శ్రీః శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః
నంపిళ్ళై గారు – తిరువల్లిక్కేణి
31.పిరాట్టి అశోకవనికైయిలే పిరిందిరుంతాప్పోలే ఇరుక్కిఱదు కాణుమ్ స్వరూప జ్ఞానం పిఱంతవాఱే ఉడంబుడనిరుక్కుమిరుప్పు.
చేతనుడు తన నిజ స్వరూపాన్ని – అనగా తాను శ్రీమన్నారాయణునికి నిత్య దాసుడనని (భగవత్ శేష భూతుడనని), పరమపదంలో ఆ సర్వేశ్వరునికి నిత్య కైంకర్యం చేయడమే తన జీవిత పరమావధి అని – పరిపూర్ణంగా తెలుసుకున్న పిమ్మట, ఈ సంసారంలో అతడు గడిపే జీవితం ఎలాంటిదంటే: అశోకవనంలో శ్రీరామచంద్రుని విరహంతో శ్రీ సీతా పిరాట్టి అనుభవించిన అత్యంత దుఃఖపూరితమైన శోక జీవితం వంటిది.
ఈ పరమ రహస్య సిద్ధాంతాన్ని నంజీయర్ గారు నంపిళ్ళై గారికి అత్యంత మనోహరంగా ఉపదేశించిన విధానాన్ని, శ్రీ పెరియ వాచ్చాన్ పిళ్ళై గారు తమ ‘మాణిక్య మాల’ అనే గ్రంథంలో ఈ క్రింది విధంగా ఆవిష్కరించారు.
ఒకానొక సందర్భంలో నంపిళ్ళై గారు నంజీయర్ గారిని – ‘ఈ సంసారంలో ఉన్న ముముక్షువుకు (మోక్షమును కోరే జీవునికి) తోడు ఎవరు? అతడు తన కాలాన్ని ఏ విధంగా గడుపుతాడు?’ అని ప్రశ్నించారు. అందుకు నంజీయర్ గారు ఇలా సమాధానమిచ్చారు: ‘ముముక్షువు అనేది ఒక వర్ణము గానీ, ఒక ఆశ్రమము గానీ కాదు; పరమపద మోక్షాన్ని కాంక్షించే ఏ జీవుడైనా ముముక్షువే అవుతాడు. అతని నిజమైన తోడు, నిత్య లీలలు (కాలక్షేపాలు) అన్నీ విరజా నదికి ఆవలి తీరంలో (శ్రీవైకుంఠంలో)నే ఉన్నాయి. ఏ ప్రాపంచిక వస్తువు పట్లనైనా ఆశ లేదా కోరిక ఉంటేనే కదా, మనకు దానికి తగిన తోడు, దానితో కాలక్షేపం అవసరమవుతాయి! ఒకవేళ లంకలోని అశోకవనంలో ఉన్న శ్రీ సీతా పిరాట్టికి ఎవరైనా తోడు ఉండి ఉంటే, ఈ సంసారంలో ఉన్న ముముక్షువుకు కూడా ఇక్కడ తోడు ఉండేది. లంకలో సీతా పిరాట్టి పడిన విరహ వేదన ఎలాంటిదో, స్వరూప జ్ఞానం పొందిన చేతనునికి ఈ సంసారంలో ఉండే స్థితి కూడా సరిగ్గా అలాంటిదే.
- దేహము (శరీరం): రావణుని చెరలో సీతాదేవి బంధించబడిన అశోకవనంతో సమానము.
- విషయ సుఖాల పట్ల ఆసక్తి: మారీచుడనే మాయామృగం (బంగారు జింక) పట్ల సీతా పిరాట్టి చూపిన మోహంతో సమానము. లౌకిక విషయ సుఖాల పట్ల ఉన్న ఈ ఆసక్తే మనల్ని భగవంతుని నుండి దూరం చేస్తుంది.
- సంసారం పట్ల దృష్టి: సీతా పిరాట్టికి రావణాసురుని రూపాన్ని చూడటం ఎంత భయంకరంగా అనిపించిందో, స్వరూప జ్ఞానం పొందిన జీవునికి ఈ సంసారాన్ని చూడటం కూడా అంతటి తీవ్ర భయాన్ని కలిగిస్తుంది.పిల్లలు, మిత్రులు మొదలైన ప్రాపంచిక సంబంధీకులు: అశోకవనంలో సీతాదేవిని రాత్రింబవళ్ళు హింసించిన రాక్షసీ మూకల వంటివారు.
