శ్రీః శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః
నంపిళ్ళై వారు – తిరువల్లిక్కేణి
81.అనుష్ఠానమ్ సాధనమాగాదు.
సమస్త కర్మల ఫలితాలను అనుగ్రహించే ఫల ప్రదాత సాక్షాత్ ఆ భగవానుడే.
గమనిక – ఏ ఫలాన్నైనా ప్రసాదించడానికి భగవానుడొక్కడే ఏకైక ఉపాయము.ఆయన సంకల్పం (అనుమతి) వల్లనే సమస్తమూ నెరవేరుతుంది.కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలన్నీ అచేతనాలు (జ్ఞానశూన్యమైన జడ ప్రక్రియలు) అవి కేవలం కార్యకలాపాలు మాత్రమే.భగవానుడు పరమ చేతనుడు(సర్వజ్ఞుడైన సర్వేశ్వరుడు).జీవాత్మ ఆచరించే కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలను చూసి, ఆ జీవుడు చేసిన పనికి తగిన ఫలాన్ని శాసించి ప్రసాదించేది ఆ భగవానుడే. కాబట్టి,అంతిమ పురుషార్థాన్ని ప్రసాదించే ఆ పరమాత్మయే నిజమైన ఉపాయము.ఇక ప్రపన్నుని విషయానికి వచ్చేసరికి,అటువంటి అనుష్ఠానాలన్నీ అతని కైంకర్యంలో భాగమైపోతాయి.ఎందుకంటే, ప్రపన్నుడు కూడా వర్ణాశ్రమ ధర్మాలకు మరియు శిష్టాచారానికి (పెద్దల ఆచారాలకు) తగినట్లుగా తన విధులైన సమస్త కర్మలను యథావిధిగా ఆచరిస్తాడు.కానీ,ఆ కర్మల వల్ల భగవంతుని నుండి ఎటువంటి ప్రతిఫలాన్నీ ఆశించడు.ఈ పరమ రహస్యాన్ని పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ ముముక్షుప్పడి 271వ సూత్రంలో-“కర్మమ్ కైంకర్యత్తిల్ పుగుమ్”(ప్రపన్నుడు ఆచరించే కర్మలన్నీ భగవత్ కైంకర్యంలో విలీనమైపోతాయి) అని అత్యంత అద్భుతంగా విశదీకరించారు.అనగా ప్రపన్నుడు ఆచరించే సంధ్యావందనాది నిత్య నైమిత్తిక అనుష్ఠానాలన్నీ భగవానుని ప్రీత్యర్థం సమర్పించే నిష్కామ కైంకర్యంగా మారిపోతాయి.
82.నిషిద్ధాచరణముమ్ నమక్కు రక్షకమన్ఱు
పాపకార్యాలను ఆచరించడం భగవానునికి ఏమాత్రం ప్రీతి కలిగించదు; పైగా అది తీరని దుఃఖానికి, కష్టాలకే దారితీస్తుంది.శాస్త్రాలలో ఏవేవైతే కఠినంగా నిషేధించబడ్డాయో (నిషిద్ధ కార్యాలో),అటువంటి అనుచిత ఆచరణలలో మునిగితేలడమనేది మనకు ఎన్నటికీ శరణ్యము (రక్షకము) కాజాలదు.
గమనిక – ఇది ఇంతకుముందు ప్రస్తావించిన విషయానికి సంబంధించినది. శాస్త్రవిహిత కర్మానుష్ఠానాలను యథావిధిగా ఆచరించడం అనేది అంతిమ పరమ పురుషార్థానికి (మోక్షానికి) ఉపాయం కాదనే సత్యాన్ని గ్రహించినప్పుడు, దానికి విరుద్ధంగా ఒక పూర్వపక్షం (సందేహం) తలెత్తవచ్చు.’అలాగైతే, శాస్త్రం వద్దని నిషేధించిన పనులను చేయవచ్చా?’ అని. కానీ, శాస్త్రం తిరస్కరించిన నిషిద్ధ కార్యాలలో మునిగితేలడం భగవంతునికి ఎన్నటికీ ప్రీతి కలిగించదు.ఈ అద్భుతమైన తాత్త్విక విచారణను పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ ముముక్షుప్పడి చరమశ్లోక ప్రకరణంలోని 205 నుండి 210 వరకు గల సూత్రాలలో పరమోత్కృష్టంగా విశదీకరించారు. ఆ సూత్రాల సారాంశం ఇక్కడ చూద్దాం.
- శ్రీకృష్ణుని వాక్యం మరియు పూర్వపక్ష విపరీతార్థం (సూత్రం 205-206) –
గీతలో శ్రీకృష్ణుడు ‘సర్వధర్మాన్ పరిత్యజ్య’ (సమస్త ధర్మాలను పరిత్యజించి) అని చెప్పాడు కదా; దీనికి కొందరు అక్షరార్థాన్ని అపార్థం చేసుకుని – ‘ధర్మాలన్నింటినీ విడిచిపెట్టమంటే, దానికి వ్యతిరేకమైన అధర్మాన్ని స్వీకరించమని అర్థం కాదా?’ అని వాదించవచ్చు.
