇతరులకు శేషభూతుడిగా ఉండటానికి (అన్య శేషత్వం) ఎటువంటి సముచితమైన కారణమూ లేదా అర్హతయూ (ప్రాప్తి) లేదు. ఆయన అందరికీ యజమాని అయిన పరాత్పరన్. అందువల్ల, ఆయన తప్ప మరెవరూ యజమాని కాలేరు. ఎమ్పెరుమానుడొక్కడే యజమాని; జీవాత్మ ఆయనకు మాత్రమే శేషభూతుడు.
అవన్ ఙ్ఞానానన్దియాకైయాలే దేహాత్మాభిమానత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై
అదేవిధంగా, జీవాత్మ జ్ఞానానందములతో (జ్ఞానానంది) నిండినది కాబట్టి, దేహాన్ని ఆత్మగా భావించే దేహాత్మాభిమానం (దేహాత్మాభిమానం) ఉండటానికి ఎటువంటి సముచితమైన కారణమూ (ప్రాప్తి) లేదు. ఈ ఆత్మకు జ్ఞానం, ఆనందం సహజంగా ఉన్నాయి. ఆత్మ జ్ఞానస్వరూపంగా మాత్రమే ఉంటుంది. అందువల్ల, దేహాత్మాభిమానం దానిని స్పృశించడానికి కూడా వీలులేదు; అటువంటి భ్రమ ఆత్మకు ఏమాత్రం సరిపోదు.
ఈశ్వర విభూతియాగయాలే మమతైయిల్ ప్రాప్తియిల్లై
సర్వమూ ఎమ్పెరుమానుడి సంపద, ఆయనకు చెందిన విభూతి (ఈశ్వర విభూతి) కాబట్టి, “ఇది నాది” అనే మమతకు (మమతై) ఎటువంటి ఆధారమూ (ప్రాప్తి) లేదు. ఈ సమస్త జగత్తు ఎమ్పెరుమానుడి సంపద. అలాంటప్పుడు, “ఇది నాది” అని ఎవరూ దేనినీ తమదిగా చెప్పుకోలేరు. అందువల్ల, మమతకు ఎటువంటి ఆధారమూ లేదు.
ఈ విధంగా, జీవాత్మకు, దాని నిజమైన స్వరూపానికి సరిపోని విషయాలు: స్వరక్షణం, స్వ స్వాతంత్ర్యం, అన్య శేషత్వం, దేహాత్మాభిమానం, మమతై.
ఇవన్నీ ఆత్మకు ఎందుకు సరిపోవో ఒక్కొక్కదానినీ ఎమ్పెరుమానుడు వివరించి చూపించాడు.
ఉపాయవిరోధి యావదు సాధనాన్తరమ్, స్వ యోగ్యతై, అర్థం, అధికారి విశేషణం, అభిమతం
ఉపాయ విరోధి అంటే జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపం (స్వరూపం) జ్ఞానంతో కూడి ఉండటం, ఆనందస్వరూపంగా ఉండటం, ఎమ్పెరుమానుడికి శేషభూతుడిగా ఉండటం. ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడానికి ఆయన తిరువడులే (తిరువడిగళ్) ఏకైక ఉపాయం అని మొదటగా తెలుసుకోవాలి. వాటికి భిన్నంగా మరొక ఉపాయం ఏదీ లేదు. జీవాత్మ ఆయన తిరువడుల ద్వారానే ఆయనను పొందగలదు. దీనికి అడ్డుగా నిలిచే ప్రతిదీ ఉపాయ విరోధి అవుతుంది.
ప్రత్యేకంగా, ఇక్కడ ఐదు విషయాలు చెప్పబడుతున్నాయి: ఇతర సాధనం (సాధన అంతరం), తనకు తాను ఉన్న యోగ్యత (స్వ యోగ్యతై), ధనం (అర్థం), అధికారికి సంబంధించిన ప్రత్యేక విశేషణం (అధికారి విశేషణం), మరియు తనకు ఇష్టమైనది (అభిమతం).
సాధనాంతరం, ఎమ్పెరుమానుడే సాధనం (సాధనం). ఆయనను తప్ప మిగిలినవన్నీ ఇతర సాధనాలుగా (సాధన అంతరం) భావించబడతాయి. ఎమ్పెరుమానుడిని తప్ప మరే ఇతర సాధనాన్నీ ఉపాయంగా స్వీకరించకూడదని ఆయన తెలియజేస్తాడు.
స్వ యోగ్యతై, “నాలో కొన్ని ప్రత్యేకమైన యోగ్యతలు ఉన్నాయి; ఆ యోగ్యతల వల్లనే ఎమ్పెరుమానుడు నన్ను స్వీకరిస్తాడు” అని భావించడం విరోధి. ఎందుకంటే, జీవాత్మకు ఎటువంటి యోగ్యతా లేకపోయినా, ఎమ్పెరుమానుడు దానిని స్వీకరిస్తాడు.
అర్థం అంటే ధనం. తన వద్ద అపారమైన ధనం, ఐశ్వర్యం ఉంటే దాని కారణంగా ఎమ్పెరుమానుడు తనను స్వీకరిస్తాడని భావించడం విరోధి.
అధికారి విశేషణం, ఆత్మకు సంబంధించిన ఒక లక్షణం, తాను ఎమ్పెరుమానుడికి శరణాగతుడిగా ఉండటం. శరణాగతి చేసేటప్పుడు, ఎమ్పెరుమానుడినే ఏకైక ఉపాయంగా స్వీకరిస్తాము. అయితే, జీవాత్మ శరణాగతి అనే కార్యాన్ని చేసినందువల్ల ఎమ్పెరుమానుడు దానిని స్వీకరించడు. జీవాత్మను ఆయన స్వీకరించడానికి కారణం ఆయన యొక్క దివ్యమైన కృప (కృపై) మాత్రమే.
అభిమతం, తనకు నచ్చింది, తన వ్యక్తిగత అభిరుచికి అనుకూలంగా ఉన్నది కాబట్టి ఏదైనా చేయడం అని దీని భావం. కేవలం తన ఇష్టప్రకారం (అభిమతం) మనం ప్రవర్తించకూడదు. మన కార్యాలు మన నిజమైన స్వరూపానికి (స్వరూపం) అనుగుణంగా ఉండే విధంగానే సాగాలి.
ఈ విధంగా, ఈ ఐదు ఉపాయ విరోధులను వివరించిన తరువాత, వాటి గురించి మరింత వివరణ ఇవ్వబడుతుంది.
భాగం-3
అతావతు- శరీరవత్ శేషమ్ ఆగైయాలే సాధన అన్తరన్గళిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై; బద్ధాత్మావాకైయాలే స్వ యోగ్యతైక్కు ప్రాప్తి ఇల్లై; అచేతనమ్ ఆగైయాలే అర్థమ్, ఇష్టానిష్టఙ్గళ్ అఱిగైక్కు యోగ్యతై ఇల్లామైయాలే సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై; అధికారి విశేషణమ్ చైతన్య కార్యమ్ ఆగైయాలే సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై; సిద్ధసాధనమ్ సహాయాన్తరత్తై సహియామైయాలే ఇవనభిమతత్తుక్కు సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై.
అతావతు- శరీరవత్ శేషమాకైయాలే సాధనాన్తరఙ్గళిల్ ప్రాప్తి యిల్లై
ఈ భాగంలో జీవాత్మలు (జీవాత్మాక్కళ్) ఎమ్పెరుమానుడికి శేషభూతులుగా (శేషప్పట్టవర్గళ్), ఆయనకు దాసులుగా ఎలా ఉంటారో స్పష్టంగా వివరిస్తున్నారు.
శరీరవత్ శేషం అంటే దేహం (శరీరం) ఆత్మ కోసం మాత్రమే ఉండి, ఆత్మకు శేషభూతంగా ఉన్నట్లే, జీవాత్మ కూడా ఎమ్పెరుమానుడి కోసం మాత్రమే ఉండాలి. సమస్త ఆత్మలకు అంతర్యామిగా (అంతరాత్మ) ఉన్నవాడు ఎమ్పెరుమానుడే. అందువల్ల, మరే ఇతర సాధనాన్ని (సాధనాతరం) ఆశ్రయించి ఆయనను పొందలేము. ఈ దేహం తన ఆత్మ కోసం మాత్రమే ఉన్నందున, దానిపై వేరొకరికి ఎటువంటి అధికారం ఉండదు. అదే విధంగా, జీవాత్మ ఎమ్పెరుమానుడి కోసం మాత్రమే ఉంటుంది; మరెవరినైనా ఆశ్రయించి జీవాత్మ ఆయనను పొందలేడు.