- అహంకార మమకారాలు: సీతా పిరాట్టిని నిరంతరం పహారా కాసే ఏకాక్షి (ఒకే కన్నున్న రాక్షసి), ఏకకర్ణి (ఒకే చెవి ఉన్న రాక్షసి) వంటి వికృత రూపులైన రాక్షస కాపలాదార్ల వంటివి.
- శ్రీవైష్ణవ సాంగత్యం: లంకలో సీతా పిరాట్టికి విభీషణాళ్వాన్ మరియు అతని సద్గుణవతియైన పుత్రిక త్రిజటలతో లభించిన తోడుతో సమానము.
- ఆచార్య దర్శనం: సీతా పిరాట్టికి శ్రీహనుమంతుల వారి (తిరువడి) దర్శనం లభించడంతో సమానము.
- దివ్యప్రబంధములు & భగవద్విషయములు: ఆళ్వారుల దివ్యప్రబంధాలు, శ్రీరామాయణ మహాభారతాది ఇతిహాసాలలోని భగవద్గుణానుభవాలు, హనుమంతులవారు సీతా పిరాట్టికి శ్రీరామచంద్రుని దివ్య కల్యాణ గుణాలను కీర్తించి వినిపించడంతో సమానము.
- ఆచార్యుల తిరుమంత్ర ఉపదేశం: హనుమంతులవారు సీతా పిరాట్టికి శ్రీరాముని దివ్య అంగుళీయకాన్ని (ముద్రికను) అందజేయడంతో సమానము.
- తిరుమంత్ర ధ్యానం: ఆ ముద్రికను చూస్తూ సీతా పిరాట్టి శ్రీరామునితో తాను గడిపిన దివ్య క్షణాలను నిరంతరం స్మరించుకున్నట్లే, ముముక్షువు తిరుమంత్రం ద్వారా భగవంతుని దివ్య గుణ చేష్టితాలను సదా ధ్యానిస్తూ ఉండాలి.
- సంసారంలో జీవన విధానం: లంకానివాసుల జీవనశైలికి, సీతా పిరాట్టి జీవనశైలికి ఎలా నక్కకు నాగ లోకానికి ఉన్నంత వ్యత్యాసం ఉందో, లౌకిక సంసారుల ప్రవర్తనకు, ముముక్షువు ప్రవర్తనకు కూడా అంతే వ్యత్యాసం ఉంటుంది. లంకావాసులు కేవలం తినడం, నిద్రించడం, విషయ భోగాలను అనుభవించడంలోనే మునిగి తేలారు. కానీ సీతా పిరాట్టి మాత్రం భగవంతుని పునఃసమాగమం కోసం అపరిమితమైన విరహవేదనతో, నిరంతర ఆవేదనతో గడిపారు. రక్తపిపాసులైన అడవి కుక్కల నడుమ చిక్కుకున్న ఒక నిస్సహాయ లేడిపిల్లలా ఆమె జీవితం సాగింది.
- పారతంత్య్ర స్వరూపం (రక్షణ కోసం స్వప్రయత్నం చేయకపోవడం): ఇన్ని అపరిమితమైన కష్టాలను అనుభవించినప్పటికీ, సీతా పిరాట్టి తన స్వప్రయత్నంతో తనను తాను రక్షించుకోవడానికి ఏమాత్రం పూనుకోలేదు; ఎందుకంటే అది ఆమె యొక్క నైజమైన ‘పారతంత్య్ర’ స్వరూపానికి (సంపూర్ణంగా భగవంతునిపైనే ఆధారపడే స్వభావానికి) విరుద్ధం. అలాగే, ఒక ముముక్షువు కూడా ఏ క్షణంలోనూ తాను స్వతంత్రుడనని అనుకోకూడదు, తన స్వప్రయత్నంతో తనను తాను రక్షించుకోవడానికి పూనుకోకూడదు – అతడు కేవలం భగవంతునికే పరిపూర్ణంగా శరణాగతుడై, కేవలం ఆయనపైనే ఆధారపడాలి.
