శ్రీః శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః
నంపిళ్ళై గారి తిరువడి వద్ద పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్లు – శ్రీరంగం
91.శేషత్వమ్ ఆత్మావుక్కు స్వరూపమానాల్ దేహత్తుక్కు విరోధియాయ్ నిఱ్కుమ్ నిలై కులైందదు
శాస్త్రోక్తియైన ‘ఆత్మ దాస్యం హరేః స్వామ్యం’ – శ్రీమన్నారాయణుడే సర్వ జగత్తుకు ఏకైక యజమాని/శేషి, సమస్త జీవాత్మలు ఆ స్వామికి నిత్య దాసులు/శేషభూతులు అనే పరమ సత్యాన్ని గనుక జీవాత్మ నిష్కృష్టంగా గ్రహించగలిగితే, అప్పుడు అతని భౌతిక శరీరం ఇక ఏమాత్రం కేవలం ‘అళుక్కు ఉడంబు’ అంటే (మలినమైన / అసహ్యకరమైన దేహం)గా మాత్రమే మిగిలిపోదు.
గమనిక – సాధారణంగా మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతిలో మన భౌతిక శరీరం ఒక పెద్ద అడ్డంకిగా (ఆటంకంగా) పరిగణించబడుతుంది.ఎందుకంటే దేహం పట్ల, దేహ సుఖాల పట్ల ఉండే వ్యామోహం మనల్ని భగవంతునికి దూరం చేస్తుంది.కానీ, మన యథార్థ స్వరూపాన్ని (జీవాత్మ యొక్క నిజమైన శేషత్వ స్వభావాన్ని) మనం నిష్కృష్టంగా గ్రహించినప్పుడు,శరీరంతో మొదలుకొని మనకు ఉన్న సమస్త వస్తువులను సహజంగానే భగవత్ కైంకర్యంలో వినియోగిస్తాము. అటువంటి స్థితిలో, మన శరీరం ఇక ఏమాత్రం పనికిరానిదిగానో లేదా ఆటంకంగానో మిగిలిపోదు.ఈ పరమ రహస్యాన్ని శ్రీ రామానుజుల వారి పంచ ఆచార్యులలో ఒకరైన తిరుమాలై ఆండాన్ మాటల ద్వారా స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.నాచ్చియార్ తిరుమొళి 11.6 పాశుర వ్యాఖ్యానంలో, వ్యాఖ్యాన చక్రవర్తి అయిన పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై తిరుమాలై ఆండాన్ యొక్క ఆచార్య భక్తిని ఆయన స్వంత వాక్కుల ద్వారానే ఇలా ఆవిష్కరించారు.’శరీరం పట్ల, దేహ సంబంధిత వస్తువుల పట్ల ఉండే వ్యామోహాలను మనం నిస్సందేహంగా వదిలివేయవలసిందే అయినప్పటికీ, నా ఈ నిర్దిష్ట శరీరాన్ని మాత్రం ఎంతమాత్రం నిర్లక్ష్యం చేయరాదు, ఉపేక్షించరాదు. ఎందుకంటే, పరమపదంలో నిత్య కైంకర్య ప్రాప్తికి మూలకారణమైన సాక్షాత్ శ్రీ ఆళవందార్ల (యామునాచార్యుల) దివ్య సంబంధం నాకు దక్కింది ఈ శరీరం ద్వారానే కదా!’
92.శేషవస్తువిన్ వ్యాపారమడైయ శేషితనక్కడిమైయాగ నినైత్తిరుక్కిఱపడి
శ్రీకృష్ణ భగవానుడు అర్జునుని పట్ల సమస్త బాధ్యతలను స్వయంగా తానే వహించి, అతని ప్రతి కదలికనూ, అవసరాన్నీ స్వయంగా పరిరక్షించాడు.
సర్వశేషియైన ఆ పరమాత్మ జీవాత్మ యొక్క సమస్త వ్యాపారాలను (చేష్టలను) తనకు సమర్పించబడిన దాస్యముగానే (కైంకర్యముగానే) భావిస్తాడు.ఎందుకంటే స్వయంగా ఆ జీవాత్మే సహజసిద్ధంగా ఆయనకు సంపూర్ణ దాసుడు/శేషభూతుడు కాబట్టి.
గమనిక – ఒక జీవాత్మ భగవానునికి శరణాగతి చేసినప్పుడు, ఆ జీవుని జీవిత బాధ్యతనంతటినీ భగవానుడే స్వయంగా తన చేతుల్లోకి తీసుకుంటాడు.ఈ పరమ రహస్యాన్ని పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు తమ ముముక్షుప్పడి 258వ సూత్రంలో, చరమ శ్లోకార్థాన్ని వివరిస్తూ అద్భుతంగా వెల్లడించారు.చరమ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ అర్జునునితో – ‘మోక్షయిష్యామి’ (మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తాను / రక్షిస్తాను) అని అభయమిస్తాడు.ఈ పదానికి పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు తమ దివ్య సూత్రంలో –
‘ఇని ఉన్ కైయిలుమ్ ఉన్నైక్కాట్టిత్ తారేన్, ఎన్ ఉడమ్బిల్ అళుక్కై నానే పోక్కిక్కొళ్ళేనో?’ – ‘ఇకపై నిన్ను నువ్వు రక్షించుకునే భారాన్ని నీ చేతుల్లోకి ఎంతమాత్రం వదిలిపెట్టను. నా శరీరానికి అంటిన మురికిని నేనే స్వయంగా కడుక్కుని పోగొట్టుకోలేనా?’ అని పరమాత్మ పలికినట్లు సూత్రములో తెలిపారు.ఇక్కడ శ్రీ మణవాళ మామునుల దివ్య వ్యాఖ్యానం పరమ ప్రమాణికమైనది. దాని సంక్షిప్త సారాంశాన్ని పరిశీలిస్తే – శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అంటున్నాడు – ‘ఇంతకాలం నిన్ను నీవు స్వతంత్రుడవని భ్రమించావు. కానీ ఇప్పుడు, ఆత్మకు శరీరం ఎలాగైతే సంపూర్ణంగా అధీనమై ఉంటుందో, అలాగే నీవు కూడా నాపై సంపూర్ణంగా ఆధారపడిన పరతంత్రుడవని గ్రహించి నాకు శరణాగతి చేశావు. కాబట్టి నీ మనస్సులోని అజ్ఞానమనే మాలిన్యాన్ని తొలగించి, నిన్ను సంపూర్ణంగా రక్షించుకోవడం ఇకపై కేవలం నా స్వంత బాధ్యత!’ అని అర్జునునికి స్వామి పరమ సాంత్వనను, ధైర్యాన్ని చేకూరుస్తాడు.
