ಶ್ರೀಮತೇ ಶಠಕೋಪಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತೇ ರಾಮಾನುಜಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತ್ ವರವರಮುನಯೇ ನಮಃ ಶ್ರೀ ವಾನಾಚಲ ಮಹಾಮುನಯೇ ನಮಃ
<< ವಾರ್ಥೈ 4 – 7
ಸ್ವಾಮಿ ನಂಪಿಳ್ಳೈಯವರ ಶಿಷ್ಯರೂ ಹಾಗೂ ಸನ್ಯಾಸಿಯೂ ಆಗಿರುವ ಪಿನ್ಬಅழಗಿಯರಾಂ ಪೆರುಮಾಳ್ ಜೀಯರ್ ಅವರು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಾಚಾರ್ಯರ ಅನೇಕ ‘ವಾರ್ತೈ’ಗಳನ್ನು (ಉಪದೇಶಗಳು/ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳು) ‘ವಾರ್ತಾಮಾಲೆ’ ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವಾಗಿ ಸಂಕಲಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಪುತ್ತೂರು ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಇದಕ್ಕೆ ಸರಳವಾದ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಪಿನ್ಬಅழಗಿಯರಾಂ ಪೆರುಮಾಳ್ ಜೀಯರ್ ಮತ್ತು ಪುತ್ತೂರು ಸ್ವಾಮಿಯವರ ಈ ಕೃಪೆಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಶ್ರೀ ಉ.ವೇ. ಸಾರಥಿ ತೋತಾದ್ರಿ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಪಿನ್ಬಅழಗಿಯರಾಂ ಪೆರುಮಾಳ್ ಜೀಯರ್ ಅವರ “ವಾರ್ತಾಮಾಲೈ” ಗ್ರಂಥದ ಕುರಿತು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟ ತಮಿಳು ಕಾಲಕ್ಷೇಪದ ಅನುವಾದ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಅವರ ಕಾಲಕ್ಷೇಪದ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಈ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಶ್ರೀ ಉ.ವೇ. ಸಾರಥಿ ತೋತಾದ್ರಿ ಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿದ್ದೇವೆ.
(ಕಾಲಕ್ಷೇಪಂನಿಂದ ಗಮನಿಸಿ: ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಪೆರುಂಬೂದೂರಿನ ಎಂಪೆರುಮಾನ್ರ ಮಾಸಿಕ ತಿರುನಕ್ಷತ್ರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ (ತಿರುವಾಧಿರೈ) ಈ ಕಾಲಕ್ಷೇಪಂಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು)
‘ವಾರ್ತೈ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯವೊಂದರ ವಿವರಣೆ ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಈ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾರ್ತೈಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಆಚಾರ್ಯರ ಶ್ರೀಸುಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವು ನಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಅನೇಕ ಮಹತ್ವದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ, ಆಳ್ವಾರ ಪಾಸುರಂಗಳ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥಗಳು, ಆಚಾರ್ಯ ಭಕ್ತಿ, ಆಚಾರ್ಯ ಅಭಿಮಾನಂ, ಶರಣಾಗತಿ , ಅರ್ಥ ಪಂಚಕಂ, ತತ್ವ ತ್ರಯಂ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ.
ಈಗ ನಾವು ಎಂಟನೆಯ ವಾರ್ತೈಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸೋಣ.
ವಾರ್ತೈ 8
ಜೀವಾತ್ಮ ಸ್ವರೂಪಂ, ಜೀವಾತ್ಮನ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯ ಸ್ವರೂಪ (ತನ್ಮೈ), ಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಜೀವಾತ್ಮನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸ್ಥಿತಿ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮೂರು ಅಂಶಗಳನ್ನು 8ನೇ ವಾರ್ತೈಯಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿರುವ ಅನೇಕ ವಿವರಗಳು ಆಳವಾದ ವೇದಾಂತ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ, ಇದಕ್ಕೆ ವೇದಾಂತ ತತ್ವಗಳ ಸಮಗ್ರ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.