- ముముక్షువు యొక్క ఆకాంక్ష: ఇటువంటి విశిష్ట ముముక్షువులు భగవంతుడిని మాత్రమే ఏకైక ఉపాయంగా (రక్షకునిగా) భావిస్తారు; ఈ దుఃఖపూరితమైన సంసార బంధాలను తుంచి వేయమని, శ్రీవైకుంఠంలో నిత్య సత్యమైన, పరమానందకరమైన నిత్య కైంకర్యాన్ని ప్రసాదించమని భగవంతుని వద్ద నిరంతరం ఆర్తితో రోదిస్తూ ప్రార్థిస్తారు.
32.శేషిక్కినియతాన వళియాలేయిఱే శేషభూతనుక్కినియతావదు.
శ్రీరంగ దివ్యక్షేత్రం (మరియు ఇతర దివ్యదేశాలు) ఎమ్పెరుమానుకు (శ్రీమన్నారాయణునికి) అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైనవి; కాబట్టి, అవి భగవద్భక్తులైన భాగవతులకు కూడా సరిగ్గా అంతే ప్రీతిపాత్రమైనవిగా ఉండును.
నమ్మాళ్వార్లు ఎమ్పెరుమాన్కు (శ్రీమన్నారాయణునికి) అత్యంత ప్రియమైనవారు; అందుచేతనే, వారు భాగవతులకు (భగవద్భక్తులకు) కూడా అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైనవారుగా విరాజిల్లుతున్నారు.
యజమానునికి (శేషికి) ఏదైతే ప్రియమైనదో, సేవకునికి (శేషభూతునికి) కూడా సరిగ్గా అదే ప్రియమైనదిగా ఉంటుంది.
33.మిథునమాయ్క్ కలవా నిన్ఱాల్ ఇరణ్డు తలైక్కుమ్ ఉళ్ళ రసమ్ శేషశేషిగళ్ పరిమార్ ట్రత్తిలుముండిఱే.
శ్రీ రంగనాచ్చియార్ – శ్రీ రంగనాథన్
దివ్య దంపతులు తమ ప్రణయ సమాగమంలో అనుభవించే పరమానంద రసము ఏ విధంగా ఉంటుందో, శేషభూతుడైన జీవాత్మ మరియు శేషి యైన భగవంతుని దివ్య సాంగత్యంలో, వారి పరస్పర అనుభవ పరివర్తనలో కూడా సరిగ్గా అలాంటి పరమానంద రసమే లభిస్తుంది.
34.అవనుక్కినియతాయ్ అవ్వళియాలే తనక్కినియతా గైయిఱే శేష భూతనుక్కు వాచి.
తన యజమాని అయిన భగవంతునికి (శేషికి) ఏది అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైనదో, దాసుడైన జీవాత్మ (శేషభూతుడు) కూడా దాన్ని పరిపూర్ణ హృదయంతో స్వీకరించడమే జీవాత్మ యొక్క నిజమైన నైజము (స్వరూప స్వభావము).
గమనిక : ఇక్కడ ‘వాచి’ అనగా ‘వ్యత్యాసక అసాధారణ లక్షణము’ (రెండు స్వరూపాలను వేరుచేసి చూపించే ముఖ్య వ్యత్యాసం). భగవంతుడు స్వతంత్రుడు; కావున ఆయన తన సంకల్పానుసారం ఏది ఆశిస్తే దానిని స్వీకరించగలడు. కానీ జీవాత్మ పరతంత్రుడు; కావున అతడు పరిపూర్ణంగా తన యజమాని అయిన భగవంతుని ఇష్టాయిష్టాలనే (సంకల్పాన్నే) అనుసరించవలసి ఉంటుంది.
35.భగవద్విషయత్తిలే ఓరడివారా నిన్ఱవాఱే పరగృహత్తినిన్ఱుమ్ స్వగృహత్తిలే పుగున్దాప్ పోలేయిరుక్కుమ్.
లౌకిక విషయ సుఖాల పట్ల ఉన్న ఆసక్తులను వదులుకుని, భగవద్విషయం వైపు మళ్ళి అందులో నిమగ్నమవ్వడం అనేది, ఒక వ్యక్తి పరాయి ఇంటిని (పరుల ఇల్లు) వీడి, తన స్వంత ఇంట్లోకి ప్రవేశించినట్లుగా ఉంటుంది. ఏలయనగా, భగవద్విషయమందు ఆసక్తి కలిగి ఉండడమే జీవాత్మ యొక్క నైజమైన, అత్యంత సహజమైన ఆకాంక్ష (స్వభావము).