ఈ దేహం యొక్క ఉనికి (స్థితి) ఆత్మ దానిలో ఉన్నంతకాలం మాత్రమే ఉంటుంది. ఆత్మ దేహాన్ని విడిచిపెట్టిన తరువాత, ఆ దేహాన్ని కొనసాగించమని పక్కనే ఉన్న మరొక ఆత్మను అడగలేదు; దేహంలో ఉన్నప్పుడూ తనను నిలబెట్టమని మరొక ఆత్మను ఆశ్రయించలేదు. ఎమ్పెరుమానుడే అంతర్యామి కాబట్టి, ఆత్మ మరెవరి వైపుకూ చూడకూడదు. అందువల్ల, ఇతర సాధనాలను (సాధనాతరం) ఆశ్రయించడానికి ఎటువంటి ప్రాప్తి లేదు.
బద్ధాత్మా ఆగయాలే స్వ యోగ్యతైక్కు ప్రాప్తి ఇల్లై
మనము బద్ధాత్ములము కాబట్టి, మన యోగ్యత (స్వ యోగ్యతై) ఆధారంగా ఎమ్పెరుమానుడిని పొందే అర్హత మనకు లేదు. “నేను బ్రాహ్మణుడిగా జన్మించాను, యజ్ఞోపవీతం ధరించాను, సంధ్యావందనం చేస్తున్నాను, తిరువారాధనం చేస్తున్నాను, ఎమ్పెరుమానుడి పట్ల గొప్ప భక్తి కలిగి ఉన్నాను” అని అనేక యోగ్యతలను మనం చెప్పుకోవచ్చు.
కానీ, ఈ సంసారంలో బద్ధులుగా ఉన్న బద్ధాత్ములు (బద్ధాత్మాక్కళ్) ఇటువంటి యోగ్యతలను చూపించి ఎమ్పెరుమానుడిని పొందలేరు. ప్రస్తుతం మనం ఈ సత్కార్యాలలో (సత్ విషయఙ్గళ్) నిమగ్నమై ఉండటమే ఎమ్పెరుమానుడి కృప (కరుణై) వల్ల. నిజానికి, బద్ధాత్మకు తనలో సహజమైన యోగ్యత ఏదీ లేదు; అంతేకాక, తాను చేసే కార్యాలను కూడా సంపూర్ణంగా లోపరహితంగా చేయలేడు.
ఇతరులలోని తప్పులను మనం వెంటనే విమర్శిస్తాము. కానీ మనలను మనమే నిజాయితీగా పరిశీలించుకుంటే, మనలో ఎన్నో దోషాలు (దోషఙ్గళ్) ఉన్నాయని తెలుస్తుంది. బద్ధాత్మలు సంసార బంధంలోనే ఉన్నందున, తమకు తామే యోగ్యత ఉందని చెప్పుకోవడానికి వీలు లేదు. అటువంటి స్వీయ యోగ్యతను ఆధారంగా చేసుకోవడమే ఉపాయ విరోధి (ఉపాయ విరోధి) అవుతుంది.
శాస్త్రాలను (శాస్త్రఙ్గళ్) చదివాను, గ్రంథాలను (గ్రంథఙ్గళ్) అభ్యసించాను, నాలాయిర దివ్యప్రబంధాన్ని నేర్చుకున్నాను, పాశురాలను (పాశురం) పఠిస్తున్నాను, ప్రతిరోజూ కైంకర్యం చేస్తున్నాను వంటి వాటిని చూపించి, “ఇవన్నీ చేశాను కాబట్టి నాకు ఎమ్పెరుమానుడి వద్ద మోక్షం రావాలి” అని కోరలేము.
మనుష్యుల ప్రయత్నాలలో ఎల్లప్పుడూ లోపాలు ఉంటాయి. అవి పూర్తిగా చేసినా, పొందబోయే ఫలితంతో పోలిస్తే అవి చాలా స్వల్పమైనవే. ఒక వ్యక్తికి సాధారణమైన ఒక నిమ్మకాయ ఇచ్చినందుకు ప్రతిగా అతను పది కోట్ల రూపాయలు ఇస్తే, ఆ పది కోట్ల విలువ నిమ్మకాయలో ఉన్నది కాదు; అతను ఇచ్చినది పూర్తిగా అతని ఔదార్యం వల్లనే. అదే విధంగా, ఆచార్యుడు, ఎమ్పెరుమానుడు లేదా శాస్త్రం చూపిన మార్గాన్ని అనుసరించి మనం చేసే పరిమితమైన కార్యాలకు మన సొంతంగా సంపాదించుకున్న యోగ్యత (యోగ్యతై) ఏమీ లేదు.
అందువల్ల, బద్ధాత్మగా ఉన్న మనకు, మన స్వీయ యోగ్యత (స్వ యోగ్యతై) ఆధారంగా ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడానికి ఎటువంటి అర్హత లేదా సముచితమైన కారణం (ప్రాప్తి ఇల్లై) లేదు.
అచేతనం ఆగయాలే అర్థం, ఇష్ట అనిష్టంగళ్ అరిగైక్కు యోగ్యతై ఇల్లామైయాలే సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై
ధనం (అర్థం) అచేతనమైనది (అచేతనం). తనకు ఇష్టమైనది, అనిష్టమైనది (ఇష్ట అనిష్టంగళ్) ఏమిటో తెలుసుకునే జ్ఞానం లేదా యోగ్యత (యోగ్యతై) దానికి లేదు. అందువల్ల, అది సాధనంగా పనిచేయడానికి ఎటువంటి ప్రాప్తి లేదు (సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై).
ధనానికి జ్ఞానం లేదా చైతన్యం లేకపోవడం వల్ల, అది ఒక విధంగా విరోధిగా మారుతుంది. ఉదాహరణకు, పది కోట్ల రూపాయల అపారమైన ధనం మన వద్ద ఉన్నప్పటికీ, ఆ ధనం తనంతట తాను మన బాధను గుర్తించదు; మందులు సంపాదించదు; మనకు కావలసిన వస్త్రాలను సమకూర్చదు.
అచేతనమైన ధనం ఏది మనకు ఇష్టం, ఏది మనకు అనిష్టం అనేది తెలుసుకోలేదు. మన అవసరాలను తనంతట తాను తీర్చుకోలేదు. పరమ పురుషార్థాన్ని కేవలం భౌతికమైన ధనం ద్వారా పొందలేము; ఎందుకంటే దానికి స్వతంత్రంగా విచక్షణ చేసే జ్ఞానం లేదు. జ్ఞానం లేనందువల్ల ధనం ఉపాయంగా పనిచేయలేదు; అది విరోధిగానే ఉంటుంది.
అధికారి విశేషణం చైతన్య కార్యం ఆగయాలే సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై
అధికారికి సంబంధించిన విశేషణం (అధికారి విశేషణం) అనేది ఒక చైతన్య జీవి చేసే కార్యం (చైతన్య కార్యం) మాత్రమే కాబట్టి, అది స్వయంగా సాధనంగా పనిచేయలేదు (సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై).
సాధారణంగా, “నేను ఎమ్పెరుమానుడికి శరణాగతి చేశాను కాబట్టి, ఎమ్పెరుమానుడు నాకు మోక్షాన్ని ప్రసాదించాడు” అని భావిస్తాము. కానీ, శరణాగతి అనేది చైతన్యం కలిగిన జీవి చేసే ఒక కార్యం (చైతన్య కార్యం) మాత్రమే.
జ్ఞానం (జ్ఞానం) ఉన్నందువల్ల చైతన్యమైన జీవాత్మ ఎమ్పెరుమానుడి తిరువడులనే (తిరువడిగళ్) ఏకైక శరణుగా, ఉపాయంగా (ఉపాయం) స్వీకరిస్తుంది. కానీ, ఒక బల్ల వంటి అచేతనమైన వస్తువు అలా స్వీకరించలేదు. ఈ విధంగా, తిరువడులనే ఉపాయంగా గుర్తించి శరణు పొందడం అనేది ఒక చైతన్య జీవి చేసే కార్యం మాత్రమే. అది ఆ జీవి అధికారిగా ఉండటానికి అవసరమైన ప్రత్యేక విశేషణం (అధికారి విశేషణం).
ఉదాహరణకు, ఒక విద్యార్థి కళాశాలలో ప్రవేశం కోసం వినతి పత్రం సమర్పిస్తాడు. ఆ అభ్యర్ధన చేయడం ప్రవేశానికి అవసరమైన అర్హతను మాత్రమే పూర్తి చేస్తుంది. వినతి పత్రం సమర్పించినంత మాత్రాన కళాశాల అతనికి ప్రవేశం ఇవ్వవలసిన బాధ్యత ఏర్పడదు. అదే విధంగా, శరణాగతి చేయడం ద్వారా జీవాత్మ యొక్క అధికారి స్థితి తెలియజేయబడుతుంది. కానీ, ఫలాన్ని ప్రసాదించేది ఎమ్పెరుమానుడే; అది కూడా పూర్తిగా ఆయన దివ్యమైన కృప (కరుణై) వల్లనే.