93. అవతార కాలత్తిల్ ఉదవాదవర్కుమ్ ఇళక్క వేణ్డాదపడియిఱే కోయిల్గళిలే వందు కణ్వళర్వదు.
తిరుమూళిక్కళత్తాన్ – తిరుమూళిక్కళం
భగవానుడు తన భక్తుల దుఃఖాలను, క్లేశాలను రూపుమాపడానికి వివిధ దివ్య అవతారాలుగా (విభవావతారాలుగా) ఈ భువిపై అవతరిస్తాడు. అయితే, ఆయన అవతార సమాప్తి జరిగిన తరువాత జన్మించిన భక్తుల సంక్షేమం కోసం, వారు ఆ స్వామి అపారమైన కారుణ్యాన్ని, కృపా విశేషాన్ని ఏమాత్రం కోల్పోకుండా ఉండటం కొరకే, ఆయన శ్రీరంగం మొదలైన వివిధ దివ్యదేశాల దేవాలయాలలో స్వయంగా వేంచేసి, శేషశయనుడై శయనించి ఉంటాడు.
గమనిక – భగవద్గీత 4.5 నుండి 4.9 వరకు గల శ్లోకాలలో కణ్ణన్ ఎంబెరుమాన్ (శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ) తన అనేక దివ్య అవతారాల పరమ ప్రయోజనాన్ని వెల్లడిస్తాడు. తన భక్తులను రక్షించడానికి (పరిత్రాణాయ సాధూనాం), దుష్టులను సంహరించడానికి (వినాశాయ చ దుష్కృతాం), మరియు ధర్మాన్ని సుప్రతిష్ఠితం చేయడానికి (ధర్మసంస్థాపనార్థాయ) తాను యుగయుగాలలో అవతరిస్తుంటానని స్వయంగా ప్రకటిస్తాడు (సంభావామి యుగే యుగే).అయితే, ఇటువంటి ప్రధాన విభవావతారాలు ప్రతి యుగంలోనూ ఒకటి లేదా రెండుసార్లు మాత్రమే సంభవిస్తాయి. ద్వాపర యుగంలో భగవానుడు కృష్ణునిగా అవతరించాడు. రామ, కృష్ణాది అవతారాల సమయంలో ఆయా కాలాలలో జన్మించక ఆయన అపార కృపావిశేషాన్ని పొందలేకపోయిన అభాగ్యుల కోసం, ఆ భగవానుడే స్వయంగా అర్చావతారంగా ఆవిర్భవించి వివిధ దివ్యదేశాలలో నిత్యం వేంచేసి ఉంటాడు.ఈ పరమ రహస్యాన్ని తిరుమంగై ఆళ్వార్లు తమ తిరునెడుందాణ్డగమ్ 10వ పాశురంలో -‘పిన్నానార్ వణంగుమ్ శోతి తిరుమూళిక్కళత్తానాయే’ – ‘స్వామీ! నీ పరత్వము, వ్యూహము మరియు విభవావతారాల వైభవాన్ని ప్రత్యక్షంగా అనుభవించే భాగ్యం లేక వెనుకబడిన (తరువాతి కాలంలో జన్మించిన) భక్తుల సంక్షేమం కోసమే కదా, నీవు తిరుమూళిక్కళంలో అత్యంత దేదీప్యమానమైన, దివ్య తేజోమయమైన ఈ అర్చారూపాన్ని స్వీకరించి నిలిచావు!’ అని అద్భుతంగా వర్ణించారు.
94.ఉగందరుళిన నిలంగళిలే మెయ్యే ప్రతిపత్తి విళైందార్కు అంగుళ్ళవై ఎల్లామ్ ఉద్దేశ్యమాయ్ తోన్ఱుమ్.
శ్రీరంగం – నూట ఎనిమిది దివ్యదేశాలన్నింటిలో అగ్రగణ్యమైన ప్రధాన దివ్యదేశము (పెరియ కోయిల్).
ఎంబెరుమాన్‌కు పరమ ప్రీతిపాత్రమైన తిరుమల, శ్రీరంగం మొదలైన దివ్యదేశాల పట్ల పరిపూర్ణమైన విశ్వాసము, భక్తిభావన కలవారికి అటువంటి దివ్యదేశాలలో ఉండే సమస్త వస్తువులూ (సకల చరాచరాలూ) అత్యంత ఆదరణీయమైనవిగా, పరమ పూజార్హమైనవిగా (ఉద్దేశ్యముగా) భాసిస్తాయి.