36.ప్రాప్తి దేశమ్ నిత్యసూరి గళిట్ట వళక్కాయ్ ఇరుక్కుమ్
చేతనునికి (ముముక్షువుకి) అంతిమ గమ్యస్థానమైన శ్రీవైకుంఠము (పరమపదము) పరిపూర్ణంగా నిత్యసూరుల పరిపాలనలో, వారి దివ్య ఆజ్ఞానువర్తనలోనే ఉంటుంది. ఈ పరమార్ధాన్నే నమ్మాళ్వార్లు (శ్రీ శఠకోపమునులు) తమ తిరువాయ్మొళి (3.9.9) దివ్య ప్రబంధంలో ‘వానవర్ నాడు’ (నిత్యసూరులు మరియు ముక్తుల యొక్క దివ్య సీమ) అని అత్యంత మనోహరంగా అభివర్ణించారు.
గమనిక : పరమపదము (శ్రీవైకుంఠము) పరిపూర్ణంగా నిత్యసూరులు మరియు ముక్తజీవుల ఆధిపత్యంలోనే ఉంటుంది అనే ఈ సిద్ధాంత సూత్రం, క్రింది ప్రమాణ శ్రీసూక్తుల ద్వారా స్పష్టంగా వివరించబడింది.
మధురకవి ఆళ్వార్లు తమ ‘కణ్ణినుణ్ శిఱుత్తాంబు’ దివ్య ప్రబంధంలోని 11వ పాశురంలో – తమ శ్రీసూక్తులందు పరిపూర్ణ విశ్వాసముంచి, ఆచార్య నిష్ఠను అనుష్ఠించే చేతనులు తప్పక శ్రీవైకుంఠాన్ని చేరుకుంటారని నొక్కి వక్కాణించారు. ఇక్కడ ఒక సందేహం ఉద్భవిస్తుంది – శ్రీ శఠకోపమునుల (నమ్మాళ్వార్ల) శ్రీచరణాలకే పరిపూర్ణంగా శరణాగతి చేసిన మధురకవి ఆళ్వార్లు, ప్రత్యేకంగా శ్రీవైకుంఠ ప్రాప్తిని గురించి ఎందుకు ప్రస్తావించారు? దీనికి పూర్వాచార్యలు అందరూ తమ తమ గ్రంథ వ్యాఖ్యానాలలో అత్యంత సుందరమైన కారణాన్ని ఈ విధంగా ఆవిష్కరించారు:
ఆళ్వార్ తిరునగరి (తిరుక్కురుగూర్) ధామం శ్రీఆదినాథ పెరుమాళ్ (పొలిన్దు నిన్ఱ పిరాన్) మరియు నమ్మాళ్వార్లు ఇద్దరి పరిపాలనలోనూ ఉంటుంది (అక్కడి దివ్యాలయం ‘ఆదినాథర్-ఆళ్వార్ దేవస్థానం’గా ప్రసిద్ధి చెందింది). కానీ పరమపదమో (శ్రీవైకుంఠమో) పరిపూర్ణంగా నమ్మాళ్వార్ల (ఆచార్యుల) అధీనంలోనే, వారి దివ్య ఆజ్ఞా పరిధిలోనే ఉంటుంది.
శ్రీ ఆళవందార్లు తమ ‘స్తోత్ర రత్నం’ 42వ శ్లోకంలో – శ్రీమన్నారాయణుడు ఉభయ విభూతులైన నిత్య విభూతిని (శ్రీవైకుంఠము) మరియు లీలా విభూతిని (సంసార చక్రము) పరిపాలించే పరిపూర్ణ సర్వాధికార బాధ్యతలను శ్రీ విష్వక్సేనుల వారికి అప్పగించి, తాను మాత్రం పెరియ పిరాట్టి(శ్రీ మహాలక్ష్మి దేవి)తో కలిసి సదా దివ్య లీలలను ఆస్వాదిస్తూ నిశ్చింతగా ఆనందిస్తున్నాడని అత్యంత మనోహరంగా ఆవిష్కరించారు.
37.కర్మవశ్యన్ పిఱవిక్కెల్లై కాణానిన్ఱోమ్; అకర్మవశ్యన్ పిఱవిక్కెల్లై కాణ్గిన్ఱిలోమ్.