అందువల్ల,అధికారి విశేషణం సాధనం కాదు. దానినే సాధనంగా భావించడం ఉపాయ విరోధి (ఉపాయ విరోధి) అవుతుంది. జీవాత్మ ఎమ్పెరుమానుడిని పొందకుండా అడ్డుకునే ప్రతి విషయమూ విరోధి (విరోధి) అవుతుంది.
“నేను చేసిన శరణాగతి వల్లనే ఎమ్పెరుమానుడి కృప నాకు లభించింది” అని భావించడం వల్ల, ఎమ్పెరుమానుడు జీవాత్మను తన స్వంత ప్రయత్నాలకే వదిలిపెట్టినట్లవుతుంది. ఆయన కృపను (కరుణై) ఆశ్రయించకుండా, తన స్వంత కార్యాలను ఆశ్రయించడం కూడా విరోధియే.
సిద్ధ సాధనం సహాయాంతరత్తై సహియామైయాలే ఇవన్ అభిమతత్తుక్కు సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై
శాశ్వతంగా సిద్ధమైన సాధనం (సిద్ధ సాధనం) ఇతర సహాయాన్ని (సహాయాంతరం) అంగీకరించనందువల్ల, తన స్వంత అభిమతం సాధనంగా ఉండటానికి ఎటువంటి ప్రాప్తి లేదు (సాధనత్తిల్ ప్రాప్తి ఇల్లై).
ఇక్కడ సిద్ధ సాధనం అంటే, శాశ్వతంగా ఏకైక ఉపాయంగా ఉన్న ఎమ్పెరుమానుడినే సూచిస్తుంది. ఆయనకు అదనంగా మరొక సహాయక సాధనం లేదా బాహ్య సహాయం (సహాయాంతరం) అవసరం లేదు; ఆయన దానిని అంగీకరించడు.
ఉదాహరణకు, ఒక అధికారవంతమైన అధికారి ఒక పదవిని ఇవ్వడానికి, అవసరమైన దరఖాస్తును సమర్పిస్తే చాలు అని హామీ ఇచ్చాడనుకుందాం. అయినప్పటికీ, కార్యాలయంలో పరిచయం ఉన్నవారి ద్వారా అదనపు సిఫార్సులు చేయించుకోవడం ఆ అధికారికి ఇష్టం ఉండదు. ఎందుకంటే, ఆ బాధ్యతను ఇప్పటికే ఆయనే స్వీకరించాడు.
అదేవిధంగా, జీవాత్మను రక్షించే బాధ్యతను ఎమ్పెరుమానుడు స్వయంగా స్వీకరించినప్పుడు, ఆయనకు ఎటువంటి అదనపు సహాయం అవసరం లేదు. తన వ్యక్తిగత అభిమతం లేదా స్వతంత్ర ప్రయత్నం ఎమ్పెరుమానుడిని చేరడానికి సాధనంగా పరిగణించడానికి ఎటువంటి హేతువు లేదు.
“నేను చేసిన ప్రయత్నం వల్లనే, నా కోరిక వల్లనే ఎమ్పెరుమానుడు నన్ను రక్షించడానికి ముందుకు వచ్చాడు” అని చెప్పుకోవడం సముచితం కాదు. ఈ విధంగా, అదనపు కార్యాలను ఆశ్రయించడం, సొంత ప్రయత్నాలపై ఆధారపడటం ఇవన్నీ ఉపాయానికి విరోధులుగా (ఉపాయ విరోధి) ఉంటాయి.
భాగం-4
ప్రాప్తి విరోధియావత్తు దేహత్తిల్ భోగ్య బుధ్ధియుమ్, దేహత్తైప్పత్తి వరుమ్ అవఱ్ఱిల్ పురుషార్థ బుధ్ధియుమ్ స్వర్గ ఐశ్వర్యత్తిల్ పురుషార్థ బుధ్ధియుమ్, బ్రహ్మలోక ప్రాప్తియిల్ పురుషార్థ బుధ్ధియుమ్, కైవల్యత్తిల్ పురుషార్థ బుధ్ధియుమ్
ప్రాప్తి విరోధి ఆవదు
చివరగా, ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడానికి అడ్డుగా నిలిచే విరోధులు (ప్రాప్తి విరోధి) వివరించబడుతున్నాయి. ఈ ప్రతిబంధకములు, దేహాన్ని భోగించవలసిన వస్తువుగా భావించే బుద్ధి (దేహత్తిల్ భోగ్య బుద్ధి), దేహానికి సంబంధించిన విషయాలనే పరమ పురుషార్థంగా భావించే బుద్ధి (దేహత్తైప్పఱ్ఱి వరుమవఱ్ఱిల్ పురుషార్థ బుద్ధి), స్వర్గ ఐశ్వర్యాన్నే పరమ పురుషార్థంగా భావించే బుద్ధి (స్వర్గ ఐశ్వర్యత్తిల్ పురుషార్థ బుద్ధి), బ్రహ్మలోక ప్రాప్తినే పరమ పురుషార్థంగా భావించే బుద్ధి (బ్రహ్మలోక ప్రాప్తియిల్ పురుషార్థ బుద్ధి), మరియు కైవల్యాన్నే పరమ పురుషార్థంగా భావించే బుద్ధి (కైవల్యత్తిల్ పురుషార్థ బుద్ధి).
ఇక్కడ కూడా ఐదు విషయాలు చూపించబడుతున్నాయి.
దేహత్తిల్ భోగ్య బుద్ధియుం
దేహాన్ని భోగించవలసిన వస్తువుగా భావించే బుద్ధినే (దేహత్తిల్ భోగ్య బుద్ధి) అంటారు. ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడం, ఆయనకు కైంకర్యం చేయడం-ఇదే మన పరమ పురుషార్థం (ప్రాప్తి). ఈ ప్రాప్తికి అడ్డుగా నిలిచే విషయాలను ఇక్కడ వివరిస్తున్నారు.
ఎమ్పెరుమానుడిని పొందాలి, ఆయనకు కైంకర్యం చేయాలి అనే కోరిక, దేహ సుఖాలపైనే పూర్తిగా మనస్సు నిలిచిపోయినప్పుడు, అది ప్రతిబంధకంగా మారుతుంది. నాలుకకు రుచికరమైన ఆహారం, చెవులకు మధురమైన సంగీతం, కళ్లకు ఆహ్లాదకరమైన రూపాలు మొదలైన ఇంద్రియ సుఖాలను అనుభవించాలనే కోరికలలోనే మనస్సు నిమగ్నమై ఉండటం భోగ్య బుద్ధి. బుద్ధి పూర్తిగా దేహ భోగాలలోనే మునిగిపోయినప్పుడు, ఎమ్పెరుమానుడిని పొందాలనే కోరిక కలగదు. అందువల్ల, ఇటువంటి మనోభావమే విరోధి అవుతుంది.
దేహత్తైప్పత్తి వరుమవత్తిల్ పురుషార్థ బుద్ధి
దేహత్తైప్పత్తి వరుమవత్తిల్ అంటే “దేహాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని దానికి సంబంధించిన విషయాలు” అని అర్థం. కుటుంబం, భార్య, పిల్లలు, భూమి మొదలైనవన్నీ దేహానికి సంబంధించిన విషయాలే. వీటినే పరమ లక్ష్యంగా భావించే బుద్ధిని పురుషార్థ బుద్ధి అంటారు.
పురుషార్థం అంటే ఒక వ్యక్తి కోరుకునేది, పొందాలని ఆశించేది, తనకు పరమ లక్ష్యంగా భావించేది. ఇందులో ఒక స్థలం కొనాలని కోరుకోవడం, ఇల్లు కావాలని కోరుకోవడం, పెద్ద వాహనం కావాలని కోరుకోవడం మొదలైన కోరికలు ఉండవచ్చు. ఇటువంటి భౌతిక వస్తువులను నిరంతరం కోరుకుంటూ, వాటినే జీవితంలో ప్రధాన లక్ష్యంగా భావించడం ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడానికి ప్రతిబంధకంగా మారుతుంది.