- సమాధానం 1 (సూత్రం 207) –
కానీ ఆ వాదన ఏమాత్రం ఆమోదయోగ్యం కాదు.ఎందుకంటే అధర్మాన్ని ఆచరించమని శాస్త్రంలో ఎక్కడా ఏ ఒక్క ప్రత్యక్ష విధి (ఆజ్ఞ) లేదు.
- పూర్వపక్ష ఆక్షేపణ.
ప్రత్యక్షంగా చెప్పకపోయినా, అది అంతరార్థంగా ధ్వనించడం లేదా? ‘ధర్మాన్ని విడిచిపెట్టు’ అన్నప్పుడు స్వతహాగానే ‘అధర్మాన్ని చెయ్యి’ అనే భావం రాదా?
- సమాధానం 2 (సూత్రం 208) –
రాదు! ఎందుకంటే ఇక్కడ ‘ధర్మము’ అంటే ‘అధర్మాన్ని వర్జించడం’ అని అర్థం కాదు. శాస్త్రంలో వేదవిహితంగా ఆజ్ఞాపించబడిన పుణ్యకర్మలు/సాధనాలు (కర్మ-జ్ఞాన-భక్త్యాది యోగాలు) అని మాత్రమే అర్థం.
- సమాధానం 3 (సూత్రం 209-210) –
ఒకవేళ వాదన కొరకు ‘ధర్మము’ అంటే ‘అధర్మ వర్జనము’ అనుకుని, ధర్మత్యాగమంటే అధర్మ వర్జనాన్ని త్యజించడమే (అధర్మాన్ని ఆచరించడమే) అని ఊహించినప్పటికీ,ఈ ప్రకరణంలో ఆ అర్థం అస్సలు పొసగదు.
- ఎందుకంటే,ప్రపన్నుని స్వరూపము, భగవత్ స్వరూపము మరియు అంతిమ ఫలము అనే మూడింటి దృష్టితో చూసినా అధర్మాన్ని స్వీకరించడం ఎంతమాత్రం అర్థవంతం కాదు.
- భగవానుని దృష్టి – పరమాత్మ సహజంగానే ప్రతి ఒక్కరూ అధర్మాన్ని విడనాడాలని కోరుకుంటాడు.
- ప్రపన్నుని దృష్టి – భగవంతుని మెప్పించడమే ఏకైక లక్ష్యంగా గల ప్రపన్నుడు స్వామికి అప్రీతి కలిగించే అధర్మానికి ఎన్నటికీ పాల్పడడు.
- ఫల దృష్టి – అధర్మ ప్రవృత్తి భగవత్ ప్రీతిని కలిగించదు సరికదా, తీవ్రమైన భగవత్ క్రోధానికే కారణమవుతుంది.
83.విహితాచరణముమ్ నమక్కు రక్షకమన్ఱు
శాస్త్రములలో ఏవేవైతే ఆజ్ఞాపించబడ్డాయో (విహిత కర్మలో), వాటిని తూచా తప్పకుండా పాటించడం కూడా మనకు రక్షకము (మనలను కాపాడే శరణ్యము లేదా ఉపాయము) కానేరదు.
గమనిక – మునుపటి 81వ వివరణలో విశదీకరించిన పరమ సత్యమే ఇక్కడా పునరుద్ఘాటించబడుతోంది.సాక్షాత్ ఆ భగవానుడు ఒక్కడే మనకు ఏకైక రక్షకుడు మరియు నిజమైన శరణ్యము.
84.తిరువడిగళిల్ కైంకర్యమే యాత్రైయాగప్ పెఱవేణుమెన్ఱు వాక్యశేషమాయ్క్ కిడక్కిఱదు.
నంపెరుమాళ్ యొక్క దివ్య చరణారవిందాలు
యాత్రై (యాత్ర) – అనగా జీవన విధానము, జీవనోపాధి లేదా ఈ శరీరంతో ఉన్నంత కాలం కాలాన్ని గడపడము (కాలక్షేపం చేయడము).ద్వయ మహామంత్రంలోని రెండవ వాక్య శేషాన్ని (ఉత్తర వాక్యము) అనుసరించి మన సర్వ జీవన ప్రయోజనము మరియు దినచర్య అంతా కూడా సాక్షాత్ ఆ భగవానుని శ్రీపాద పద్మాలలో (తిరువడిలో) నిరంతర నిష్కామ కైంకర్యాన్ని అనుగ్రహించమని ప్రార్థిస్తూ, ఆ దివ్య సేవలోనే కాలాన్ని సార్థకం చేసుకోవడమే.