ఈ సంసారంలో తన కర్మ బంధాలకు లోబడి ఉన్న జీవాత్మ మోక్షాన్ని పొందగానే అతని భవబంధాలకు, జన్మల పరంపరకు అంతం (సరిహద్దు) వస్తుంది. కానీ కర్మకు లోబడక, తన నిర్హేతుక కృపతో మాత్రమే విభిన్న రూపాల్లో అవతరించే భగవంతుని దివ్య జన్మలకు (అవతారాలకు) మాత్రం ఏనాటికీ అంతం ఉండదు.
గమనిక :
- వేదం ‘అజాయమానో బహుధా విజాయతే’ అని ఘోషిస్తోంది – అంటే, కర్మ బంధాలు లేకపోవడం వల్ల స్వభావరీత్యా జన్మ అనేది లేని పరమాత్మ తన అపారమైన వాత్సల్యము, నిర్హేతుక కృప చేతనే జగత్తులో అనేక దివ్య రూపాల్లో అవతరిస్తున్నాడు.
- భగవద్గీత 4.5వ శ్లోకంలో, వేదాలచేత తెలియబడే వేద్యుడైన (వేదాల యొక్క సారం) శ్రీకృష్ణ భగవానుడు అర్జునునితో ఈ విధంగా అంటున్నాడు – ‘అర్జునా! నాకు మరియు నీకు ఎన్నో జన్మలు గడిచిపోయాయి. అయితే సర్వజ్ఞుడనైన నేను నా దివ్య అవతారాలన్నింటినీ పరిపూర్ణంగా గుర్తుంచుకోగలను, కానీ అజ్ఞాన/కర్మ బంధాల చేత ఆవరించబడిన నీవు మాత్రం నీ పూర్వ జన్మలను గుర్తుంచుకోలేవు.
- వేదమార్గాన్ని పరిరక్షించే ‘వైదికులు’ అయిన నమ్మాళ్వార్లు, తమ ప్రథమ ప్రబంధమైన ‘తిరువిరుత్తం’ మొదటి పాశురంలోనే – శ్రీమన్నారాయణుడు తన నిర్హేతుకమైన కృప చేతనే లెక్కలేనన్ని దివ్య రూపాల్లో అవతరిస్తాడని స్పష్టంగా ప్రకటించారు. నంపిళ్ళై గారు తమ ‘ఈడు వ్యాఖ్యానం’లో విశదీకరిస్తూ – భగవానుడు కేవలం తన కరుణతోనే అవతరిస్తున్నాడు కాబట్టి, ఆయన స్వీకరించే దివ్య మంగళ విగ్రహానికి (శరీరానికి) ఎలాంటి పరిమితులు గానీ, నిబంధనలు గానీ ఉండవు అని తెలియజేశారు. ఇదే సిద్ధాంతాన్ని ఆళ్వార్లు తిరువాయిమొళి 3.10.1లో కూడా ‘సన్మమ్ పల పల సెయ్దు’ (అనంతమైన అవతారాలను ఎత్తుతూ) అని ఆవిష్కరించారు. అంతేకాకుండా, వేద మంత్రమైన ‘అజాయమానో బహుదా విజాయతే’ అనే సూక్తికి అత్యంత సన్నిహితమైన తిరువాయిమొళిలో 2.9.5లో ‘పిఱప్పిల్ పల్ పిఱవిప్ పెరుమాన్’ (జన్మ లేనివాడై ఉండి కూడా అనేక జన్మలను ఎత్తే సర్వేశ్వరుడు) అని కొనియాడారు.
38.కర్మత్తుక్కు అవదియుణ్డు, అనుగ్రహత్తుక్కు అవదియిల్లై.
శ్రీరంగక్షేత్రంలో వేంచేసియున్న శ్రీ రంగనాథస్వామి (నంపెరుమాళ్) తన దివ్య అభయ హస్తాన్ని చూపుతూ – ఆశ్రితులైన చేతనులందరికీ భగవద్గీత చరమ శ్లోకంలోని ‘మా శుచః’ (ఏమాత్రం భయపడకు, దుఃఖించకు!) అనే పరమ రహస్య అభయ వచనాన్ని నిరంతరం ప్రత్యక్షంగా ఆవిష్కరిస్తున్నారు.
జీవాత్మ యొక్క కర్మ బంధాలకు పరిమితి (అంతం) ఉంటుంది. కానీ భగవానుని నిర్హేతుకమైన కృపకు (అనుగ్రహానికి) మాత్రం ఎలాంటి సరిహద్దులు గానీ, పరిమితులు గానీ ఉండవు.