గమనిక – దివ్యదేశాలు ఎంబెరుమాన్‌కు సర్వాధికంగా ఇష్టమైన పరమ నివాసాలు. తన భక్తులకు అత్యంత సులభంగా అందుబాటులో ఉండే సులభ రూపాలను (అర్చారూపాలను) అనుగ్రహించడానికి, అలాగే కొత్త భక్తులను తనవైపు ఆకర్షించుకోవడానికి ఆ సర్వేశ్వరుడు దివ్యదేశాలలోకి దిగివస్తాడు. అందువల్లనే మన ఆళ్వార్లు మరియు పూర్వాచార్యులు దివ్యదేశాల పట్ల అపారమైన అనురాగాన్ని, అనుబంధాన్ని ప్రకటించారు.దివ్యదేశాల పట్ల ప్రగాఢ విశ్వాసం, ప్రేమ కలవారికి,అక్కడ ఉండే ప్రతి ఒక్క వస్తువూ అభిలషణీయమైనదిగా, పరమ పవిత్రమైనదిగా కనిపిస్తుంది. మన పూర్వాచార్యుల జీవితాలలో జరిగిన రెండు దివ్య సంఘటనలు ఈ సిద్ధాంతాన్ని స్పష్టంగా నిరూపిస్తాయి.ఒకసారి అనంతాళ్వాన్లు తిరుమల వేంకటాచలం కొండ నుండి క్రిందికి దిగి వచ్చినప్పుడు, తన వెంట తెచ్చుకున్న ప్రసాదం మూటను విప్పి చూడగా అందులో కొన్ని చీమలు కనిపించాయి. వెంటనే ఆయన ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా ఆ ప్రసాదం మూటను తిరిగి కట్టి, శ్రమను సైతం లెక్కచేయక మళ్లీ కొండపైకి పరుగున వెళ్లి ఆ చీమలను సురక్షితంగా తిరుమలలోనే విడిచిపెట్టారు! సాక్షాత్ నిత్యసూరులు సైతం తిరుమలలో తిరువేంకడముడైయాన్‌ను సేవించడానికి వివిధ ప్రాకృతిక రూపాలను ధరించి ఉంటారన్న ఆళ్వార్ల దివ్య వాక్కులను ఆయన పరిపూర్ణంగా విశ్వసించారు కాబట్టే అలా చేశారు.అలాగే శ్రీపరాశర భట్టర్లు వారు తమ శ్రీరంగరాజ స్తవము నందు,శ్రీరంగ క్షేత్రంలో నిత్యసూరులే స్వామి కైంకర్యం కొరకు వృక్షాలుగా, లతలుగా, మొక్కలుగా రూపాలు దాల్చి వేంచేసి ఉన్నారని స్పష్టంగా వెల్లడించారు.
95.అప్రాకృత సంస్థానత్తై ఇతర సజాతీయమాక్కా నిఱ్పదు, తన్ జన్మత్తై అనుసంధిత్తారుడైయ జన్మంగళ్ పోమ్పడియాయిరుప్పదు.
సంస్థానం అంటే రూపము.అప్రాకృత సంస్థానం అంటే దివ్యమైన శుద్ధసత్త్వమయమైన దివ్య మంగళ విగ్రహము. ఏ దోషమూ అంటని తన నిత్య నిర్మల దివ్య రూపాన్ని భగవానుడు తన విభవావతారాలలో భాగంగా మానవ, జంతువాది రూపాలుగా మార్చుకుని అవతరించాడు. జీవాత్మలు అటువంటి దివ్య రూపాలను, లీలలను అనుసంధానించడానికి (ధ్యానించడానికి) స్వామి ఈ సౌలభ్యాన్ని కల్పిస్తాడు.తద్వారా వారు తమ జనన-మరణ సంసార చక్రాన్ని శాశ్వతంగా అంతమొందించుకునేలా అనుగ్రహిస్తాడు.
గమనిక – పరమపదంలో దర్శనమిచ్చే తన దోషరహితమైన దివ్య రూపాన్నే భగవానుడు ఈ భూలోకంలో కూడా సాక్షాత్కరింపజేస్తాడు. ఈ పరమ రహస్యాన్ని నమ్మాళ్వార్లు తమ తిరువాయిమొళి (3.5.5) పాశురంలో –
‘అంగు వైత్తు ఇంగుప్ పిఱందు’ అంటే పరమపద అప్రాకృత తేజస్సును ఏమాత్రం తగ్గించకుండా అలాగే ఉంచి, ఇక్కడ జన్మించారు.అని స్వయంగా వెల్లడించారు. ఈ పాశురానికి తమ ఈడు వ్యాఖ్యానంలో నంపిళ్ళై గారు, భగవద్గీత (4.6) లోని శ్రీకృష్ణుని స్వంత వాక్యాలైన,’ప్రకృతిం స్వామధిష్ఠాయ’ నా స్వకీయమైన దివ్య అప్రాకృత రూపాన్నే అధిష్ఠించి ఈ లోకంలోకి దిగివస్తాను.అనే ప్రమాణాన్ని జోడించి అత్యద్భుతంగా సమన్వయించారు.అలా దిగివచ్చిన భగవానుని దివ్య జన్మల పట్ల అనన్య ప్రీతిని, అనుబంధాన్ని పెంచుకున్నవారు ఈ సంసార జనన-మరణ చక్రం నుండి శాశ్వతంగా విముక్తులవుతారు. స్వయంగా శ్రీకృష్ణుడే భగవద్గీత (4.9) నందు ప్రకటించినట్లుగా –
జన్మ కర్మ చ మే దివ్యమేవం యో వేత్తి తత్త్వతః |
త్యక్త్వా దేహం పునర్జన్మ నైతి మామేతి సోऽర్జున ||
‘ఓ అర్జునా! నా దివ్య జన్మను, నా దివ్య లీలా కర్మలను ఎవడైతే యథార్థంగా (తత్త్వతః) తెలుసుకుంటాడో, వాడు ఈ శరీరాన్ని విడిచిన తర్వాత మరల ఈ సంసారంలో పునర్జన్మను పొందడు.నేరుగా నన్నే చేరుకుంటాడు!’ అని అర్థం.