ಆತ್ಮಾವಿನೋಡಯ ಧರ್ಮಿಧರ್ಮಾಂಗಳ್ ಸ್ವರೂಪಂ , – ಸ್ವರೂಪ ನಿರುಪಕ ಧರ್ಮಮುಂ, ನಿರೂಪಿತಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷನಮಮುಂ , ವ್ಯಾಪಾರಮಮುಂ, ಲಕ್ಷಣಮುಂ, ದ್ರವ್ಯತ್ವಮುಂ ಆಗಿರ ಪ್ರಕಾರಂಗಳ್ಳೈ ಯುಡೈತ್ತಾಯಿರುಕ್ಕುಂ
ಆತ್ಮಾವಿನೋಡಯ ಧರ್ಮಿಧರ್ಮಾಂಗಳ್ ಸ್ವರೂಪಂ-ಆತ್ಮವು ಎರಡು ರೀತಿಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ – ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ
ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನನಂ -ಇದು ಸ್ವ-ಅರಿವು (ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವು). ಆತ್ಮವು ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಅಣುರೂಪದ್ದಾಗಿದೆ (ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ವರೂಪದ್ದಾಗಿದೆ). ‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ದ ಮೂಲಕವೇ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಈ ಭಾವನೆಯನ್ನೇ ‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದು ಕೇವಲ ಆತ್ಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೂಚಿಸಬಲ್ಲದು, ಹೊರಗಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನಲ್ಲ.
ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನನಂ-ಅದು ಆ ಜ್ಞಾನ; ಇದರ ಮೂಲಕವೇ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಹೊರತಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಸ್ವರೂಪ ನಿರುಪಕ ಧರ್ಮಮುಂ, ನಿರೂಪಿತಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷನಮಮುಂ , ವ್ಯಾಪಾರಮಮುಂ, ಲಕ್ಷಣಮುಂ, ದ್ರವ್ಯತ್ವಮುಂ ಆಗಿರ ಪ್ರಕಾರಂಗಳ್ಳೈ ಯುಡೈತ್ತಾಯಿರುಕ್ಕುಂ–
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಐದು ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಿವೆ.
- ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಂ – ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಲಕ್ಷಣ. ಇದು ವಸ್ತುವಿನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು (ಅದರ ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು) ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಅಥವಾ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಗುರುತಿಸುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು.
- ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣ – ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಅದರ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿ ಸ್ಥಿರೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ, ಅದರ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
- ವ್ಯಾಪಾರಂ – ಇದು ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಅಥವಾ ಬಳಕೆಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
- ಲಕ್ಷಣಂ – ಇದು ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಗುಣಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ.
- ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ – ಇದರರ್ಥ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹೇಗೆ ದ್ರವ್ಯ ಯ ಎಂದು ವರ್ಗೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಒಂದು ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಘಟಕವೆಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ, ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವು ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ದ್ರವ್ಯವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ.
ನಾವು ಈ 5 ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ, ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅದು ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ ಎರಡನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಸ್ವರೂಪಂ ಅನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸ್ವಭಾವವು ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದಿಲ್ ಸ್ವರೂಪಂ ಸತ್ಯಮಾಯ್ ಜ್ಞಾನಮಾಯ್ ಆನಂದಮಾಯ್ ಅಮಲಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕುಂ. ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಂ – ಸತ್ಯತ್ವಂ, ಜ್ಞಾನತ್ವಂ, ಆನಂದತ್ವಂ, ಅಮಲತ್ವಂ ಆಗಿರಾ ಇವೈ.
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶತ್ವಮ್ – ಅದಾವದು ತನ್ನೈ ತ್ತಾನೇ ಅರಿಂದು ಕೊಂಡಿರುಕ್ಕೈ . ಅರಿಗಿರ ಕರ್ತಾವುಂ ತಾನೆಯಾಯ್, ಅರಿವಿಕ್ಕಿರ ಜ್ಞಾನಮುಂ ತಾನೆಯಾಯ್ , ಅರಿಯಪ್ಪಡುಗಿರ ಜ್ಞೇಯಮುಂ ತಾನೆಯಾಯ್ ಇರುಕ್ಕೈ . ಇಪ್ಪಡಿ ತನ್ನೈತ್ತಾನೇ ಅರಿಂದು ಕೊಂಡಿರುಕ್ಕಿರ ಆರಿವುದಾನ್ “ಅಹಂ” ಎನ್ರಿರುಕ್ಕುಂ; “ಇಧಂ” ಎನ್ರಿರದ್ದು.“ಇಧಂ” ಎನ್ರಿರುಕ್ಕಿಲ್ ಅಪ್ಪೋದು ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ವಿಷಯತ್ತಿಲ್ ಧರ್ಶನಮುಂಡಾಂ . ಅಪ್ಪೋದು ಜ್ಞೇಯಮಾಗ ತ್ತನ್ನೈ ಅರಿಯಮಾಟ್ಟಾನ್. ಅತ್ತಾಲೇ -ಜ್ಞಾನಮಾಗಿರ ಅರಿವುಮಿಲ್ಲೈಯಾಂ. ಜ್ಞಾನಮಾಗಿರ ಅರಿವು ಇಲ್ಲಾಮೈಯಲೇ ಜ್ಞಾತೃತ್ವಮಿಲ್ಲೈಯಾಂ ;
ಇದಿಲ್ ಸ್ವರೂಪಂ ಸತ್ಯಮಾಯ್ ಜ್ಞಾನಮಾಯ್ ಆನಂದಮಾಯ್ ಅಮಲಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕುಂ. ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಂ – ಸತ್ಯತ್ವಂ, ಜ್ಞಾನತ್ವಂ, ಆನಂದತ್ವಂ, ಅಮಲತ್ವಂ ಆಗಿರಾ ಇವೈ.
ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ (ಸ್ವರೂಪಂ) ಆತ್ಮದ ಚೈತನ್ಯ (‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆ) ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗಿದೆ. ಇದು ಸತ್ಯಂ (ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯ- ನಿತ್ಯಂ/ಶಾಶ್ವತ), ಜ್ಞಾನಂ (ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನ) ಆನಂದಂ (ಆನಂದ), ಅಮಲಂ (ಯಾವುದೇ ದೋಷ ಅಥವಾ ಕಳಂಕವಿಲ್ಲದೆ).
ಆತ್ಮಾ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ದೋಷರಹಿತವಾಗಿದೆ. ದೋಷಗಳ ಯಾವುದೇ ನೋಟವು ಕರ್ಮ ಬಂಧನ ಅಥವಾ ಬಂಧನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಸ್ವರೂಪ ನಿರುಪಕ ಧರ್ಮವು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸತ್ಯತ್ವ ಇತ್ಯಾದಿ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶತ್ವಮ್ – ಅದಾವದು ತನ್ನೈ ತ್ತಾನೇ ಅರಿಂದು ಕೊಂಡಿರುಕ್ಕೈ .
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಅದರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು.
‘ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂ’ – ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶ
ಸ್ವಸ್ಮೈ – ತನಗಾಗಿ; ಸ್ವಯಂ- ಸ್ವತಃ; ಪ್ರಕಾಶತ್ವಂ – ಪ್ರಕಾಶದ ಸ್ಥಿತಿ, ಸ್ವತಃ ತಿಳಿದಿದೆ.
ಅರಿಗಿರ ಕರ್ತಾವುಂ ತಾನೆಯಾಯ್, ಅರಿವಿಕ್ಕಿರ ಜ್ಞಾನಮುಂ ತಾನೆಯಾಯ್ , ಅರಿಯಪ್ಪಡುಗಿರ ಜ್ಞೇಯಮುಂ ತಾನೆಯಾಯ್ ಇರುಕ್ಕೈ . ಇಪ್ಪಡಿ ತನ್ನೈತ್ತಾನೇ ಅರಿಂದು ಕೊಂಡಿರುಕ್ಕಿರ ಆರಿವುದಾನ್ “ಅಹಂ” ಎನ್ರಿರುಕ್ಕುಂ; “ಇಧಂ” ಎನ್ರಿರದ್ದು.“ಇಧಂ” ಎನ್ರಿರುಕ್ಕಿಲ್ ಅಪ್ಪೋದು ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ವಿಷಯತ್ತಿಲ್ ಧರ್ಶನಮುಂಡಾಂ . ಅಪ್ಪೋದು ಜ್ಞೇಯಮಾಗ ತ್ತನ್ನೈ ಅರಿಯಮಾಟ್ಟಾನ್. ಅತ್ತಾಲೇ -ಜ್ಞಾನಮಾಗಿರ ಅರಿವುಮಿಲ್ಲೈಯಾಂ. ಜ್ಞಾನಮಾಗಿರ ಅರಿವು ಇಲ್ಲಾಮೈಯಲೇ ಜ್ಞಾತೃತ್ವಮಿಲ್ಲೈಯಾಂ ;
‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ವೇ ಸರ್ವಸ್ವ; ಅದುವೇ ಕರ್ತೃ (ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡುವವನು), ಜ್ಞಾತಾ (ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವವನು) ಮತ್ತು ಜ್ಞೇಯ (ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವ ವಿಷಯ). ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಈ ಜ್ಞಾನವು ‘ಅಹಂ’ (ಸ್ವಯಂ) ಆಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ‘ಇಧಂ’ (ಸ್ವಯಂಗಿಂತ ಹೊರಗಿರುವ ವಸ್ತು) ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಜ್ಞಾನವು ‘ಇಧಂ’ ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಹೊರಗಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಆತ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಯಾವುದೇ ‘ಜ್ಞೇಯ’ (ಜ್ಞಾನದ ಬಾಹ್ಯ ವಿಷಯ) ಅಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಾಗೆ ಬೇರೆಯಾದದ್ದು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಆತ್ಮದ ಕುರಿತಾದ ಜ್ಞಾನವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆ ಜ್ಞಾನವೇ ಆತ್ಮದ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.