గమనిక – ద్వయ మహామంత్రం రెండు దివ్య వాక్యాల సమాహారం.
ప్రథమ వాక్యము (పూర్వ వాక్యము) – ఇందులో మనం శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీపాద పద్మాలను మాత్రమే ఏకైక శరణ్యముగా (రక్షకముగా) స్వీకరించి, ఆ స్వామికి సంపూర్ణంగా శరణాగతి చేస్తాము.
ద్వితీయ వాక్యము (ఉత్తర వాక్యము) – ఇందులో మనం ఎటువంటి స్వార్థ ప్రయోజనమూ లేకుండా, కేవలం దివ్య దంపతుల (పెరుమాళ్ – పిరాట్టి) పరిపూర్ణ ప్రీతి కోసమే ఆ శ్రీమన్నారాయణుని తిరువడి యందు నిత్య కైంకర్యాన్ని అనుగ్రహించమని ప్రార్థిస్తాము.ఈ రెండవ వాక్యమైన ‘శ్రీమతే నారాయణాయ నమః’ లోని పదాల అంతరార్థం –
శ్రీమతే నారాయణ – నిత్యమూ వేరుపడని దివ్య దంపతులను మరియు వారి పరమ పావన చరణారవిందాలను సూచిస్తుంది.
ఆయ (చతుర్థీ విభక్తి) – ఇది కైంకర్య ప్రార్థన – నన్ను నిరంతరం నీ దివ్య సేవలో నియోగించమని భగవానుని వేడుకునే ఆర్తి.
నమః – ఆ కైంకర్యాన్ని ఆచరించడం ద్వారా కలిగే పరమానందము,తృప్తి కేవలం సాక్షాత్ ఆ భగవానునికే చెందాలి తప్ప మనకు కాదు అనే పరమ సత్యాన్ని స్పష్టం చేస్తుంది.
స్వామి ముఖోల్లాసాన్ని చూసి మనం కూడా పరవశించి ఆనందిస్తాము.కానీ,అది కేవలం సహజంగా అనుసరించే ఉప-ఫలితం మాత్రమే.మన ప్రధాన పరమ లక్ష్యం మాత్రం శ్రీమన్నారాయణునికి పరిపూర్ణ ఆనందాన్ని చేకూర్చడమే.
85.నూఱాయిరమ్ వరి ఎళుదిక్కిడన్దాలుమ్ అవట్రిల్ పోగాదే తాత్పర్యత్తై గ్రహిత్తిరుక్కుమవర్గళ్ ‘మాధవన్ పేర్ శొల్లువదే ఓత్తిన్ శురుక్కు’ ఎన్ఱిరుక్కుమవర్గళ్.
శ్రీ రంగనాచ్చియార్ మరియు శ్రీ రంగనాథుడు
శాస్త్రాలలో వేలకొద్దీ పంక్తులు, విస్తారమైన వాక్యాలు లిఖించబడి ఉన్నాయి. కానీ వివేకవంతులైన సారగ్రాహులు ఆ అసంఖ్యాక వాక్యాల శబ్దజాలంలో చిక్కుకోకుండా, కేవలం శాస్త్రాల సమస్త పరమ సారాంశమైన ఆ భగవానుని దివ్య నామ సంకీర్తనము మరియు గుణానుభవము పైనే తమ పరిపూర్ణ దృష్టిని కేంద్రీకరిస్తారు.ఈ పరమ సత్యాన్ని పూదత్తాళ్వార్లు తమ ఇరణ్డామ్ తిరువన్దాది 39వ పాశురంలో అత్యంత ఘనంగా వర్ణించారు.
ఓత్తిన్ పొరుళ్ ముడివుమ్ ఇత్తనైయే
ఉత్తమన్ పేర్ ఏత్తుమ్ తిఱమ్ అఱిమిన్ ఏళైగాళ్
ఓత్తదనై వల్లీరేల్ నన్ఱు అదనై మాట్టీరేల్
మాధవన్ పేర్ శొల్లువదే ఓత్తిన్ శురుక్కు
గమనిక – ఈ పాశురంలో భగవానుని దివ్య తిరునామాల విశిష్టత, ప్రత్యేకించి ‘మాధవన్’ (శ్రీ మహాలక్ష్మి యొక్క దివ్య భర్తయైన శ్రీయఃపతి) అనే నామ మహత్యం పరిపూర్ణంగా వెల్లడించబడింది.ఆళ్వార్లు ఇలా ఉపదేశిస్తున్నారు – ‘ఓ సంసార తాపత్రయాలలో చిక్కుకున్న అజ్ఞానులారా! మీరు వేదాలను అధ్యయనం చేయగలిగితే అది చాలా మంచిదే. కానీ ఒకవేళ మీకంత శక్తి, సమర్థత లేకపోయినా దుఃఖించకండి. సమస్త వేదాల పరమ ప్రయోజనం భగవానుని దివ్య నామాలను వెల్లడించి, ప్రతి ఒక్కరినీ ఆ నామ సంకీర్తనలో,గుణానుభవంలో నిమగ్నం చేయడమేనని గ్రహించండి. ఇదే సమస్త వేదాల యొక్క పరమ సారాంశము.కాబట్టి మీరు ఆ స్వామి దివ్య నామాలను కీర్తించడం నేర్చుకోండి!’ఇక్కడ ప్రస్తావించబడిన ‘మాధవ’ శబ్దం నేరుగా ద్వయ మహామంత్రంతో అన్వయించబడుతుంది.ఎందుకంటే ద్వయ మంత్రం భగవానుని సాక్షాత్ శ్రీ మహాలక్ష్మీ సమేతుడైన ‘శ్రీమన్నారాయణుడు‘గా ప్రత్యక్షంగా గుర్తిస్తుంది.