స్వర్గ ఐశ్వర్యత్తిల్ పురుషార్థ బుద్ధియుం
కొంతమందికి ఈ లోకంలోని విషయాలపై అంతగా ఆసక్తి లేకపోవచ్చు. కానీ వారు స్వర్గ సుఖాలనే పరమ పురుషార్థంగా భావించవచ్చు. స్వర్గానికి వెళ్లి, అక్కడ రంభ, తిలోత్తమ వంటి అప్సరసలను అనుభవించడం, సోమపానం చేయడం, అక్కడ ఆనందాన్ని అనుభవించడం వంటి వాటిని కోరుకోవచ్చు.
కానీ, ఇటువంటి కోరిక కూడా ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడానికి, ఆయనను అనుభవించడానికి విరోధిగా మారుతుంది.
బ్రహ్మలోక ప్రాప్తియిల్ పురుషార్థ బుద్ధియుం
స్వర్గానికి పైన ఉన్న బ్రహ్మలోకాన్నే సత్యలోకం అని కూడా అంటారు. అది బ్రహ్మదేవుని నివాసస్థానం. బ్రహ్మలోకమే స్వర్గం కంటే ఉన్నతమైనదని భావించి, దానినే పరమ లక్ష్యంగా చూసే బుద్ధిని పురుషార్థ బుద్ధి అంటారు.
అందువల్ల, బ్రహ్మలోకాన్ని పొందాలి, అక్కడి అనుభవాలను పొందాలి అనే కోరిక కూడా ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడానికి, ఆయనను అనుభవించడానికి ఒక ప్రతిబంధకంగా (విరోధి) మారుతుంది.
కైవల్యత్తిల్ పురుషార్థ బుద్ధియుం
దాని కంటే పైన, కైవల్యాన్నే పరమ పురుషార్థంగా భావించడం చెప్పబడుతోంది. కైవల్యం అంటే ఆత్మ తనను తానే ఏకాంతంగా అనుభవించే స్థితి. సమస్త విషయాలనూ వదిలిపెట్టి, ఎమ్పెరుమానుడిని అనుభవించాలనే కోరిక కూడా లేకుండా, ఆత్మ తన స్వరూపాన్నే అనుభవిస్తూ ఉండే స్థితి కైవల్యం.
కైవల్యం కూడా ఒక విధమైన మోక్షమే అని చెప్పబడుతుంది. ఎందుకంటే, ఈ సంసార చక్రంతో ఉన్న సమస్త సంబంధాలు తొలగిపోతాయి. ఆత్మ తనను తానే అనుభవిస్తూ ఉంటుంది.
అయితే, ఈ కైవల్య స్థితిని పొందడానికి కూడా ఎమ్పెరుమానుడినే ప్రార్థించవలసి ఉంటుంది. అందువల్ల, కైవల్యాన్ని పొందాలనే కోరిక కలిగినా, అది చివరికి ఎమ్పెరుమానుడిని పొందడానికి ఒక ప్రతిబంధకంగానే (విరోధి) మారుతుంది.
ఈ విధంగా, ఈ ఐదు విషయాల గురించి ఆయన మరింత విపులంగా వివరిస్తున్నారు.
భాగం-5
అదావదు దేహమ్ స్వభావ దుర్గన్ధమ్ ఆగైయాలే పురుషర్థమాగ మాట్టాదు; దేహత్తైప్పత్తి వరమవైతనక్కల్లామైయాలే పురుషార్థమాగ మాట్టాదు; స్వర్గ ఐశ్వర్యమ్ “క్షీణే పుణ్యే మర్త్య లోకమ్ విశన్తి” ఎన్గైయాలే పురుషార్థమాగ మాట్టాదు; బ్రహ్మలోక ప్రాప్తియుమ్ క్షుత్పిపాసైయాలే ఇహలోకత్తిలే వన్దు శ్వమాంసభక్షణమ్ పణ్ణిప్పోరుమెన్ఱు శొల్లుకైయాలే సుఖమాగ మాట్టాదు; కైవల్యముమ్విధవాలఙ్కారమ్బోలే స్వానుభవమాకైయాలుమ్ శిత్తిన్బ ఆగైయాలుమ్ పురుషర్థమ్ ఆగ మాట్టదు; అల్పమన్ఱియిలే, అస్థిరమన్ఱియిలే, అభోగ్యమన్ఱియిలే అప్రాప్యమన్ఱియిలే ఇరుక్కుమదిఱే స్వరూప ప్రయుక్తమాన పురుషార్థమావతు
అతావతు దేహమ్ స్వభావ దుర్గన్ధమ్ ఆగైయాలే పురుషర్థమాగ మాట్టాదు
దేహం తన స్వభావం వల్లనే దుర్గంధం కలిగి ఉంటుంది. ఉదయం స్నానం చేసినప్పుడు కొంతసేపు ఆ దుర్గంధం కనిపించకుండా ఉంటుంది. కానీ కొద్దిసేపు గడిచిన తరువాత చెమట రావడం వల్ల మళ్లీ దుర్వాసన తప్పనిసరిగా వస్తుంది. అటువంటి దుర్గంధంతో కూడిన దేహం నిజమైన ఆహ్లాదకరమైన అనుభవాన్ని ఇవ్వగలది కాదు.
మనుషులు పైకి కనిపించే విధంగా దేహానికి సంబంధించిన విషయాలపై విలువను ఆపాదించి, వాటిని సుఖదాయకమైన అనుభవాలుగా భావిస్తారు. కానీ నిష్పాక్షికంగా పరిశీలిస్తే, దేహ భోగాలు సహజంగానే అసహ్యకరమైనవని తెలుస్తుంది. ఏ విషయాలను ఏకాంతంలో (ఏకాంతం) అనుభవించడానికి మనం ఇష్టపడతామో, అవే విషయాలు బహిరంగంగా బయటపడితే ఎంతో సిగ్గుపడవలసి వస్తుంది. అలాంటి దేహంలో కోరికను ఉంచుకోవడమే ఒక ప్రత్యక్షమైన ప్రతిబంధకం. దేహానికి సహజంగానే దుర్గంధం ఉన్నందువల్ల, దానిని పరమ పురుషార్థంగా కోరుకోవడం సముచితం కాదు.
దేహత్తైప్పత్తి వరుమవై తనక్కు అల్లామయాలే పురుషార్థమాక మాట్టాదు
తరువాత దేహానికి సంబంధించిన విషయాలు, భార్య, పిల్లలు, భూమి, ఇల్లు, ఆస్తి మొదలైనవి. వీటిలో ఏ ఒక్కదానితోనూ ఆత్మకు నిజమైన, శాశ్వతమైన సంబంధం లేదు. దేహం నశించినప్పుడు, ఆత్మకు వీటన్నిటితో ఉన్న సంబంధం కూడా పోతుంది; వాటిని “నావి” అని ఆత్మ చెప్పుకోలేదు. దేహానికి సంబంధించిన ప్రతీదీ ఆ దేహంతో మాత్రమే సంబంధం కలిగి ఉంటుంది; ఆత్మతో వాటికి శాశ్వతమైన సంబంధం లేదు. ఆత్మతో శాశ్వత సంబంధం లేనందువల్ల, ఈ లోక విషయాలను పరమ పురుషార్థంగా చెప్పలేము.
స్వర్గ ఐశ్వర్యం “క్షీణే పుణ్యే మర్త్యలోకం విశన్తి” ఎన్గైయాలే పురుషార్థమాగా మాట్టాదు
తరువాత స్వర్గానికి వెళ్లి పొందే అనుభవం గురించి చెప్పబడుతోంది. ఒక జీవాత్మ స్వర్గంలో తనకు లభించిన పుణ్యం ఉన్నంతకాలం మాత్రమే ఉంటుంది. ఆ పుణ్యం క్షీణించిన వెంటనే, అది తిరిగి మర్త్య లోకానికి , అంటే మనుష్య లోకానికి రావలసి ఉంటుంది.
ఒక జీవాత్మ ఎప్పుడు స్వర్గాన్ని పొందుతుంది, ఎప్పుడు నరకంలోని దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తుంది, ఎప్పుడు ఈ లోకంలో వివిధ జన్మలను (పిరవిగళ్) పొందుతుంది అనే విషయాలలో సాధారణంగా ఎన్నో సందేహాలు వస్తాయి. విస్తారమైన పుణ్యాన్ని సంపాదించినవారు, స్వర్గాన్ని పొందాలనే కోరికతో ప్రత్యేకమైన యాగాలు చేసి, ధర్మకార్యాలను నిర్వహించినవారు స్వర్గలోకాన్ని పొందుతారు. వారికి ఉన్న పుణ్యం ఉన్నంతకాలం అక్కడ ఉంటారు. పుణ్యం పూర్తిగా క్షీణించిన తరువాత, వారు తిరిగి క్రిందికి పంపబడతారు.