ಇವೈ ಇಲ್ಲಾಮೈಯಳೇ – ಜ್ಞಾನಶ್ರಯತ್ವಂ ಇಲ್ಲಯ್ಯಮ್. ಜ್ಞಾನಶ್ರಯತ್ವಂ ಇಲ್ಲಾಮೈಯಳೇ – ಜ್ಞಾನ ಹಾನಿ ಪಿರಕ್ಕುಂ. ಇಪ್ಪಡಿಯಾ ಗೈ ಯಾಳೆೇ ತನ್ನೈತ್ತಾನೆೇ ಅರಿಗಿರ ಅರಿವು ಅಹಂ ಅರ್ಥತ್ತುಕ್ಕು ವಿಷಯಂ ಏನ್ರದಾಯ್ತು . ನಿರೂಪಿತಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಅನಂತ ಜ್ಞಾನಾಧಿ ಗುಣಂಗಳ್; ವ್ಯಾಪಾರಂ – ಅಪರಿಚ್ಚಿನ್ನಮಾನ ಸ್ವರೂಪಾನಂಧನುಭವಂ; ಲಕ್ಷಣಂ – ಅಣುತ್ವಂ. ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ – ಗುಣಾನಾಂ ಆಶ್ರಯತ್ವಂ.
ಇವೈ ಇಲ್ಲಾಮೈಯಳೇ – ಜ್ಞಾನಶ್ರಯತ್ವಂ ಇಲ್ಲಯ್ಯಮ್. ಜ್ಞಾನಶ್ರಯತ್ವಂ ಇಲ್ಲಾಮೈಯಳೇ – ಜ್ಞಾನ ಹಾನಿ ಪಿರಕ್ಕುಂ. ಇಪ್ಪಡಿಯಾ ಗೈ ಯಾಳೆೇ ತನ್ನೈತ್ತಾನೆೇ ಅರಿಗಿರ ಅರಿವು ಅಹಂ ಅರ್ಥತ್ತುಕ್ಕು ವಿಷಯಂ ಏನ್ರದಾಯ್ತು .
ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದಕ್ಕೆ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಜ್ಞಾನದ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಲ್ಲ “ಜ್ಞಾನಾಶ್ರಯತ್ವ”ವೂ (ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವಿಕೆ) ಅದರಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, “ಅಹಂ” ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವು “ಧರ್ಮಿ” (ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವ ಮೂಲ ವಸ್ತು) ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ.
[ಗಮನಿಸಿ: ಮೇಲಿನವುಗಳಲ್ಲಿ, ನಾವು ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಆತ್ಮದ ಧರ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತಾಜ್ಞಾನವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಆತ್ಮದ ’ನಾನು’ ಎಂಬ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ].
ನಿರೂಪಿತಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಅನಂತ ಜ್ಞಾನಾಧಿ ಗುಣಂಗಳ್; ವ್ಯಾಪಾರಂ – ಅಪರಿಚ್ಚಿನ್ನಮಾನ ಸ್ವರೂಪಾನಂಧನುಭವಂ; ಲಕ್ಷಣಂ – ಅಣುತ್ವಂ. ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ – ಗುಣಾನಾಂ ಆಶ್ರಯತ್ವಂ.
ಧರ್ಮಿಯ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವಿಶೇಷ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಯಾವುವು? ಅನಂತ ಜ್ಞಾನಾದಿ ಗುಣಗಳು – ಅಂದರೆ ಅನಂತ ಜ್ಞಾನ ಮುಂತಾದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು.
ಈ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಭಾವಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪರವೇನು? ಅಪರಿಚ್ಛಿನ್ನಮನಾ ಸ್ವರೂಪಂ-ಸ್ವರೂಪಂ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಆನಂದ. ಅಂದರೆ, ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವುದರಿಂದ ಅದು ಅಪರಿಮಿತ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಅದರ ಲಕ್ಷಣ (ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುರುತು) ಯಾವುದು? ಅದು (ಆತ್ಮ) ಪರಮಾಣು ಸ್ವರೂಪದ್ದು – ಅಣುತ್ವ.