96.”ఒరు ప్రయోజనత్తిఱ్కాగప్ పోవార్గళన్ఱో అదుకొణ్డు మీళలావదు. తన్నైయే ప్రయోజనమాగప్ పట్రప్ పోవార్కుమ్ మీళవిరగుణ్డో? ఇప్పడియేయిఱే భగవత్ ప్రావణ్యముడయార్ ప్పడి.
ఎవరైనా భగవానుని కాకుండా ఇతరమైన దేని కోసమైనా ఆ స్వామిని ఆశ్రయిస్తే (లౌకిక భోగాలు, సంపదలు లేదా కైవల్యము — కేవలం తన స్వంత ఆత్మానుభవాన్ని అనుభవించడం వంటివి), వారి కోరిక లేదా లక్ష్యం నెరవేరిన వెంటనే వారు భగవానుని విడిచిపెట్టి వెళ్లిపోవచ్చు.కానీ భగవానుని మాత్రమే తమ ఏకైక పరమ లక్ష్యంగా (ప్రాప్యంగా) భావించి ఆయనను ఆశ్రయించిన వారు ఆయనను విడిచిపెట్టడానికి ఏ ఒక్క కారణమూ ఉండదు! భగవత్ విషయమందే సంపూర్ణంగా మునిగితేలే పరమ ఏకాంతి భక్తుల స్థితి సరిగ్గా ఇలాగే ఉంటుంది.
గమనిక – భగవానుని నుండి ఎలాంటి ప్రతిఫలాన్నీ ఆశించకుండా కేవలం నిష్కామంగా ఆ స్వామికి నిత్య కైంకర్యం చేయడమే మన యథార్థ సహజ స్వరూపం (శేషత్వ లక్షణం). భగవానుని ఆశ్రయించే వివిధ రకాల వ్యక్తుల స్వభావాన్ని స్వయంగా కణ్ణన్ ఎంబెరుమాన్ (శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ) భగవద్గీతలో స్వయంగా వివరించాడు. 7వ అధ్యాయం 16వ శ్లోకంలో స్వామి ఈ సత్యాన్ని పరమ రమణీయంగా ఇలా ప్రకటించాడు.
‘చతుర్విధా భజన్తే మాం జనాః సుకృతినోऽర్జున |
ఆర్తో జిజ్ఞాసురర్థార్థీ జ్ఞానీ చ భరతర్షభ ||’
నలుగురు పుణ్యాత్ములు నన్ను ఆశ్రయిస్తారు – వారు –
ఆర్తుడు – ఆపదలలో ఉండి, కోల్పోయిన సంపద కోసం అలమటించేవాడు.
అర్థార్థి – లౌకిక భోగభాగ్యాలు, సరికొత్త సంపదల కోసం వెదికేవాడు;
జిజ్ఞాసువు – కేవల ఆత్మానుభవాన్ని (కైవల్య మోక్షాన్ని) అన్వేషించేవాడు;
జ్ఞాని – జీవాత్మ భగవానునికి నిత్య దాసుడనే (శేషభూతుడనే) యథార్థ సత్యాన్ని పరిపూర్ణంగా గ్రహించినవాడు.
తరువాతి శ్లోకాలలో పరమాత్మ తనను ఆశ్రయించే వారందరూ తనకు ప్రియమైనవారేనని ప్రకటిస్తూనే – జ్ఞాని (అనన్య భక్తుడు) మాత్రం తనకు అత్యంత ప్రియతముడని తేల్చిచెప్పాడు. ఎందుకంటే ఆ స్వామికి, ఆ భక్తునికి మధ్య పరస్పరం అపరిమితమైన గాఢానురాగం ఉంటుంది. అంతటితో ఆగక, అటువంటి జ్ఞానులు సాక్షాత్ తన ప్రాణంతో/ఆత్మతో సమానమని స్వామి గంభీరంగా ప్రతిజ్ఞ చేశాడు.
‘జ్ఞానీ త్వాత్మైవ మే మతం’ – జ్ఞానియే నా ఆత్మ అనేది నా నిశ్చితాభిప్రాయం.
ఈ పరమ రహస్యాన్నే పొయ్గై ఆళ్వార్లు తమ ముదల్ తిరువందాది 26వ పాశురంలో పరమ రమణీయంగా అనుగ్రహించారు.
ఎళువార్ విడై కొళ్వార్
ఈన్ తుళాయానై వళువా వగై నినైన్దు వైగల్ తొళువార్
వినైచ్ చుడరై నన్దువిక్కుమ్ వేంగడమే
వానోర్ మనచ్ చుడరైత్ తూణ్డుమ్ మలై
ఈన్ తుళాయానై – సుగంధభరితమైన దివ్య తులసీమాలను అలంకరించుకున్న శ్రీనివాసుని వద్దకు
ఎళువార్ – ఐశ్వర్యాన్ని, సంపదలను ప్రార్థించి, అవి లభించగానే స్వామిని విడిచిపెట్టి లేచి వెళ్ళిపోయేవారు (ఆర్తులు మరియు అర్థార్థులు).