అదేవిధంగా, తీవ్రమైన పాపాలను చేసినవారు, ఆ పాపఫలం ఉన్నంతకాలం నరకంలో దుఃఖాన్ని అనుభవించి, తరువాత ఈ లోకంలో జన్మను పొందుతారు. పుణ్యపాపాలు రెండూ కలగలిసిన మధ్యస్థమైన కర్మను కలిగినవారు మనుష్య జన్మను పొందుతారు.
వ్యాఖ్యానాలలో, శాస్త్రాలలో వివరించినట్లుగా, జన్మలు గత కర్మలకు అనుగుణంగానే లభిస్తాయి. ఉదాహరణకు, వాక్కు ద్వారా చేసిన అపచారం వల్ల, మాట్లాడే శక్తి లేని పక్షి లేదా మృగ జన్మ రావచ్చు. మనస్సు ద్వారా చేసిన అపచారం వల్ల, బుద్ధి సరిగా పనిచేయని, అధమమైన సామర్థ్యాలతో కూడిన జన్మ రావచ్చు. చేతులతో చేసిన అపచారం వల్ల, అవయవాలను స్వేచ్ఛగా కదిలించుకోలేని చెట్టు, మొక్క లేదా తీగ వంటి జన్మ లభించవచ్చు.
ఇదే విధంగా, అత్యంత శ్రేష్ఠమైన పుణ్యకార్యాలను చేసినవారు స్వర్గాది ఉన్నత లోకాలను పొందుతారు. అత్యధిక పుణ్యాన్ని సంపాదించిన ఆత్మలలో ఒకరిని ప్రతి అండానికి బ్రహ్మగా ఎమ్పెరుమానుడు నియమిస్తాడు. అయితే, ఇంతటి ఉన్నతమైన స్వర్గానుభవం కూడా శాశ్వతమైనది కాదు.
శ్రీభగవద్గీత 9.21 లో, “క్షీణే పుణ్యే మర్త్యలోకం విశంతి” అని చెప్పబడింది, పుణ్యం క్షీణించిన తరువాత వారు తిరిగి మనుష్యలోకానికి వస్తారు. అందువల్ల, స్వర్గలోకాన్ని కూడా పరమ పురుషార్థంగా (పురుషార్థం) భావించలేము.
బ్రహ్మలోక ప్రాప్తియుమ్ క్శుత్పిపాసైయాలే ఇహలోకత్తిలే వన్దు శ్వమాంసభక్షణమ్ పణ్ణిప్పోరుమెన్ఱు శొల్లుకైయాలే సుఖమాగ మాట్టాదు
తరువాత స్వర్గలోకాన్ని కంటే ఎంతో ఉన్నతమైన బ్రహ్మలోక ప్రాప్తి గురించి చెప్పబడుతోంది. బ్రహ్మదేవుడు ఈ సమస్త అండానికి నాయకుడు. ఆ లోకంలో కూడా అపారమైన పుణ్యం కలిగిన ఆత్మలే నివసించగలరు.
అయితే, ఆ ప్రాప్తి కూడా శాశ్వతమైన సుఖాన్ని ఇవ్వలేదు. తీవ్రమైన ఆకలి, దాహాల (క్షుత్పిపాస) కారణంగా ఆ లోకం నుండి క్రిందికి పడిపోయిన ఆత్మ తిరిగి ఈ ఇహలోకానికి వచ్చి, కుక్క మాంసాన్ని (శ్వమాంస భక్షణం) కూడా తినవలసిన పరిస్థితి కలుగుతుందని శాస్త్రం చెబుతుంది.
అపారంగా సంపాదించిన పుణ్యం పూర్తిగా క్షీణించిన తరువాత, ఆ పతనం పాపఫలంతో కూడిన అధమమైన జన్మలకు దారితీయవచ్చు. ఈ విధంగా ఉన్నతమైన సుఖం, తీవ్రమైన దుఃఖం అనే స్థితులు మారుతూ ఉండే ఈ చక్రం శాశ్వతమైనది కాదు. అందువల్ల బ్రహ్మలోక ప్రాప్తిని కూడా పరమ పురుషార్థంగా భావించలేము. దానిపై కోరిక కలిగి ఉండటం భగవానుడిని పొందడానికి, ఆయనకు కైంకర్యం చేయడానికి ప్రతిబంధకంగా (విరోధి) మారుతుంది.
కైవల్యముమ్ విధవా అలన్కారమ్ పోలే స్వానుభవమాకైయాలుమ్ శిత్తిన్బమాకైయాలుమ్ పురుషార్థమాకమాట్టాతు.
తరువాత కైవల్యం గురించి చెప్పబడుతోంది. అది విధవకు చేసే అలంకారం (విధవా అలంకారం) వంటిది. ఎందుకంటే, కైవల్యంలో ఆత్మ తనను తానే అనుభవించడం (స్వానుభవం) మాత్రమే ఉంటుంది; అది అల్పమైన సుఖం మాత్రమే. అందువల్ల అది పరమ పురుషార్థంగా మారదు.
కైవల్యంలో ఆత్మ ఒంటరిగా తనను తానే అనుభవిస్తూ ఉంటుంది. ఇది విధవకు అనుమతించబడే పరిమితమైన అలంకారంతో పోల్చబడింది. శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలో కూడా, కొంత మంగళాన్ని కాపాడుకోవడానికి చిన్న తిలకం లేదా స్వల్పమైన ఆభరణం ధరించినా, విస్తారమైన అలంకరణ ఉండదు. అదే విధంగా, కైవల్యంలో ఎమ్పెరుమానుడి అనుభవం లేకుండా, ఆత్మ తనను తానే మాత్రమే అనుభవిస్తుంది.
ఎమ్పెరుమానుడితో సంబంధంలో సమస్త ఆత్మలూ స్త్రీభావంతో ఉంటాయి; ఎమ్పెరుమానుడొక్కడే పరమ పురుషుడు (పురుషోత్తమన్). ఆ పరమపురుషుడిని వదిలిపెట్టినప్పుడు ఆత్మ పూర్తిగా ఒంటరిగా మిగిలిపోతుంది. అంతేకాక, ఆత్మ అణుపరిమాణం కలిగినది. కాబట్టి, ఆ చిన్నదైన ఆత్మను తానే అనుభవించడంలో లభించే సుఖం (శిట్టిన్బం), అపారమైన ఆనందంతో ఎమ్పెరుమానుడిని అనుభవిస్తూ, ఆయనకు కైంకర్యం (అనుభవం / కైంకర్యం) చేయడంలో లభించే ఆనందంతో పోలిస్తే చాలా స్వల్పమైనది.
అల్పమన్ఱియిలే, అస్థిరమన్ఱియిలే, అభోగ్యమన్ఱియిలే అప్రాప్యమన్ఱియిలేఇరుక్కుమదిఱే స్వరూప ప్రయుక్తమాన పురుషార్థమావతు
ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపానికి (స్వరూపం) అనుగుణంగా ఉండే పరమ పురుషార్థం (స్వరూప ప్రయుక్తమాన పురుషార్థం) స్వల్పమైనది కాకుండా (అల్పమన్ఱియిలే), శాశ్వతమైనదిగా (అస్థిరమన్ఱియిలే), అత్యంత ఆనందదాయకమైనదిగా (అభోగ్యమన్ఱియిలే), ఆత్మకు సహజంగా సరిపోయేదిగా (అప్రాప్తమన్ఱియిలే) ఉండాలి.
ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపం (స్వరూపం) ఎమ్పెరుమానుడికి శేషభూతంగా (శేషత్వం) ఉండటమే. అందువల్ల, ఈ సంబంధానికి తగిన పరమ పురుషార్థం స్వల్పమైనది కాదు. ఎమ్పెరుమానుడికి నిత్యంగా కైంకర్యం (కైంకర్యం) చేయడం అనే అత్యున్నతమైన ప్రాప్తియే దానికి తగిన ఫలితం.
అదేవిధంగా, అది అశాశ్వతమైనది (అస్థిరం) కాదు. అస్థిరం అంటే స్థిరత్వం (స్థిరం) లేదా నిరంతరత్వం (నిరంతరం) లేనిది. భౌతికమైన ఐశ్వర్యం (ఐశ్వర్యం), లోకసుఖాలు (ఇన్బం) శాశ్వతమైనవి కావు. ఈ రోజు అనుభవించిన సుఖం రేపు కూడా అదే విధంగా ఉంటుందని చెప్పలేము. ఈ లోకంలో భగవదనుభవం పొందాలన్నా కూడా అనేక ప్రతిబంధకాలు నిరంతరం ఎదురవుతూనే ఉంటాయి.