ಆತ್ಮವು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಒಂದು ‘ದ್ರವ್ಯ’ವಾಗಿ (ದ್ರವ್ಯತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತಹುದಾಗಿ) ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಆತ್ಮವು ‘ಧರ್ಮಿ’ಯನ್ನು (ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು) ಮೀರಿ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ; ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಅದರ ‘ದ್ರವ್ಯತ್ವ’ಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.
[ಗಮನಿಸಿ: ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾವು ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಮುಂದೆ, ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ. ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ ಅಥವಾ ಆತ್ಮದ ಹೊರಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಜ್ಞಾನ].
ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪಂ – ಸತ್ಯಮಾಯ್, ಜ್ಞಾನಮಾಯ್, ಅನಂತಮಾಯ್, ಆನಂಧಮಾಯ್, ಅಮಲಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕುಂ. ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಮ್ – ಸತ್ಯತ್ವಂ , ಜ್ಞಾನತ್ವಂ , ಅನಂತತ್ವಂ, ಆನಂಧತ್ವಂ, ಅಮಲತ್ವಂ ಆಗಿರ ಇವೈ. ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮುಮಾಯ್, ಪರಸ್ಮೈ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಮುಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕೈ . ಇತ್ತಾಲ್ – ತನ್ನೈಯುಂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಂಗಲೈಯುಂ ಅರಿಯಾದು ಎನ್ರಾಯ್ತ್ತು . ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಕ್ರಿಯಾವಿಶೇಷನ್ಗಲ್, ವ್ಯಾಪಾರಂ – ಅತ್ಮವುಕ್ಕು ಅವಿಚ್ಚಿನ್ನಮಾನ ಆನಂದತ್ತೈ ವಿಳೈಕ್ಕೈ . ಲಕ್ಷಣಂ – ವಿಭುತ್ವಂ, ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ- ಕ್ರಿಯಗುಣಂಗಳುಕ್ಕು ಆಶ್ರಯಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕೈ .
ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪಂ – ಸತ್ಯಮಾಯ್, ಜ್ಞಾನಮಾಯ್, ಅನಂತಮಾಯ್, ಆನಂಧಮಾಯ್, ಅಮಲಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕುಂ.
ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ / ಸ್ವಭಾವಂ – ಅದರ ಸ್ವರೂಪವು ಸತ್ಯಂ, ಜ್ಞಾನಂ, ಅನಂತಂ (ಅಪರಿಮಿತ), ಅನಾಧಂ ಮತ್ತು ಅಮಲಂ. ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು (ಧರ್ಮಂ) ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವು ಸತ್ಯಂ – ಸತ್ಯವೇ ನಿತ್ಯ, ಯಾವುದೇ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಅದು ಆನಂದದಾಯಕವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಕಳಂಕರಹಿತವಾಗಿದೆ.
‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ ಮತ್ತು ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನವು ಸೀಮಿತವಾದುದು; ಆದರೆ ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವು ಅನಂತವಾದುದು. ಈ ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವು ಕಾಲ, ಸ್ಥಳ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾವು ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ (ಸ್ವ-ಸ್ವರೂಪದ) ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ವಿಸ್ತರಿಸಬಲ್ಲದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ‘ಅನಂತತ್ವ’ವು ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನದ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣವಾಗಿದೆ.
ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಮ್ – ಸತ್ಯತ್ವಂ , ಜ್ಞಾನತ್ವಂ , ಅನಂತತ್ವಂ, ಆನಂಧತ್ವಂ, ಅಮಲತ್ವಂ ಆಗಿರ ಇವೈ.
ಇದು ಹಿಂದೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಇದೆ. ‘ಸ್ವರೂಪ’ (ಅಂದರೆ, ಗುರುತಿಸುವ ಲಕ್ಷಣ) ಎಂದು ಯಾವುದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆಯೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯವಿದು. ಅಂದರೆ, ಸತ್ಯತ್ವ, ಜ್ಞಾನತ್ವ, ಅನಂತತ್ವ, ಆನಂದತ್ವ ಮತ್ತು ಅಮಲತ್ವಗಳ ಮೂಲಕ ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು.
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮುಮಾಯ್, ಪರಸ್ಮೈ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಮುಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕೈ
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಧರ್ಮದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣಗಳು.