86.త్వరిత్తిలరాగిల్ అవన్ వైలక్షణ్యత్తిల్ జ్ఞానమిల్లైయాగక్ కడవదు.ఇంగే కాల్ పావిట్రాగిల్ సంసారత్తిల్ తణ్మైయిల్ జ్ఞానమిల్లైయాగక్ కడవదు.
వైలక్షణ్యం అంటే విశేషత లేదా దివ్య వైభవము/ఔన్నత్యము.కాల్ పావుదల్ అంటే స్థిరంగా పాతుకుపోవడం (ఈ లోకంలోనే స్థిరపడిపోవడం).తణ్మై అంటే క్రూరత్వము, నీచత్వము లేదా అల్పత్వము.ఒక వ్యక్తి ఎంబెరుమాన్‌ను త్వరగా చేరుకోవాలనే తొందరపాటు (ఆర్తి) చూపకపోతే, అది భగవానుని పరమోత్కృష్ట దివ్య వైభవాన్ని గురించిన యథార్థ జ్ఞానం లోపించడం వల్లనే జరుగుతుంది. ఒకవేళ ఎవరైనా అజ్ఞానంతో నిండిన ఈ ప్రాకృత ప్రపంచంలోనే ఎంతో సుఖంగా స్థిరపడినట్లు కనిపిస్తే,అది ఈ భౌతిక సంసార చక్రం యొక్క ఘోరమైన క్రూరత్వాన్ని మరియు అల్పత్వాన్ని (హేయత్వాన్ని) సరిగ్గా గ్రహించకపోవడం వల్లనే జరుగుతుంది.
గమనిక – పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ ముముక్షుప్పడి 116వ సూత్రంలో ఒక శ్రీవైష్ణవునికి ఉండవలసిన ఆవశ్యక సద్గుణాలను వివరిస్తారు.ఆ ముఖ్య లక్షణాలలో ఒకటి – ‘పేట్రుక్కు త్వరిక్కై’ – అనగా పరమపదంలో శ్రీమన్నారాయణునికి నిరంతర నిత్య కైంకర్యాన్ని ఆచరించే అంతిమ పరమ పురుషార్థాన్ని పొందాలనే తీవ్రమైన ఆర్తి (తృష్ణ/తొందరపాటు) కలిగి ఉండడం.మనలను కిందకు లాగి, ఈ సంసార చక్రంలోనే బంధించి ఉంచడానికి ఎన్నో మార్గాలు (విషయ వాసనలు) ఉన్నాయని, మరియు ఈ ప్రాపంచిక జీవితంలో మనం సాధించే భోగాలన్నీ అత్యంత అల్పమైనవని గ్రహించిన మరుక్షణమే,ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో స్థిరంగా ఉండటం మనకు ఏమాత్రం భరించరానిదిగా మారిపోతుంది.ఈ సంసార తాపత్రయం కలిగించే తీవ్రమైన వేదనను, దుఃఖాన్ని నమ్మాళ్వార్లు తమ ప్రప్రథమ దివ్య ప్రబంధమైన తిరువిరుత్తం యొక్క మొట్టమొదటి పాశురంలోనే ‘ఇనియామ్ ఉఱామై’ – ‘ఇకపై నేను ఈ శరీర బంధంలో ఉండలేను, ఇది మండుతున్న నిప్పులపై నిలబడినట్లు ఉంది’ అని పలుకుతూ ఆవిష్కరించారు.
87.ఈశ్వరనైప్పట్ట్రిన ఊట్ట్రత్తాలే ఉపాయాంతరంగళై నెగిళుగైయొళియ నాస్తిక్యత్తాలే విడుమన్ఱు;అదు విషయాంతరప్రావణ్యహేతు.