దానికి విరుద్ధంగా, పరమపదాన్ని (పరమపదం) చేరిన తరువాత ఎమ్పెరుమానుడి అనుభవం ఎటువంటి అంతరాయం లేకుండా, పూర్తిగా స్థిరంగా, శాశ్వతంగా ఉంటుంది.
అంతేకాక, అది ఆనందరహితమైనది (అభోగ్యం) కాదు. భోగ్యం అంటే అత్యంత ఆనందంగా అనుభవించడానికి తగినది. పరమపదంలో ఎమ్పెరుమానుడి అనుభవం అత్యంత మధురమైనది. దీనికి విరుద్ధంగా, ఈ లోకంలోని అనుభవాలు (అనుభవంగళ్) శాశ్వతంగా ఆనందదాయకమైనవి కావు.
ఉదాహరణకు, ఒక వ్యక్తికి పది సంవత్సరాల వయస్సులో నచ్చిన విషయం పదిహేను లేదా ఇరవై సంవత్సరాల వయస్సులో నచ్చకపోవచ్చు. ఇరవై సంవత్సరాల వయస్సులో నచ్చినది యాభై సంవత్సరాల వయస్సులో ఆనందాన్ని ఇవ్వకపోవచ్చు. అలాగే, శీతాకాలంలో ఎంతో ఇష్టంగా కోరుకున్న దుప్పటి వేసవిలో అసహనాన్ని కలిగిస్తుంది. ఈ లోకంలోని వస్తువులు కొంతకాలానికి భోగ్యంగా లేకుండా పోతాయి. కానీ పరమపదంలో పొందే కైంకర్య ప్రాప్తి (కైంకర్య ప్రాప్తి) మాత్రం ఎల్లప్పుడూ, నిత్యంగా మధురమైనదిగానే, ఆనందదాయకమైనదిగానే (భోగ్యం) ఉంటుంది.
అదేవిధంగా, అది ఆత్మకు అనుచితమైనది (అప్రాప్తం) కాదు. భార్యాభర్తల సంబంధం వంటి లోక సంబంధాలను శాస్త్రాలు అనుమతిస్తాయి. వాటి ద్వారా లభించే లోకసుఖం, కొన్ని సందర్భాలలో గొప్ప ఆనందం (పేరిన్బం)గా కూడా అనుభవించబడుతుంది. అయినప్పటికీ, అవి జీవాత్మ యొక్క నిత్యమైన సహజ స్వరూపానికి సంబంధించినవి కావు. ఎమ్పెరుమానుడికి నిత్యంగా చేసే కైంకర్యమే (కైంకర్యం) ఆత్మకు నిజంగా తగిన ప్రాప్తి (ప్రాప్తం).
పరమపదంలో చేసే భగవత్ కైంకర్యం స్వల్పమైనది (అల్పం) కాదు; అశాశ్వతమైనది (అస్థిరం) కాదు; ఆనందరహితమైనది (అభోగ్యం) కాదు; ఆత్మకు అనుచితమైనది (అప్రాప్తం) కాదు. అది అత్యున్నతమైనది, శాశ్వతమైనది, యోగ్యమైనది (యోగ్యం), ఆత్మ యొక్క స్వరూపానికి పూర్తిగా అనుకూలమైనది.
అందువల్ల, మోక్షమే (మోక్షం) నిజమైన పరమ పురుషార్థం (పురుషార్థం).
ఈ విధంగా, ఇరవై ఒకటవ వార్తై (వార్తై) యొక్క గంభీరమైన అర్థాలు పూర్తవుతున్నాయి.
ఇరవై రెండవ వార్తై
ఇది చాలా చిన్న, అందమైన వార్తై. ఇందులో మూడు ప్రాథమిక తత్త్వాలకు సంబంధించిన విషయం చెప్పబడుతోంది తత్త్వత్రయం. అవి చిత్, అచిత్, ఈశ్వరుడు అనే మూడు తత్త్వాలు. ఈ వార్తైలో ఈ మూడు తత్త్వాల సహజమైన స్వరూపాన్ని ఎంతో అందంగా వివరించారు.
శరీరమ్ జడమాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఆత్మా ఙ్ఞానమయమాయ్ ఇరుక్కుమ్. దుఃఖాత్మకమాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఆనన్దమయమాయ్ ఇరుక్కుమ్. అళుక్కాయ్ ఇరుక్కుమ్; నిర్మలమాయ్ ఇరుక్కుమ్. అళియుమదాయ్ ఇరుక్కుమ్; నిత్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్. పరిణామియాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఏకరూపమాయ్ ఇరుక్కుమ్. విభువాయ్ ఇరుక్కుమ్; అణువాయ్ ఇరుక్కుమ్. ఇరుళాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఒళియాయ్ ఇరుక్కుమ్. నిద్రైయాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఉణర్చియాయ్ ఇరుక్కుమ్. కోపమాయ్ ఇరుక్కుమ్; క్షమయాయ్ ఇరుక్కుమ్. అశుధ్ధమాయ్ ఇరుక్కుమ్; శుధ్ధమాయ్ ఇరుక్కుమ్.
మొదటి భాగంలో, ఆత్మకు మరియు అచేతనమైన పదార్థానికి మధ్య ఉన్న భేదాలు వివరించబడుతున్నాయి.
శరీరమ్ జడమాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఆత్మా జ్ఞానమయమాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం జడమైనది; ఆత్మ జ్ఞానమయమైనది.
శారీరక దేహం (శరీరం) అచేతనమైనది (జడం). అచేతనమైనది అంటే, తనంతట తానుగా ఏ విధమైన జ్ఞానమూ (జ్ఞానం) లేని జడపదార్థం (జడపొరుల్). దానికి స్వయంగా తెలుసుకునే శక్తి ఉండదు. దీనికి విరుద్ధంగా, ఆత్మ (ఆత్మ) జ్ఞానస్వరూపమైనది; అది జ్ఞానమయమైనది (జ్ఞానమయం).
దుఃఖాత్మకమాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఆనందమయమాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం దుఃఖాత్మకమైనది; ఆత్మ ఆనందమయమైనది.
శరీరానికి సహజంగానే దుఃఖం (దుఃఖం) సంబంధించినది. శరీరంతో సంబంధం ఉన్నంతకాలం ఆకలి, దాహం, వ్యాధి, అలసట, బాధ మొదలైన అనేక దుఃఖాలు అనుభవించవలసి వస్తుంది.
అయితే ఆత్మ (ఆత్మ) ఆనందస్వరూపమైనది; అది ఆనందమయమైనది (ఆనందమయం).
అళుక్కాయ్ ఇరుక్కుమ్; నిర్మలమాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం అపవిత్రమైనది; ఆత్మ నిర్మలమైనది.
శరీరం (శరీరం) అపవిత్రమైనది (అళుక్కు). దేహానికి సంబంధించిన మలినత్వం, దుర్గంధం మొదలైనవి దేహం యొక్క స్వభావానికే సంబంధించినవి. అయితే ఆత్మకు సహజంగా ఎటువంటి మలినత్వమూ లేదు. ఆత్మ నిర్మలమైనది (నిర్మలం), పరిపూర్ణంగా పరిశుద్ధమైన స్వభావం (పరిశుద్ధమైన స్వభావం) కలిగినది.
ఆత్మకు అపవిత్రత ఉన్నట్లు కనిపించడానికి కారణం, అది ఈ శరీరంతో సంబంధం కలిగి ఉండటమే. శరీరంతో ఉన్న సంబంధాన్ని విడిగా ఉంచి ఆత్మ యొక్క స్వరూపాన్ని పరిశీలిస్తే, అది సహజంగానే సంపూర్ణ పరిశుద్ధమైనదిగా ఉంటుంది.
అళియుమదాయ్ ఇరుక్కుమ్; నిత్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం నశించేది; ఆత్మ నిత్యమైనది.
శరీరం (శరీరం) నశించేది అన్నది స్పష్టమైన విషయమే. అది ఎప్పుడూ ఒకే రూపంలో ఉండదు; నిరంతరం మార్పులకు లోనవుతూ ఉంటుంది. చిన్నపిల్లగా ఉన్నప్పుడు ఉన్న చిన్న రూపం (ఉరువం) క్రమంగా మారుతూ, బాల్యం, యౌవనం, వృద్ధాప్యం అనే దశలను దాటి చివరకు నశిస్తుంది.
అందువల్ల శరీరం ఎల్లప్పుడూ నశించే స్వభావం కలిగినదే.