విడై కొళ్వార్ – కేవల ఆత్మానుభవమైన కైవల్యాన్ని కోరి, అది సిద్ధించగానే శాశ్వతంగా వీడ్కోలు తీసుకుని వెళ్ళిపోయేవారు (జిజ్ఞాసువులు).
వళువా వగై నినైన్దు వైగల్ తొళువార్ – భగవానుని ఎడబాటు లేకుండా నిరంతరం ఆయనతోనే ఉంటూ, సర్వకాల సర్వావస్థలలో ఆ స్వామికి నిత్య కైంకర్యం చేయాలని అనుసంధానిస్తూ నిత్యం సేవించేవారు (పరమ జ్ఞానులు).
ఈ మూడు తరగతుల ప్రజల సమస్త పాపపు మంటలనూ ఆ తిరువేంకట గిరియే భస్మం చేస్తుంది. నిత్యసూరుల మనోజ్యోతిని ప్రజ్వలింపజేసే ఆ తిరుమల కొండయే వీరి పాపాలను హరిస్తుంది.నంపిళ్ళై గారు తమ దివ్య వ్యాఖ్యానంలో పైన చర్చించిన భగవద్గీతా శ్లోకాన్ని ప్రమాణంగా ఉటంకిస్తూ, ఈ పాశుర అంతరార్థాన్ని అత్యద్భుతంగా సమన్వయించారు.
97.అనంతశాయిత్వమ్ సర్వాధిక వస్తువుక్కు లక్షణమాగైయాలే సర్వాధికనే శరణ్యనెన్గిఱదు.
అనంత పద్మనాభన్, తిరువనంతపురం – సమస్త చరాచర సృష్టికి, సకల దేవతలకూ ఏకైక సర్వనియామకుడు
సర్వోత్కృష్టుడైన పరబ్రహ్మను (సర్వేశ్వరుని) గుర్తించడానికి గల అసాధారణమైన దివ్య లక్షణాలలో ఒకటి – ఆయన ఆదిశేషునికి ఏకైక స్వామియై ఉండటం మరియు ఆ ఆదిశేషునిపైనే శేషశయనుడై పవళించి ఉండటం. అటువంటి సర్వాధికుడైన పరమాత్ముడే సమస్త చేతనులకూ ఏకైక పరమ శరణ్యుడు (రక్షకుడు).
గమనిక – కేవలం ఆ భగవానుని యందు మాత్రమే కొలువై ఉండే ఎన్నో అసమానమైన, అసాధారణ దివ్య లక్షణాలు (అసాధారణ ధర్మాలు) ఉన్నాయి.
ఉభయ విభూతి నాథత్వము – నిత్యవిభూతి (పరమపదం), లీలావిభూతి (ప్రాకృత జగత్తు) రెండింటికీ సంపూర్ణ యజమానియై ఆయనే ఉండటం.
ఉభయ లింగత్వము – వేదాంత ప్రతిపాదితమైన రెండు గుర్తింపులు – సమస్త అశుభ గుణములకు విరుద్ధుడై ఉండటం (అఖిల హేయ ప్రత్యనీకత్వము) మరియు సమస్త కల్యాణ గుణములకు ఏకైక నిలయమై ఉండటం (కల్యాణైక తానత్వము).
శ్రియఃపతిత్వము – సాక్షాత్ శ్రీ మహాలక్ష్మికి నిత్య ప్రాణనాథుడై ఉండటం.
అనంతశాయిత్వము – ఆదిశేషుని దివ్య పాన్పుపై శయనించి ఉండటం.
పుండరీకాక్షత్వము – పరబ్రహ్మ గుర్తింపు చిహ్నమైన ఎర్రతామరల వంటి సుందర విశాల నేత్రములు కలిగి ఉండటం.
గరుడవాహనత్వము – సాక్షాత్ వేదస్వరూపుడైన గరుత్మంతుని వాహనంగా అధిరోహించడం.
ఈ పరమ లక్షణాలు భగవానునిలో తప్ప,మిగతా ఎవరిలోనూ, ఏ ఇతర దేవతలలోనూ ఎంతమాత్రం కనిపించవు. ఇటువంటి అసాధారణ దివ్య లక్షణాలు కలిగిన ఆ పరమపురుషుడే సమస్త జీవులకూ ఏకైక శరణ్యుడు.
ఈ పరమ సత్యాన్నే నమ్మాళ్వార్లు తమ తిరువాయిమొళి (5.10.11) పాశురంలో –
‘నాగణై మిశై నమ్బిరాన్ శరణే శరణ్ నమక్కు’ అంటే ‘ఆదిశేషుని శయ్యపై శయనించి ఉన్న మన ఉపకారకుడైన పరమాత్ముని దివ్య చరణారవిందాలే మనకు ఏకైక శరణ్యము, అని అర్థం-
అని గంభీరంగా ప్రకటించారు. ఈ పాశురానికి తమ ఈడు వ్యాఖ్యానంలో నంపిళ్ళై గారు, పైన చర్చించిన శ్రీసూక్తినే ప్రమాణ వాక్యంగా ఉటంకిస్తూ అత్యద్భుతంగా సమన్వయించారు.
98.ఆచార్యన్ వార్త్తై కేట్టు ధరిత్తల్, అవన్ అభిమానత్తాలే ధరిత్తలొళియ వేఱొన్ఱిల్లై.