ఊట్రమ్ అంటే ప్రగాఢమైన ఆసక్తి లేదా తీవ్రానురాగము(మహా విశ్వాసం).నెగిళుగై అంటే పట్టు సడలి సహజంగా జారవిడవడం (వదిలివేయడం).మనం ఎప్పుడైతే ఆ భగవానుని చరణారవిందాలను ప్రగాఢమైన అనురాగంతో ఆశ్రయిస్తామో, అప్పుడు సహజ సిద్ధంగానే ఇతర ఉపాయాల పట్ల (కర్మ, జ్ఞాన, భక్త్యాది సాధనాల పట్ల) గల పట్టు మరియు తాపత్రయం వాటంతట అవే సడలి జారిపోతాయి.అలా కాకుండా, ఎప్పుడైతే భగవానునిపై ఉండవలసిన ఆ నిశ్చల విశ్వాసం మరియు అనురాగం సన్నగిల్లుతాయో, ఆ క్షణమే మనసు ప్రాపంచిక భోగలాలసత్వంలోకి,ఇతర లౌకిక విషయ వాసనల్లోకి పతనమైపోతుంది.
ఈ పరమ రహస్యం పిళ్లై లోకాచార్యుల వారి చేత రచింపబడ్డ శ్రీవచన భూషణం గ్రంథంలో 115వ సూత్రంలో అత్యంత నిష్కృష్టంగా విశదీకరించబడింది.
‘ప్రాపకాంతరప్ పరిత్యాగత్తుక్కుమ్ అజ్ఞాన అసక్తిగళన్ఱు; స్వరూప విరోధమే ప్రధాన హేతు’. అంటే – కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాల వంటి ఇతర ఉపాయాలను (సాధనాంతరాలను) పరిత్యజించడానికి గల ముఖ్య కారణం,ఆ సాధనాలపై జ్ఞానం లేకపోవడమో (అజ్ఞానము), లేదా వాటిని ఆచరించే శారీరక/మానసిక శక్తి లేకపోవడమో (అశక్తి) ఎంతమాత్రం కాదు.ఆ సాధనాలు జీవాత్మ యొక్క నిష్కళంక దాస్య పారతంత్ర్య స్వభావానికి సంపూర్ణంగా విరుద్ధమైనవి (స్వరూప విరోధము) కావడమే దానికి పరమ ప్రధాన కారణము.జీవాత్మ భగవానునికి కేవలం శేషభూతుడు మాత్రమే కాదు, సంపూర్ణంగా ఆ స్వామిపైనే ఆధారపడి ఉండే పరతంత్రుడు (అనన్యార్హశేషత్వ, పారతంత్ర్య లక్షణ సంపన్నుడు).కాబట్టి,ఆ జీవుడు మోక్షమనే అంతిమ పరమ పురుషార్థాన్ని సాధించడానికి తన స్వప్రయత్నాలపై (ఒకవేళ వాటిని ఆచరించే సమర్థత నిండుగా ఉన్నప్పటికీ) ఎన్నటికీ ఆధారపడరాదు.ఈ అద్భుత సిద్ధాంతాన్ని తరువాతి సూత్రాలలో పిళ్లై లోకాచార్యుల వారు మరింత లోతుగా వివరించగా, శ్రీ మణవాళ మామునులు తమ దివ్య వ్యాఖ్యానంలో ఈ సూక్ష్మ మర్మాలను పరమోత్కృష్టంగా తేటతెల్లం చేశారు.
88.కళవు వెళిప్పడుగైయిఱే ఆత్మ సమర్పణమ్ పణ్ణుగైయావదు
జీవాత్మ అనాదిగానే సాక్షాత్ ఆ భగవానుని సొత్తు (శేషభూతము). అటువంటి పరమాత్మ సొత్తైన ఆత్మను ‘నాది’ అని భావించడమే మహా దొంగతనము (ఆత్మాపహారము). నిజానికి భగవంతుని సొత్తైన ఆత్మను తీసుకెళ్లి మళ్ళీ ఆయనకే ‘సమర్పిస్తున్నాను’ అని ఇవ్వజూపడమనేది,అనాది కాలంగా తాను దాచిపెట్టిన ఆ దొంగతనాన్ని తానే స్వయంగా బయటపెట్టుకోవడమే (రట్టు చేసుకోవడమే) అవుతుంది.
గమనిక – మనం ఎవరికైనా ఏదైనా ఒక వస్తువును సమర్పించేటప్పుడు (దానమిచ్చేటప్పుడు) మొదట అది మన స్వంత ఆస్తి అని భావించి, ఆ తర్వాత దానిని ఎదుటి వ్యక్తికి ఇస్తాము. అదే విధంగా, ఈ సందర్భంలో కూడా మనం మన ఆత్మను భగవంతునికి సమర్పిస్తున్నాము అన్నప్పుడు,అంతకుముందు మనం స్వతంత్రులమని భావించామని, ఇప్పుడే ఆయనకు లొంగిపోతున్నామని అనుకున్న మన అజ్ఞానాన్ని ఆ సమర్పణే స్వయంగా బట్టబయలు చేస్తుంది.ఈ పరమ సత్యాన్ని నమ్మాళ్వార్లు తమ తిరువాయిమొళి (2.3.4) పాశురంలో అందంగా వర్ణిస్తారు.