కానీ ఆత్మ (ఆత్మ) నిత్యమైనది (నిత్యం); అది ఎప్పటికీ నశించదు. బాల్యంలో ఉన్న ఆత్మయే యౌవనంలోనూ, వృద్ధాప్యంలోనూ ఉంటుంది. శరీరం మారుతున్నప్పటికీ, దాని లోపల ఉన్న ఆత్మలో ఆ విధమైన మార్పు ఉండదు. అందువల్ల ఆత్మ నిత్యమైనది.
పరిణామియాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఏకరూపమాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం పరిణామానికి లోనవుతుంది; ఆత్మ ఏకరూపంగా ఉంటుంది.
శరీరం పరిణామం చెందుతుంది. అంటే అది నిరంతరం మార్పులకు లోనవుతూ, ఒక స్థితి నుండి మరొక స్థితికి మారుతూ ఉంటుంది.
కానీ ఆత్మ ఏకరూపమైనది. శరీరంలో అనేక మార్పులు సంభవించినప్పటికీ, ఆత్మ తన స్వరూపంలో మార్పులేకుండా ఉంటుంది.
విభువాయ్ ఇరుక్కుమ్; అణువాయ్ ఇరుక్కుమ్
అచిత్ విభువైనది; ఆత్మ అణువైనది.
ఇక్కడ విభు అనే పదాన్ని పుట్టూరు స్వామి మూలప్రకృతి (మూల ప్రకృతి) అనే అర్థంలో వివరిస్తారు. మనకు కనిపించే ఈ శరీరం చిన్నదిగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే ఇది మూలప్రకృతికి ఏర్పడిన కార్యం (కార్యం) మాత్రమే. మూలప్రకృతి దానికి కారణం.
మూలప్రకృతికి విస్తారమైన వ్యాప్తి ఉంది. విరజా నది వరకు దానికి పైవైపు పరిమితి ఉన్నప్పటికీ, క్రిందివైపు దానికి అంతం లేదని వివరించబడుతుంది.
దీనికి విరుద్ధంగా, ఆత్మ యొక్క స్వరూపం (స్వరూపం) అణువైనది (అణు). అది అత్యంత సూక్ష్మమైన, అణుపరిమాణమైన స్వరూపాన్ని కలిగి ఉంటుంది.
ఇరుళాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఒళియాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం చీకటి; ఆత్మ వెలుగు.
శరీరం చీకటి (ఇరుళ్) వంటిది; ఆత్మ వెలుగు (ఒళి) వంటిది.
ఈ భౌతిక శరీరం అజ్ఞానానికి కారణమవుతుంది. ఇది ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపాన్ని పూర్తిగా కప్పివేస్తుంది. ఒక వ్యక్తి యొక్క శరీరాన్ని మాత్రమే చూసి, అతని అంతరంగంలో ఉన్న ఆత్మ యొక్క స్వభావాన్ని తెలుసుకోలేము. శరీరం ఒక తెర (తిరై) వలె ఆత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపాన్ని కప్పి ఉంచుతుంది. కానీ పరమపదంలో ఉండే దివ్యమైన శరీరం అలా కాదు. అక్కడ ఆత్మకు అనేక విధాలైన దివ్య శరీరాలను స్వీకరించే అవకాశం ఉంటుంది; అవి వెలుగుతో నిండినవిగా ఉంటాయి. ఆ దివ్య శరీరాన్ని చూసినంత మాత్రాన ఆ ఆత్మ యొక్క తేజస్సును అవగతమౌతుంది. సూర్యుని ప్రకాశాన్ని ఏదైనా వస్తువు కప్పివేసినప్పుడు, సూర్యుని వెలుగు మనకు కనిపించనట్లే, ఈ భౌతిక శరీరం కూడా ఆత్మలో సహజంగా ఉన్న జ్ఞానప్రకాశాన్ని కప్పివేస్తుంది.
నిద్రైయాయ్ ఇరుక్కుమ్; ఉణర్చియాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం నిద్రతో సంబంధం కలిగినది; ఆత్మ చైతన్యస్వరూపమైనది.
శరీరం నిద్ర (నిద్రై)తో సంబంధం కలిగి ఉంటుంది. శరీరానికి అలసట (సోర్వు) కలుగుతుంది; విశ్రాంతి అవసరమవుతుంది; అందువల్ల అది నిద్రలోకి వెళుతుంది.
కానీ ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ చైతన్యంతో (ఉణర్చ్చి) ఉంటుంది. శరీరం నిద్రిస్తున్నప్పటికీ, ఆత్మ తన చైతన్యాన్ని కోల్పోదు.
మనము నిద్ర నుండి మేల్కొన్న వెంటనే, ఎవరో బయటివారు చెప్పకుండానే “నేను ఎవరు” అనే గుర్తింపు సహజంగానే మనకు ఉంటుంది. దీనికి కారణం ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ జ్ఞానస్వరూపంగా, చైతన్యంతో ఉండటమే.
కోపమాయ్ ఇరుక్కుమ్; క్షమయాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం కోపంతో కూడినది; ఆత్మ క్షమాస్వరూపమైనది.
శరీరం ద్వారా కోపం మొదలైన గుణాలు వ్యక్తమవుతాయి. రజోగుణం, తమో గుణం మొదలైన గుణాల ప్రభావం వల్ల కోపం, ఆవేశం వంటి భావాలు ఉత్పన్నమవుతాయి.
అయితే ఆత్మ క్షమ (క్షమై) అనే గుణానికి నిలయమైనది. క్షమ, సహనం వంటి గుణాలు ఆత్మకు అనుకూలమైనవి.
అశుద్ధమాయ్ ఇరుక్కుమ్; శుద్ధమాయ్ ఇరుక్కుమ్
శరీరం అశుద్ధమైనది; ఆత్మ శుద్ధమైనది.
శరీరం అశుద్ధమైనది. దేహానికి మలినత్వం సహజంగా ఉంటుంది. కానీ ఆత్మ (ఆత్మ)కు అలాంటి మలినత్వం ఏదీ లేదు. ఆత్మ పూర్తిగా శుద్ధమైన తత్త్వం.
ఇంతవరకు, చిత్ అయిన ఆత్మ (చిత్ / ఆత్మ) యొక్క స్వరూపాన్ని, అలాగే అచిత్ అయిన అచేతన పదార్థం (అచిత్ / అచేతనపొరుల్ / శరీరం) యొక్క స్వభావాన్ని వివరించారు.
ఇప్పుడు, ఈ తత్త్వత్రయంలో మూడవ తత్త్వమైన ఈశ్వరుని (ఈశ్వరన్) గురించి వివరిస్తున్నారు.
భాగం-2
ఈశ్వరన్, రక్షకనాయ్ ఇరుక్కుమ్; శేషియాయ్ ఇరుక్కుమ్; కారణమాయ్ ఇరుక్కుమ్; శరీరియాయ్ ఇరుక్కుమ్; ధారకనాయ్ ఇరుక్కుమ్; వ్యాపకనాయ్ ఇరుక్కుమ్; నియన్తావాయ్ ఇరుక్కుమ్; స్వతన్త్రనాయ్ ఇరుక్కుమ్; శరణ్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్; సేవ్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్; పలశొల్లియెన్? నాయకనాయ్ ఇరుక్కుమ్. ఆత్మ రక్ష్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్; శేషమాయ్ ఇరుక్కుమ్; కార్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్; శరీరమాయ్ ఇరుక్కుమ్; ధార్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్; వ్యాప్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్; నియామ్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్; పరతన్త్రనాయ్ ఇరుక్కుమ్; శరణాగతనాయ్ ఇరుక్కుమ్; సేవకనాయ్ ఇరుక్కుమ్; పలశొల్లియెన్? అడియనాయ్ ఇరుక్కుమ్.
ఇక ఆయన ఈశ్వరుని (ఈశ్వరన్) స్వరూపాన్ని మరింతగా వివరిస్తూ, అచేతనమైన అచిత్, చైతన్యమైన చిత్ యొక్క నిర్వచనాలను కూడా ఇందులో వివరిస్తున్నారు.
ఈశ్వరన్ రక్షకనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఈశ్వరుడే రక్షకుడు (రక్షకన్). ఎమ్పెరుమానుడే జీవాత్మలను రక్షించేవాడు. జీవాత్మలన్నీ ఆయన చేత రక్షించబడవలసిన వస్తువులుగా ఉంటాయి.
శేషియాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయన పరమ శేషి, యజమాని. అన్ని జీవాత్మలు ఆయనకు శేషభూతులు (శేష భూతర్గళ్), ఆయన అడియార్లు (అడియార్గళ్), ఆయనకు సేవ చేసేవారు (తోండర్గళ్).
కారణమాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఈశ్వరుడే కారణం. సమస్త జీవాత్మలు ఆయన కార్యములు. అంటే, ఆయన సంకల్పం వల్లనే అవి ఉనికిలో ఉంటాయి.
శరీరియాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయన అంతర్యామి ఆత్మగా ఉంటాడు. ఈ శరీరం ఆత్మకు లభించడానికి కారణం కూడా ఎమ్పెరుమాన్ దానిని ప్రసాదించడమే.
ధారకనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయన ధారకుడు (ధారకన్), అంటే అన్నింటినీ ధరిస్తూ, నిలబెట్టేవాడు. ఆత్మ శరీరాన్ని ఎలా ధరిస్తుందో చూడండి. ఆత్మ శరీరం నుండి నిష్క్రమిస్తే, ఆ శరీరం ఇక నిలబడలేదు. అదే విధంగా, సమస్త వస్తువులనూ ఎమ్పెరుమానుడే ధరిస్తూ, నిలబెడుతూ ఉంటాడు.
వ్యాపకనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయన (వ్యాపకన్) ప్రతి చోటా వ్యాపించి ఉంటాడు. ఇది కేవలం జ్ఞానం ఒక ప్రదేశం నుండి మరొక ప్రదేశానికి వ్యాపించడం మాత్రమే కాదు. ఉదాహరణకు, మన బొటనవేలికి గాయం అయితే, ఆ గాయాన్ని ఆత్మ అనుభవిస్తుంది. ఆత్మ యొక్క జ్ఞానం అక్కడికి వ్యాపించడం వల్ల అది తెలుస్తుంది. దీనిని జ్ఞాన వ్యాప్తి అంటారు. కానీ ఎమ్పెరుమాన్ తన స్వరూపం ద్వారానే ప్రతి చోటా ఉన్నాడు (స్వరూపేణ వ్యాప్తి). ఆయన ప్రతి ప్రదేశంలో ప్రత్యక్షంగా, తన స్వరూపంతోనే వైంచేసి ఉన్నాడు.
నియంతావాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయన నియంత, అంటే అందరినీ ఆజ్ఞాపించి, నియంత్రించేవాడు. ఆకాశం (ఆకాశం) ప్రతిచోటా వ్యాపించి ఉన్నప్పటికీ, అది ఎవరినీ ఆజ్ఞాపించలేదు, నియంత్రించలేదు. కానీ ఎమ్పెరుమానుడు వ్యాపకుడు మాత్రమే కాదు; ఆయన నియంత కూడా.
స్వతంత్రనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయనే స్వతంత్రుడు. అందరినీ పరిపాలించే సంపూర్ణ అధికారం ఆయనకే ఉంది. సమస్త జీవరాశులూ ఆయన సంకల్పానుసారంగానే ఉనికిలో ఉంటాయి; అవన్నీ ఆయనపై పూర్తిగా ఆధారపడి ఉంటాయి.
శరణ్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయనే శరణ్యుడు (శరణ్యన్), అంటే జీవాత్మలు శరణు పొందవలసిన పరమాశ్రయం. అందరికీ సురక్షితమైన ఆశ్రయంగా ఉండేవాడు ఆయనే. జీవాత్మలు ఆయనను శరణు పొందేవారిగా (శరణాగతర్గళ్) ఉంటాయి.
సేవ్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆయనే సేవ్యుడు (సేవ్యన్) అంటే సేవించబడేవాడు. జీవాత్మ ఎమ్పెరుమానుడికి కైంకర్యం చేసినప్పుడు, ఎమ్పెరుమానుడూ, ఆయన సహధర్మచారిణి అయిన పిరాట్టియూ ఆ కైంకర్యాన్ని స్వీకరిస్తారు. అందువల్ల వారిని కైంకర్య ప్రతిసంబంధి అంటారు.
పలశొల్లియెన్? నాయకనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఇన్ని విషయాలు చెప్పడం ఎందుకు? ఆయన నాయకుడై ఉంటాడు, అన్నిటినీ పరిపాలించగలిగినవాడు, సర్వాధికారి అయిన నాయకుడు (నాయకన్) ఆయనే.
ఆత్మా రక్ష్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఇంతవరకు ఈశ్వరుని స్వరూపాన్ని వివరించిన తరువాత, ఇప్పుడు ఆత్మ యొక్క స్వరూపాన్ని వివరిస్తున్నారు. ఆత్మ రక్షించబడవలసినది (రక్ష్యం). ఆత్మ రక్షింపబడవలసినది. ఈశ్వరుడు రక్షకుడు (రక్షకన్) కాబట్టి, ఆత్మ ఆయనచేత రక్షించబడవలసినది (రక్ష్యం). రక్షించేవాడు ఆయన; రక్షణ పొందేది ఆత్మ.
శేషమాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆత్మ శేషభూతం, పరమాత్మ శేషి; అన్ని ఆత్మలూ ఆయన శేషభూతులే (శేష భూతర్గళ్).
కార్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆత్మ కార్యం. దానికి అర్థం ఆత్మ సృష్టించబడినది అని కాదు. ఆత్మ నిత్యమైనది. ఇక్కడ చెప్పబడుతున్న కారణ–కార్య సంబంధం ఉనికి పరంగా ఉన్న ఆధారపడటాన్ని సూచిస్తుంది. ఒక కార్యం తన కారణం లేకుండా స్వతంత్రంగా నిలబడలేనట్లే, ఆత్మ కూడా ఎమ్పెరుమానుడి నుండి విడిగా స్వతంత్రంగా ఉండలేదు. ఆత్మ యొక్క ఉనికిని నిరంతరం నిలబెట్టేవాడు ఎమ్పెరుమానుడే.
శరీరమాయ్ ఇరుక్కుమ్
పరమాత్మ అంతర్యామి. సమస్త జీవాత్మలూ ఆయన శరీరంగా (శరీరం) ఉంటాయి.
ధార్యమాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆత్మ ధార్యం, అంటే ధరించబడేది. ఎమ్పెరుమానుడే ధారకుడు; జీవాత్మలు ఆయనచేత ధరింపబడే, ఆధారపడే ధార్యములు.
వ్యాప్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆత్మ వ్యాప్యం (వ్యాపించబడేది). పరమాత్మ వ్యాపకుడు (వ్యాపకన్); కాబట్టి ఆత్మలు ఆయనచేత వ్యాపింపబడినవిగా (వ్యాప్యన్) ఉంటాయి.
నియామ్యనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆత్మ నియామ్యంగా ఉంటుంది. పరమాత్మే నియంత; ఆత్మలు ఆయనచేత నియంత్రించబడేవి, ఆయన ఆజ్ఞకు లోబడేవి.
పరతంత్రనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆత్మ పరతంత్రంగా ఉంటుంది. పరమాత్మ స్వతంత్రుడు; ఆత్మలు పూర్తిగా పరతంత్రులు (పరతంత్రన్), ఎల్లప్పుడూ ఎమ్పెరుమానుడిపై ఆధారపడి, ఆయనకు దాసభూతులు.
శరణాగతనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఆత్మ శరణాగతుడై ఉంటుంది. పరమాత్మే శరణ్యుడు (శరణ్యన్); ఆత్మ ఆయనను తన ఆశ్రయంగా స్వీకరించి శరణు పొందుతుంది.
సేవకనాయ్ ఇరుక్కుమ్
పరమాత్మ సేవ్యుడు (సేవ్యన్); ఆత్మ ఆయనకు సేవ చేసేది (సేవకన్).
పలశొల్లియెన్? అడియనాయ్ ఇరుక్కుమ్
ఇన్ని విషయాలు చెప్పనేల (పల సోల్లి యెన్)? ఆత్మ అడియాన్. ఆయన పరమ నాయకుడు (నాయకన్); ఆత్మ ఆయన నిత్య దాసుడు (అడిమై).
ఈ విధంగా, ఈ ఇరవై రెండవ వార్తై చిత్, అచిత్, ఈశ్వరుడు అనబడే తత్త్వత్రయాన్ని ఎంతో అందంగా వివరిస్తున్నది.
ఆళ్వార్ ఎమ్పెరుమానార్ జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
పిన్భళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
అడియేన్ ఉషా రామానుజ దాసి
అడియేన్ శ్రీకాంత్ రామానుజదాసన్
ఆడియో – https://1drv.ms/u/s!AnOSadexHn4jhXVB27MPEVuuJbM9?e=Y16e3s
వీడియో – https://youtu.be/NJxBrygALFI
ఆంగ్లంలో – https://granthams.koyil.org/2026/08/21/varthamalai-part-8-english/
పొందుపరచిన స్థలం: https://granthams.koyil.org
ప్రమేయము (గమ్యము) – https://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – https://pillai.koyil.org