ಧರ್ಮ ಭೂತಾಜ್ಞಾನದ ನೈಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು (ಸ್ವರೂಪಂ) ತಿಳಿದ ನಂತರ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಿರುಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಗುಣವೆಂದರೆ ‘ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂ’ – ಅಂದರೆ ಅದು ಇತರರಿಗೆ ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ‘ಇತರರು’ ಧರ್ಮಿಯನ್ನು (ಆತ್ಮ) ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಜ್ಞಾನಂ ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ಸಹಾಯದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಧರ್ಮಿಗೆ (ಆತ್ಮ) ತನ್ನನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದೀಪದ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಲು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನದ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಬೆಳಕು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಮಡಕೆಯಂತಹ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಗೋಚರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಬೆಳಕಿನ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಡಕೆಯು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದು. ಮಡಕೆಯು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತೋರಲು ಬೆಳಕಿನ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ, ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ವು ಆತ್ಮನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆಯೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಸ್ವಭಾವವೇ (ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂ) ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನದ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾದ ವಿಶೇಷ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ (ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ).
‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ದ ಮತ್ತೊಂದು ಗುಣವೆಂದರೆ ‘ಪರಸ್ಮೈ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಂ’ – ಅಂದರೆ, ಆತ್ಮನಿಗೆ ಬಾಹ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವುದು. ಈ ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ, ವಸ್ತುಗಳು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳಂತಹ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನವು ವಸ್ತುವಿನತ್ತ ಸಾಗಿ, ಆ ವಸ್ತುವಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಆತ್ಮನಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುವು ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುವ ಕ್ರಮ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಹೀಗೆ, ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವು ಆತ್ಮನ ಹೊರಗಿನ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ಗುಣವು ‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಒಂದು ಸರಳ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೋಡೋಣ. ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಆತ್ಮವಿದೆ; ಕಲ್ಲಿನ ಒಳಗೂ ಆತ್ಮವಿದೆ. ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮದ ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ವು ಸಂಕುಚಿತಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.ಆದುದರಿಂದ, ಕಲ್ಲಿನೊಳಗಿರುವ ಆತ್ಮವು ಹೊರಗೆ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಲು ಸ್ವತಃ ‘ಅಚಿತ್’ (ಚೇತನರಹಿತ) ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದರೊಳಗಿರುವ ಆತ್ಮವೂ ತನ್ನ ಮಿತಿಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಅಚಿತ್ನಂತೆಯೇ ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ.ಮಾನವ ಶರೀರವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕಲ್ಲಿನಂತೆಯೇ ಮಾನವ ಶರೀರವೂ ಕೂಡ ‘ಅಚಿತ್’ (ಚೇತನರಹಿತ) ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಕಲ್ಲಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.ಇದರ ಮೂಲಕ, ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ವು ‘ಪರಸ್ಮೈ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶನ’ (ಅಂದರೆ, ತನ್ನನ್ನು ಮೀರಿ ಹೊರಗಿನ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಪಡಿಸುವ ಅಥವಾ ತಿಳಿಯಪಡಿಸುವ) ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. [ನಾವು ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲೂ ಒಂದು ‘ಆತ್ಮ’ವಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ‘ಪರಮಾತ್ಮ ‘ ನಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಆಯಾ ಭೌತಿಕ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಸಂಕುಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಇದರಿಂದಾಗಿ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದ ಕುರಿತಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ].
ಇತ್ತಾಲ್ – ತನ್ನೈಯುಂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಂಗಲೈಯುಂ ಅರಿಯಾದು ಎನ್ರಾಯ್ತ್ತು .
ಆದುದರಿಂದ, ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ವು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ತನ್ನನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ಗ್ರಹಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆ ಜ್ಞಾನವು ಸ್ವತಃ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಅವುಗಳನ್ನು ಆತ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಆತ್ಮನಿಗೆ ರವಾನಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಶಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ (ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನದ) ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆತ್ಮನಿಗಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಕ್ರಿಯಾವಿಶೇಷನ್ಗಲ್, ವ್ಯಾಪಾರಂ – ಅತ್ಮವುಕ್ಕು ಅವಿಚ್ಚಿನ್ನಮಾನ ಆನಂದತ್ತೈ ವಿಳೈಕ್ಕೈ . ಲಕ್ಷಣಂ – ವಿಭುತ್ವಂ, ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ- ಕ್ರಿಯಗುಣಂಗಳುಕ್ಕು ಆಶ್ರಯಮಾಯ್ ಇರುಕ್ಕೈ .
‘ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನ’ದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ‘ಕ್ರಿಯಾವಿಶೇಷಗಳು’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಂತಹ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣಗಳಾಗಿ (ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣ) ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ (ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ ಇತ್ಯಾದಿ) ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಹೆಸರಿಸಬಹುದು.
ಅದರ ವ್ಯಾಪಾರ (ಕಾರ್ಯ)ವೇನು? ಆತ್ಮನಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಪಾರವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವುದೇ ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನದ ನಿಜವಾದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನದ ಲಕ್ಷಣವೇನು? ಅದರ ಲಕ್ಷಣವು ‘ವಿಭುತ್ವ’ – ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಗೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಜ್ಞಾನ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಆತ್ಮವು ಮುಕ್ತಾತ್ಮನಾದಾಗ, ಅದರ ಜ್ಞಾನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡು ಎಲ್ಲೆಡೆಗೂ ಹರಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನು (ಎಂಪೆರುಮಾನ್) ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆಯೇ, ಮುಕ್ತಾತ್ಮನೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಈ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತವಾಗಿರುವ ಆತ್ಮದ ಜ್ಞಾನವು ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
‘ದ್ರವ್ಯತ್ವ’ಕ್ಕೆ (ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸ್ಥಿತಿ) ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ‘ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನ’ವು ತನ್ನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ದ್ರವ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಆತ್ಮವು ಕೆಲವು ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನವು ಒಂದು ದ್ರವ್ಯವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ.
[ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆಯು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೆಳಗಿನ ವಾರಥೈಯಲ್ಲಿ, ಅವರು ಮೇಲೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪಿಸಿದ್ದಾರೆ].
ಆಗ, ಸ್ವರೂಪಂ ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ, ಸ್ವಭಾವಂ ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮುಮಾಯ್ ಪರಸ್ಮೈ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕಮುಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ. ಅಪ್ರಾಕೃತ ಅಚಿತ್ ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂ. ಪ್ರಾಕೃತ ಅಚಿತ್ ವಿಕಾರಮಾನ ಘಟಪಟಾದಿಗಳ್ ಅನ್ಯಾಧೀನ ಪ್ರಕಾಶಂ. ಅದಾವದು – ಪರಸ್ಮೈ ಪರಪ್ರಕಾಶ್ಯಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ. ಸ್ವರೂಪತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವಭಾವತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ – ಸ್ವಸ್ಮೈ ಆಗೈಯುಂ, ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಂ ಇಲ್ಲಾಮೈಯುಂ, ಸ್ವಭಾವತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ, ಪರಸ್ಮೈಯುಂ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಮುಂ, ಘಟಾದಿಗಳಿಲ್ ವಾಸಿ – ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಮಾಗೈ. ಘಟಾದಿಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ – ಪರಸ್ಮೈಯುಂ ಪರಪ್ರಕಾಶಮುಂ, ಸ್ವಭಾವತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ – ಪರಪ್ರಕಾಶಮಾಗೈಯುಂ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಂ ಇಲ್ಲಾಮೈಯುಂ. ಸ್ವರೂಪನುಭವತ್ತಿಲ್ ಸ್ವರೂಪತ್ತಿಲೇ ಉತ್ಕರ್ಷಂ. ಸ್ವವ್ಯತಿರಿಕ್ತಾನುಭವತ್ತಿಲ್ ಸ್ವಭಾವತ್ತಿಲೇ ಉತ್ಕರ್ಷಂ.
ಆಗ, ಸ್ವರೂಪಂ ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ
ಹೀಗಾಗಿ, ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ (ಆಗ), ಸ್ವರೂಪಂ ಅಥವಾ ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ (ಇರುಕ್ಕುಂ) ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶಂ (ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಕ).
ಸ್ವಭಾವಂ ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮುಮಾಯ್ ಪರಸ್ಮೈ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕಮುಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ
ಸ್ವಭಾವಂ ಅಥವಾ ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ, ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಪ್ರಾಕೃತ ಅಚಿತ್ ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂ
ಇಲ್ಲಿ ‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ ಮತ್ತು ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯವಾಗುವಂತೆ ‘ಅಚಿತ್’ ಬಗ್ಗೆಯೂ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
‘ಅಪ್ರಾಕೃತ ಅಚಿತ್’ ಎಂಬುದು ನಿತ್ಯವಿಭೂತಿಯಲ್ಲಿ (ಪರಮಪದದಲ್ಲಿ) ಇರುವ ಅಚಿತ್ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಅಚಿತ್ಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಪರಮಪದದಲ್ಲಿರುವ ಅಚಿತ್ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ‘ಪಂಚೋಪನಿಷತ್’ಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದು ದೋಷರಹಿತವಾಗಿದೆ.