39.ఫలాబిసంది రహితమాగ దానధర్మత్తై అనుష్ఠిత్తు, ఎంబెరుమానై ఉద్దేశ్యమాక్కాతే, ఫలాబిసంది యుక్తమాగ అనుష్ఠిత్తు స్వర్గాది భోగంగళైప్ పర్ర్టినాల్ నిలై నిల్లాతు.
సత్కార్యాలు, దానధర్మాలు మొదలైన ధర్మాచరణలన్నీ ఏవిధమైన ఫలాపేక్ష లేకుండా కేవలం శ్రీమన్నారాయణునికి చేసే ‘భగవత్ కైంకర్యం’గానే నిర్వర్తించాలి. అలాకాక, స్వర్గాది లోక భోగాలను పొందాలనే నిర్దిష్టమైన ఆశతో (ఫలాపేక్షతో) చేస్తే – ఆ కర్మల ద్వారా లభించే ఫలితాలు అత్యంత అశాశ్వతమైనవి మరియు నిస్సారమైనవి.
40.శేషభూతన్ పట్రువదు శేషియినుడైయ తిరువడిగళైయిఱే.
శ్రీ రంగానాథుని దివ్య చరణారవిందములు (శ్రీ పాద పద్మములు)
శేషభూతుడైన జీవాత్మ (దాసుడు) తన శేషియైన భగవానుని (యజమానుని) దివ్య చరణారవిందాలను (శ్రీ పాద పద్మాలను) మాత్రమే ఏకైక శరణుగా ఆశ్రయిస్తాడు.
గమనిక : ఈ దివ్య సిద్ధాంతాన్ని పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ శ్రీవచన భూషణం మరియు ముముక్షుప్పడి దివ్య ప్రబంధాలలో అద్భుతమైన లౌకిక ఉదాహరణలతో సమన్వయించి విశదీకరించారు.
- ముముక్షుప్పడి – 147 – ద్వయ ప్రకరణం – చరణౌ శబ్దమ్ (తిరువడి\శ్రీ పాద పద్మాలు) – శేషిపక్కల్ శేషభూతన్ ఇళియుమ్ తుఱై; ప్రజై ములైయిలే వాయ్ వైక్కుమా పోలే – పసిపాప తన పోషణకు మరియు జీవనానికి ఆధారమైన తల్లి రొమ్ము వైపే సహజంగా ఎలా నోరు పెడుతుందో అలాగే శేషభూతుడైన జీవాత్మ కూడా తన ఆత్మ స్వరూప పోషణకు, ఉజ్జీవనానికి నిత్య ఆధారమైన భగవంతుని దివ్య చరణారవిందాలను (తిరువడి) మాత్రమే సహజ సిద్ధంగా ఆశ్రయిస్తాడు.
- శ్రీ వచన భూషణం – 427 – ఆచార్య వైభవం – ఈశ్వరనైప్ పర్ర్టుగై కైయ్యై పిడిత్తుక్ కార్యమ్ కొళ్ళుమో పాతి; ఆచార్యనైప్ పర్ర్టుగై కాలైప్ పిడిత్తుక్ కార్యమ్ కొళ్ళుమో పాతి – భగవానుని నేరుగా ఆశ్రయించడం అనేది ఆయన చేతిని పట్టుకోవడం వంటిది (అది నెరవేరవచ్చు లేదా నెరవేరకపోవచ్చు); కానీ ఆచార్యుల ద్వారా భగవంతుని ఆశ్రయించడం అనేది ఆయన దివ్య చరణారవిందాలను పట్టుకోవడం వంటిది (ఇది తప్పక సఫలమవుతుంది) ఇక్కడ ఆచార్యులే భగవంతుని దివ్య శ్రీచరణాలుగా (తిరువడిగా) నిరూపించబడ్డారు.
ఆంగ్లంలో: https://granthams.koyil.org/2013/08/divine-revelations-of-lokacharya-4/
అడియేన్ శ్రీ తేజ రామానుజ దాసి
ప్రూఫ్ రీడింగ్ చేసినవారు – ప్రసూన రామానుజ దాసి
https://granthams.koyil.org లో ఆర్కైవ్ ఉంచబడినది.
ప్రమేయం (లక్ష్యం) – https://koyil.org
ప్రమాణం (గ్రంధాలు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాతా(ఉపదేశకులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్యా/పిల్లల పోర్టల్ – https://pillai.koyil.org