ఒక శిష్యునికి తన సదాచార్యుని దివ్య ఉపదేశ వాక్కుల ద్వారా తనను తాను నిలుపుకోవడం (జ్ఞాన ధారణ చేయడం), మరియు ఆ ఆచార్యుని యొక్క అపారమైన వాత్సల్య కటాక్షము/కృపాభిమానము ద్వారా ఉజ్జీవించడం తప్పించి,ఆత్మరక్షణకు వేరొక మార్గమంటూ ఏదీ లేదు.
గమనిక – మోక్ష సాధనాలైన సమస్త ఉపాయాలలోకెల్లా ఆచార్యాభిమానమే మన ఉద్ధారణకు అత్యంత అనువైన, పరిపూర్ణమైన పరమ ఉపాయం. ఆచార్యుడు మొదట అత్యంత ప్రధానమైన భగవద్విషయ రహస్యాలను ఉపదేశించి, భగవంతునితో జీవాత్మకు గల నిత్య శేషత్వ సంబంధాన్ని నిరంతరం గుర్తుచేస్తాడు. శ్రీవచన భూషణం చివరి ప్రకరణంలో పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు ఈ పరమ రహస్యాన్ని అత్యంత విశదంగా ఆవిష్కరించారు.పంచమోపాయమైన (ఐదవ ఉపాయమైన) ఆచార్యుని వైభవాన్ని పరిపూర్ణంగా వర్ణించిన పిమ్మట, తమ దివ్య సూత్రంలో, ఆయన సిద్ధాంత సంగ్రహంగా – ‘ఆచార్య అభిమానమే ఉత్తారకమ్’ అని ఘంటాపథంగా నిర్ణయించారు. ఇక్కడ ‘ఆచార్యాభిమానము’ అంటే,ఈ సంసారంలో శిష్యుడు పడుతున్న దుఃఖాలను చూసి ద్రవించిపోయి, ఆచార్యుడు శిష్యునిపై కురిపించే అపార కారుణ్య వాత్సల్యమే. (ఆచార్యుని పరగత స్వీకారమే).ఈ సూత్ర వ్యాఖ్యానంలో శ్రీ మణవాళ మామునులు మన సత్సంప్రదాయపు అత్యున్నత రహస్యాన్ని అద్భుతంగా వెలికితీశారు.పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు ఇంతకుముందు చర్చించిన సమస్త అంశాల ఆధారంగా ఈ పరమ సిద్ధాంతాన్ని సుప్రతిష్ఠితం చేస్తున్నారు. భక్తి మొదలైనవి మోక్ష సాధనాలుగా చెప్పబడినప్పటికీ, అవి ప్రపన్న స్వరూపానికి యథార్థ ఉపాయాలు కావని పూర్వమే స్పష్టమైంది. కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలు మరియు ఆచార్యుని స్వగత స్వీకారం (మనంతట మనం ప్రయత్నించి ఆచార్యుని ఎంచుకున్నామనే భావన). ఈ రెండూ చేతనునిలో స్వతంత్ర భావాన్ని (స్వస్వాతంత్ర్యాన్ని) ప్రతిబింబిస్తాయి కాబట్టి అవి జీవాత్మ శేషత్వ స్వరూపానికి ఎంతమాత్రం సరిపడవు. ఇక భగవానుని పట్ల చేసే ప్రపత్తిని పరిశీలిస్తే,సర్వేశ్వరుడు పరమ స్వతంత్రుడు కాబట్టి మన అపరాధాలను చూసి ఆయన అంగీకరిస్తాడో లేదా తిరస్కరిస్తాడో అనే భయం మిగిలే ఉంటుంది. అందువల్ల, నిరుపమానమైన దయార్ద్ర హృదయంతో ఆచార్యుడు శిష్యునిపై చూపించే ఆ నిర్హేతుక వాత్సల్య అభిమానమే (పరగత స్వీకారమే) ఈ సంసార చక్రం నుండి జీవాత్మను గట్టెక్కించే ఏకైక నిశ్చయ తరణోపాయం.
99.స్వరూపాంతర్గతైయాన కృపైక్కళివిల్లైయిఱే. అదు సత్తైయుళ్ళతనైయుమ్ విలైచ్ చెల్లుమిఱే.
కోలప్పిరాన్ – తిరువల్లవాళ్
కృప (దయ/కారుణ్యం) అనేది భగవానునికి సహజసిద్ధమైన దివ్య గుణము (స్వరూప ప్రయుక్త ధర్మము). దానికి ఎన్నటికీ క్షీణత గానీ, నాశనము గానీ ఉండదు. ఆ కారుణ్యము ఉన్నంత కాలమూ, ఆ భగవానుని ప్రభావము నిత్యమూ ప్రకాశిస్తూనే ఉంటుంది.