‘స్వామీ! నా ఆత్మను నీకు సమర్పించాను.కానీ నేను చేసిన ఆ సమర్పణ క్రియను గురించి తలచుకుంటేనే ఇప్పుడు నాకు అత్యంత సిగ్గుగా (లజ్జగా) అనిపిస్తోంది!’అని స్పష్టంగా అనుగ్రహించారు. ఈ విషయం ఇంతకుముందు 67వ వివరణలో విపులంగా చర్చించబడింది.
89.పరత్వము పోలె వేదం; విభవావతారం పోలె ఇతిహాస పురాణన్గళ్, అర్చావతారం పోలె తిరువాయ్మొళి.
తిరుక్కుడందై (కుంభకోణం) – కోమలవల్లి నాచ్చియార్ సమేత ఆరావముదన్ పెరుమాళ్.నమ్మాళ్వార్ల ‘తిరువాయ్మొళి, మరియు నాలాయిరంలో ఇతర దివ్య ప్రబంధాలు ఈ లోకంలో తిరిగి పునరుద్ధరింపబడి వెలుగులోకి రావడానికి పరమ కారణభూతుడైన దివ్య అర్చామూర్తి.
పరత్వము = పరమపదాన్ని చేరుకున్న ముక్తులు, నిత్యసూరులకు మాత్రమే లభ్యమయ్యే దివ్య స్థితి.
విభవావతారము = శ్రీరామ, శ్రీకృష్ణాది అవతారాల సమయంలో భూమిపై ప్రత్యక్షంగా జీవించి ఉన్న సమకాలికులకు మాత్రమే అందుబాటులో ఉన్న రూపం.
అర్చావతారము = దేశ, కాల, అర్హతలతో నిమిత్తం లేకుండా ప్రతి ఒక్కరికీ ఎల్లవేళలా అందుబాటులో ఉండే పరమ సులభ రూపం.
అదే విధంగా – వేదాలు పరత్వము వంటివి (కేవలం తగిన అధికారం, అర్హత సాధించిన కొందరికే అందుబాటులో ఉంటాయి).ఇతిహాస-పురాణాలు విభవావతారాల వంటివి (ఆయా విశేష సందర్భాలను ఆశ్రయించి తెలుసుకోదగినవి).కానీ నమ్మాళ్వార్ల ‘తిరువాయ్మొళి మాత్రం సాక్షాత్ అర్చావతారము వలె సర్వజనులకూ, సర్వకాలాలలోనూ అత్యంత సులభంగా అనుభవించదగిన అమృతం.
గమనిక – ఇది దివ్య ప్రబంధాల యొక్క సార్వజనీన (సార్వత్రిక) వైభవాన్ని అత్యంత స్పష్టంగా వెల్లడిస్తుంది.వీటిని ఎవరైనా,ఎప్పుడైనా అధ్యయనం చేయవచ్చు, అనుసంధానించవచ్చు (పఠించవచ్చు).వేదాలు,ఇతిహాసాలు మరియు పురాణాలు కేవలం నిర్దిష్ట అర్హతలు (అధికార నియమాలు) కలిగిన కొందరికి మాత్రమే అందుబాటులో ఉంటాయి.పైగా,అటువంటి అర్హత కలిగిన వ్యక్తులకు కూడా కేవలం నిర్ణీత సమయాలలో మాత్రమే (అధ్యయన – అనధ్యాయ దినాల నియమాలతో) పఠించే వీలుంటుంది. కానీ నమ్మాళ్వార్ల ‘తిరువాయ్మొళి (మరియు నాలాయిర దివ్య ప్రబంధాలు) మాత్రం కుల, వర్ణ, లింగ, కాల భేదాలు లేకుండా సర్వవేళలా ప్రతి ఒక్కరికీ సంపూర్ణంగా అందుబాటులో ఉంటాయి.ఆచార్య హృదయమ్ గ్రంథంలో శ్రీ అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఈ పరమ తత్త్వాన్ని అత్యంత విపులంగా విశదీకరించారు. మొదటగా 70వ చూర్ణికలో, ఆయన వివిధ రకాలైన ప్రమాణాలను (శాస్త్రాలను) మరియు ఆయా ప్రమాణాల యొక్క ప్రధాన లక్ష్యాన్ని సోదాహరణంగా వివరిస్తారు.