గమనిక – భగవానుని అసంఖ్యాక కల్యాణ గుణాలన్నింటిలోకెల్లా కృప అత్యంత ప్రధానమైన గుణము. తన నిర్హేతుక కృప చేతనే ఆయన సంసారంలో కొట్టుమిట్టాడుతున్న జీవాత్మలను ఉద్ధరించడానికి నిరంతరం అలుపెరుగని ప్రయత్నాలు చేస్తుంటాడు. ఆ నిర్హేతుక కృపతోనే ఆయన జీవుల హృదయాలలో తన పట్ల అనురాగాన్ని, భక్తిని అంకురింపజేస్తాడు. ఎప్పుడైతే చేతనులు ఆ స్వామి ప్రసాదించే దివ్య కృపను తిరస్కరించడం మానుకుంటారో (అభిముఖులవుతారో), అప్పుడు వారికి తమ యథార్థ స్వరూపజ్ఞానం (శేషత్వ జ్ఞానం) సిద్ధిస్తుంది.అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ అనుగ్రహించిన ఆచార్య హృదయమ్ మన సత్సంప్రదాయంలోనే అత్యున్నత ప్రామాణిక గ్రంథం. ఈ గ్రంథంలో నాయనార్ నమ్మాళ్వార్ల దివ్య భావోద్వేగాలను, వారి అంతర్గత దర్శనాన్ని పరిపూర్ణంగా ఆవిష్కరించారు.ఆచార్య హృదయమ్ 218వ చూర్ణికలో నాయనార్ – తిరువాయిమొళిలోని ప్రతి పది శతకాలు (పత్తు) భగవానుని ఒక్కో ప్రధాన గుణాన్ని వివరిస్తాయని, ఆయా గుణాలు నమ్మాళ్వార్లలో తదనుగుణమైన దివ్య చేష్టలను/భావాలను వికసింపజేశాయని సూత్రీకరించారు. ఈ క్రమంలో, తిరువాయిమొళి యొక్క 5వ శతకము (ఐదవ పత్తు) ఎంబెరుమాన్ యొక్క కారుణికత్వమును (అపార దయా స్వభావాన్ని) విశదపరుస్తుందని నిర్ధారించారు. స్వామియొక్క అటువంటి కారుణ్యం ద్వారానే నమ్మాళ్వార్లలో భగవంతుని పట్ల అపరిమితమైన ప్రేమ, విరహం ఉప్పొంగాయి.అలాగే నాయనార్ తమ ఆచార్య హృదయమ్ 165వ చూర్ణికలో – తిరువల్లవాళ్ (కేరళ దివ్యదేశం) క్షేత్రానికి సంబంధించిన 5.9వ దశకంలో (‘మానేయ్ నోక్కు’) నమ్మాళ్వార్లు భగవత్ కృపను అనుభవించిన తీరును ప్రకటిస్తూ – ‘మెలివిలుమ్ శేమమ్ కొళ్విక్కుమ్ కృపై తెన్నగరిలే నిత్యమ్’ – అంటే ‘విరహ తాపంతో శరీరం కృశించిపోయిన దుర్భర స్థితిలో సైతం ఆత్మకు రక్షణను, క్షేమాన్ని చేకూర్చే ఆ దివ్య కృప దక్షిణ దిశన గల ఆ తిరువల్లవాళ్ క్షేత్రంలో నిత్యమూ వెల్లివిరుస్తుంది’ అని అద్భుతంగా విశదీకరించారు. ఈ విధంగా నమ్మాళ్వార్ల దివ్య చరిత్రను, వారి ఉపదేశాలను పరిశీలించడం ద్వారా భగవత్ కృప యొక్క అపార వైభవాన్ని, దాని రక్షక ప్రభావాన్ని మనం సంపూర్ణంగా అవగతం చేసుకోవచ్చు.
100.నమ్మాచార్యర్గళ్ వ్యాపక మన్దిరంగళ్ మూన్ఱిలుమ్ ద్వయత్తైయే ఆదరిప్పర్గళ్.
శ్రీరంగంలోని నంపెరుమాళ్ మరియు శ్రీరంగ నాచ్చియార్ ఆ దివ్య దంపతులే – ద్వయ మహామంత్రానికి సాక్షాత్ ప్రత్యక్ష లక్ష్యము (ప్రతిపాదిత దివ్య మిథున స్వరూపము).
భగవానుని సహజ స్వరూపము మరియు దివ్య వైభవాలు రెండు రకాల మంత్రాల ద్వారా విశదీకరించబడతాయి – అవి వ్యాపక మంత్రాలు మరియు అవ్యాపక మంత్రాలు. అవ్యాపక మంత్రాల కంటే వ్యాపక మంత్రాలు ఎంతో ఉత్కృష్టమైనవిగా పరిగణించబడతాయి. వ్యాపక త్రయమైన మూడు మంత్రాలు – తిరుమంత్రము (నారాయణ మంత్రము), వాసుదేవ మంత్రము, మరియు విష్ణు మంత్రము అపరిమిత వైభవంతో కూడినవి. అయితే, వాటన్నింటిలోనూ మన పూర్వాచార్యులు ద్వయ మహామంత్రానికే అత్యున్నత ప్రాధాన్యతను ఇచ్చారు.
గమనిక – ముముక్షుప్పడి గ్రంథ ప్రారంభంలో పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు మంత్రాలలోని ఈ రెండు విభాగాలను స్పష్టంగా వివరించారు. ‘తనను జపించేవారిని లేదా మననం చేసేవారిని రక్షించేది’ ఏదో అదే ‘మంత్రము’ (మననాత్ త్రాయతే ఇతి మంత్రః). సాధారణంగా ఒక మంత్రం మూడు ప్రధాన భాగాలుగా నిర్మితమై ఉంటుంది.
ప్రణవము (ఓంకారము – ఇది జీవాత్మ – పరమాత్మల మధ్య గల నిత్య శేషత్వ సంబంధాన్ని వెల్లడిస్తుంది),
తిరునామము (భగవానుని దివ్య నామము – ఇది ధ్యానించదగిన ప్రాప్య వస్తువును నిర్దేశిస్తుంది), మరియు
నమః – భగవానుడే పరమ ఉపాయమని స్వీకరించడం మరియు స్వరక్షా భారాన్ని, స్వార్థాన్ని పరిత్యజించడం.