ఆచార్య హృదయంలో 70వ చూర్ణిక – అథవా వేదవేద్యన్యాయత్తాలే పరత్వపరముదువేదమ్ వ్యూహ వ్యాప్తి అవతరణంగళిల్ ఓదిననీది కేట్టమను పడుకదైగళాయ్,ఆగమూర్త్తియిల్ పణ్ణియ తమిళానవాఱే వేదత్తై ద్రావిడమాగచ్ చెయ్దారెన్నుమ్.
శ్రీరామాయణ ప్రసిద్ధ శ్లోకంలో ఇలా వివరించబడింది –
‘వేదవేద్యే పరే పుంసి జాతే దశరథాత్మజే |
వేదః ప్రాచేతసాదాసీత్ సాక్షాద్రామాయణాత్మనా ||’
(వేదాల చేత తెలియదగిన పరమపురుషుడైన ఆ శ్రీమన్నారాయణుడు దశరథ మహారాజు కుమారుడైన శ్రీరామునిగా అవతరించినప్పుడు,సాక్షాత్ ఆ వేదరాశియే ప్రాచేతసుడైన వాల్మీకి మహర్షి వాక్కుల ద్వారా శ్రీరామాయణ రూపంలో ఆవిర్భవించింది.
ఈ వేదవేద్య న్యాయాన్ని (నియమాన్ని) అనుసరించి పరవాసుదేవుని నుండి వెలువడే భగవానుని వివిధ దివ్య స్వరూప పంచకములు (పర, వ్యూహ, విభవ, అంతర్యామి,అర్చామూర్తి రూపాలు), వేదం నుండి ఉద్భవించిన వివిధ ప్రమాణ గ్రంథాల ద్వారా సమన్వయించబడ్డాయి.
పరత్వము – మూల సంస్కృత వేదాల చేత ప్రతిపాదించబడింది.
వ్యూహము – సాత్వత/పాంచరాత్రాగమాల చేత వివరించబడింది.
అంతర్యామిత్వము (వ్యాప్తి) – మనుస్మృతి మొదలైన ధర్మశాస్త్రాల చేత విశదీకరించబడింది.
విభవావతారములు – ఇతిహాస,పురాణాల ద్వారా కీర్తించబడ్డాయి.
అర్చావతారములు – ఎల్లవేళలా ప్రతి ఒక్కరికీ అత్యంత సులభంగా అందుబాటులో ఉండే పరమ దయామయ స్వరూపాలు కాబట్టి,అవి సాక్షాత్ ఆళ్వార్ల దివ్య ప్రబంధాల (ప్రత్యేకించి నమ్మాళ్వార్ల ‘తిరువాయ్మొళి’) చేత పరిపూర్ణంగా అనుభవించబడి వెల్లడించబడ్డాయి.
73వ చూర్ణికలో, తిరువాయ్మొళి (మరియు దివ్య ప్రబంధాల) యొక్క పరమ పవిత్రమైన/స్వచ్ఛమైన స్వభావము ఒక చక్కని దృష్టాంతము (ఉదాహరణ) ద్వారా వెల్లడించబడింది.
73వ చూర్ణిక – మృత్ ఘటం పోలన్ఱే పొఱ్కుడమ్
మట్టి కుండ బంగారు కుండ వంటిది కాదు (మట్టి పాత్ర బంగారు పాత్రతో సమానం కాదు).
బంగారము సహజసిద్ధంగానే అత్యంత పవిత్రమైనది.దానిని ఎవరైనా,ఎప్పుడైనా తాకవచ్చు.కానీ మట్టి కుండలకు ఎన్నో కఠినమైన నియమ నిబంధనలు ఉంటాయి. వాటిని కేవలం నిర్దిష్ట వ్యక్తులు మాత్రమే,అది కూడా నిర్ణీత సమయాలలో మాత్రమే తాకవలసి ఉంటుంది.ఒకవేళ అనధికార వ్యక్తులు తాకినా,లేదా నిషేధిత సమయాలలో తాకినా,ఆ మట్టి పాత్ర ఏ శుభకార్యానికి,పూజకు పనికిరాకుండా అపవిత్రమైపోతుంది. అయితే బంగారు పాత్రలకు అటువంటి ఏ నియమ నిబంధనల ఆంక్షలూ ఉండవు.
సరిగ్గా అలాగే,ఆళ్వార్ల దివ్య పాశురాలు సహజంగానే పరమ పవిత్రమైనవి, నిష్కళంకమైనవి.కాబట్టి వీటిని వర్ణ,లింగ,కాల భేదాలు లేకుండా ప్రతి ఒక్కరూ నిరభ్యంతరంగా అధ్యయనం చేయవచ్చు,అనుసంధానించవచ్చు.
90.కిణ్ణగత్తిల్ ఇళివార్ దేశిగరైప్ పిడిత్తుక్కొణ్డు ఇళియుమాపోలే,పెరియ పెరుమాళై అనుభవిక్కుమ్పోదు పిరాట్టియైక్ కూడక్కొణ్డాయిట్రు ఇళివదు.