వ్యాపక మంత్రాలు భగవానుని యొక్క ‘సర్వవ్యాప్తిని’ (అన్నిచోట్లా అంతటా పరిపూర్ణంగా నిండియుండే సర్వవ్యాపకత్వ స్వభావాన్ని) ప్రకటిస్తాయి. ఇవి మూడు – నారాయణ, వాసుదేవ, విష్ణు మంత్రాలు.ఇక అవ్యాపక మంత్రాలు భగవానుని నిర్దిష్ట కల్యాణ గుణాలను, అవతార లీలలను మాత్రమే వివరిస్తాయి (ఉదాహరణకు – ‘కేశవ’ అంటే కేశి అనే గుర్రపు రాక్షసుని సంహరించినవాడు, లేదా అత్యంత మనోహరమైన కేశపాశం కలవాడు మొదలైన నిర్దిష్ట గుణాలను తెలిపేది).పరమాత్మ యొక్క సమగ్ర యథార్థ స్వరూప నిరూపక ధర్మాన్ని సంపూర్ణంగా ఆవిష్కరిస్తాయి కాబట్టి, అవ్యాపక మంత్రాలన్నింటికంటే వ్యాపక మంత్రాలే సర్వోత్కృష్టమైనవిగా నిర్ధారించబడ్డాయి.
మూడు వ్యాపక మంత్రాల తులనాత్మక పరిశీలన –
విష్ణు మంత్రము – షడక్షరి (6 అక్షరాల మంత్రం) — ‘ఓం నమో విష్ణవే’.
ఇది ‘విష్ణు’ శబ్ద వ్యుత్పత్తి ఆధారంగా (‘విష్ల్ వ్యాప్తౌ’ సర్వత్రా వ్యాపించి ఉండుట) కేవలం భగవానుడు వ్యాపించి ఉన్నాడనే విషయాన్ని మాత్రమే సామాన్యంగా తెలియజేస్తుంది.
వాసుదేవ మంత్రము – తిరు ద్వాదశాక్షరి (12 అక్షరాల మంత్రం) — ‘ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ’.
‘సర్వత్ర వసతి ఇతి వాసుదేవః’ – అన్నింటిలోనూ నివసించేవాడు/వ్యాపించేవాడు అని ఇది చెబుతుంది. భగవానుడు సర్వత్రా వ్యాపించి ఉన్నాడని ఇది తెలిపినప్పటికీ, స్వామి సమగ్ర కల్యాణ గుణ స్వభావాన్ని పరిపూర్ణంగా వెల్లడించదు. ఈ మంత్రంలోని ‘భగవతే’ అనే పదం భగవానుని షడ్గుణాలను (జ్ఞాన, బల, ఐశ్వర్య, వీర్య, శక్తి, తేజస్సులను) సూచించినప్పటికీ, అన్ని కోణాలలోనూ ఇది పరిపూర్ణమైనది కాదు.
నారాయణ మంత్రము – అష్టాక్షరి (8 అక్షరాల మంత్రం) – ‘ఓం నమో నారాయణాయ’ (తిరుమంత్రము).
‘నారాయణ’ శబ్దం భగవానుని సమస్త పరిపూర్ణ కల్యాణ గుణ స్వభావాన్ని సమగ్రంగా విశదీకరిస్తుంది. ఈ దివ్య నామం ద్వారా భగవానుడు సమస్త చేతనాచేతనాలలో (చిత్-అచిత్ తత్త్వాలలో) అంతర్యామిగా నివసిస్తున్నాడని (సర్వవ్యాపకత్వము / అంతర్వ్యాప్తి) మరియు ఆ చిత్-అచిత్తులన్నీ కూడా భగవానునియందే ఆధారపడి నిలిచి ఉన్నాయని (ఆధారత్వము / బహిర్వ్యాప్తి) మనం గ్రహిస్తాము. భగవానుని యథార్థ స్వరూపము, స్వభావము ఈ మంత్రంలో సంపూర్ణంగా ఆవిష్కరింపబడటం వలన, ఇది సమస్త మంత్రాలలోకెల్లా శిరోభూషణమైన సర్వోత్కృష్ట మంత్రంగా పరిగణించబడుతోంది.
ద్వయ మహామంత్రము అనేది ఈ తిరుమంత్రానికి మరింత విస్తృతమైన, విపులమైన దివ్య వివరణ. ఇది శ్రీమన్నారాయణునికి మరియు పెరియ పిరాట్టికి గల నిత్య సంశ్లేష సంబంధాన్ని (దివ్య మిథున తత్త్వాన్ని) అత్యంత స్పష్టంగా వెల్లడిస్తుంది. అందువల్లనే మన పూర్వాచార్యులు ఈ ద్వయ మంత్రానికి అత్యున్నత గౌరవాన్ని ఇచ్చి, దానిపట్ల అపారమైన అనురాగాన్ని, అనుష్ఠాన నిష్ఠను ప్రదర్శించారు.
ఆంగ్లంలో : https://granthams.koyil.org/2013/08/22/divine-revelations-of-lokacharya-10/
అడియేన్ శ్రీ తేజ రామానుజ దాసి
ప్రూఫ్ రీడింగ్ చేసినవారు – ప్రసూన రామానుజ దాసి
https://granthams.koyil.org లో ఆర్కైవ్ ఉంచబడినది.
ప్రమేయం (లక్ష్యం) – https://koyil.org
ప్రమాణం (గ్రంధాలు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాతా(ఉపదేశకులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్యా/పిల్లల పోర్టల్ – https://pillai.koyil.org