పెరియ పెరుమాళ్,పెరియ పిరాట్టి – శ్రీరంగం
వరద పొంగిపొర్లుతున్న నదిలోకి దిగేటప్పుడు,మనం తప్పకుండా అనుభవజ్ఞులైన ఈతగాళ్ల సహాయాన్ని స్వీకరించి తీరాలి.సరిగ్గా అలాగే,పెరియ పెరుమాళ్ (శ్రీరంగనాథుడు / శ్రీమన్నారాయణుడు) అనంత కల్యాణ గుణాలకు అగాధ సముద్రం.ఆ స్వామి దివ్య గుణానుభవంలోకి అడుగుపెట్టేటప్పుడు,నిరంతరమూ ఎంబెరుమాన్ గుణానుభవాన్ని ఆస్వాదించే సాక్షాత్ పెరియ పిరాట్టియార్ (శ్రీ మహాలక్ష్మి) యొక్క ఆశ్రయాన్ని(పురుషకారం)మనం తప్పకుండా స్వీకరించాలి.
ఈ పరమ సత్యము శ్రీరాముని చరితము నందే ప్రత్యక్షంగా ఆచరించి చూపబడింది. శ్రీరామాయణంలోని దివ్య శ్లోకం –
‘సహపత్న్యా విశాలాక్ష్యా నారాయణముపాగమత్’
‘విశాలమైన నేత్రములు కల సీతా పిరాట్టితో కలిసి మాత్రమే శ్రీరాముడు శ్రీమన్నారాయణుని ఆరాధించడానికి ఉపక్రమించాడు’.
గమనిక – పైన శ్రీరామాయణ శ్లోకంలో వివరించినట్లుగా – శ్రీరాముడు తన కులదైవమైన ‘శ్రీమన్నారాయణునికి’ (ఆ మూర్తియే కాలక్రమంలో శ్రీరంగంలో శ్రీరంగనాథునిగా ప్రతిష్ఠింపబడింది) తిరువారాధన చేయడానికి వెళ్లినప్పుడు,ఆయన వెంట విశాలమైన సుందర నేత్రములు కలిగిన సీతాపిరాట్టి తోడుగా ఉన్నారు.ఇక్కడ సాక్షాత్ శ్రీరామచంద్రుడే స్వయంగా శ్రీమన్నారాయణుని ఆరాధించి,లోకానికి భగవదారాధన ఎలా చేయాలో ఆచరణ ద్వారా మార్గదర్శనం చేశారు.మన పూర్వాచార్యులు ఎల్లప్పుడూ నొక్కిచెప్పే పరమ సిద్ధాంతం ఏమిటంటే,మనం భగవానుని సమీపించేటప్పుడు కేవలం పిరాట్టి యొక్క పురుషకారం ద్వారానే వెళ్లాలి,అలాగే ఆ దివ్య దంపతులకు కలిసే నిత్య కైంకర్యం చేయాలి.నమ్మాళ్వార్లు సైతం తిరువాయ్మొళి (10.7.1) పాశురంలో భగవానుడు అనంత కల్యాణ గుణసాగరుడనే ఈ పరమ సత్యాన్ని అత్యంత రమణీయంగా వివరిస్తూ –
‘శెఞ్జొఱ్కవిగాళ్ ఉయిర్ కాత్తాట్చైమిన్’
‘ఓ మధుర పదాలతో కవిత్వం చెప్పే మహాకవులారా! (నంపిళ్ళై మరియు పెరియ వాచ్చాన్ పిళ్ళై తమ దివ్య వ్యాఖ్యానాలలో ఇది ముదలాళ్వార్లను ఉద్దేశించి చెప్పినదని స్పష్టం చేశారు) భగవానుని అనంత కల్యాణ గుణాలను కీర్తించడానికి ఉపక్రమించే మునుపు,మొదట మీ ప్రాణాలను రక్షించుకోండి! ఎందుకంటే ఆయన అగాధమైన గుణ సముద్రం.ఆ ప్రవాహపు లోతుల్లో మీరు సులభంగా మునిగి కొట్టుకుపోయే ప్రమాదం ఉంది!’ అని ఉపదేశించారు.
ఆంగ్లంలో : https://granthams.koyil.org/2013/08/18/divine-revelations-of-lokacharya-9/
అడియేన్ శ్రీ తేజ రామానుజ దాసి
ప్రూఫ్ రీడింగ్ చేసినవారు – ప్రసూన రామానుజ దాసి
https://granthams.koyil.org లో ఆర్కైవ్ ఉంచబడినది.
ప్రమేయం (లక్ష్యం) – https://koyil.org
ప్రమాణం (గ్రంధాలు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాతా(ఉపదేశకులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్యా/పిల్లల పోర్టల్ – https://pillai.koyil.org