ಈ ‘ಅಪ್ರಾಕೃತ ಅಚಿತ್’ ತತ್ವವು ‘ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶಂ’ ಸ್ವರೂಪದ್ದಾಗಿದೆ; ಅಂದರೆ, ಇದು ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದುದು. ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮಡಕೆಯಂತಹ ವಸ್ತುಗಳು ಗೋಚರಿಸಲು ಬಾಹ್ಯ ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲದ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಪರಮಪದದಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುಗಳು (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮಡಕೆಗಳು, ಉದ್ಯಾನವನಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳು) ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ಬೆಳಕಿನ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ವಸ್ತುಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಇದೇ ‘ಪರಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶಂ’ ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ.
ಪ್ರಾಕೃತ ಅಚಿತ್ ವಿಕಾರಮಾನ ಘಟಪಟಾದಿಗಳ್ ಅನ್ಯಾಧೀನ ಪ್ರಕಾಶಂ
‘ಪ್ರಾಕೃತ ಅಚಿತ್’ ಎಂಬುದು ಜ್ಞಾನರಹಿತವಾದ, ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಚಿತ್ (ಚೇತನರಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳು) ಅನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಅದಾವದು – ಪರಸ್ಮೈ ಪರಪ್ರಕಾಶ್ಯಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ
ಅಂದರೆ, ‘ಅಚಿತ್’ (ಜಡವಸ್ತು) ಬಾಹ್ಯ ಬೆಳಕಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಇತರರಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ (ಪರಪ್ರಕಾಶಂ).
ಸ್ವರೂಪತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವಭಾವತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ
ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು
[ಅವರು ಈಗ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ (ಸ್ವರೂಪಂ) ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ (ಸ್ವಭಾವಂ) ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು (ವಾಸಿ) ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ವಸ್ಮೈ ಆಗೈಯುಂ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಂ
ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ ಸ್ವಸ್ಮೈ – ಅದು ಸ್ವತಃ ತಿಳಿದಿದೆ, ಆದರೆ ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು (ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಂ) ಸ್ವತಃ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ (ಇಲ್ಲಾಮೈ) ಕೊರತೆಯಿದೆ [ಏಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬಹುದು].
ಸ್ವಭಾವತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ, ಪರಸ್ಮೈಯುಂ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಮುಂ
ಸ್ವಭಾವತ್ತುಕ್ಕು (ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ) – ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನವು ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದರ ಮಹತ್ವವು ಇತರರ ಸಲುವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ.
ಘಟಾಧಿಗಳಿಲ್ ವಾಸಿ – ಸ್ವಸ್ಮೈ ಸ್ವಯಮಾಗೈ
ಘಟ – ಮಡಕೆ
ಘಟಾದಿಗಳಲ್ಲಿ – ಮಡಕೆ ಮುಂತಾದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ
ಮಡಕೆಯಂತಹ ವಸ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ (ಸ್ವ-ಸ್ವರೂಪದ ಅರಿವು) ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ:
‘ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನ’ವು ಸ್ವಸ್ಮೈ (ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ತಾನೇ ಇರುವಂತದು ) ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶ (ತಾನಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತದು) ಆಗಿರುತ್ತದೆ,
ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಮಡಕೆಯಂತಹ ವಸ್ತುಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಅರಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವು ಇತರರಿಗಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ.
ಘಟಾದಿಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ – ಪರಸ್ಮೈಯುಂ ಪರಪ್ರಕಾಶಮುಂ, ಸ್ವಭಾವತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ – ಪರಪ್ರಕಾಶಮಾಗೈಯುಂ ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಂ ಇಲ್ಲಾಮೈಯುಂ.
ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿ – ಪರಸ್ಮೈಯುಂ ಪರಪ್ರಕಾಶಮುಂ – ಘಟಾಧಿಗಳ (ಧರ್ಮಿ ಜ್ಞಾನಂ/ಸ್ವರೂಪದ ಮೇಲೆ) ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಏನೆಂದರೆ, ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಕೇವಲ ಇತರರಿಗಾಗಿ, ಇತರರಿಂದ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವ ಗುಣಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ಸ್ವಾಭಾವತ್ತಿಲ್ ವಾಸಿ – ಪರಪ್ರಕಾಶಮಗೈಯುಂ – ಘಟಾಧಿಗಳ (ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂ/ಸ್ವಭಾವಂ ಮೇಲೆ) ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಏನೆಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಬಾಹ್ಯ ಬೆಳಕಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಧರ್ಮ ಭೂತಜ್ಞಾನದ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಆತ್ಮದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ. ಧರ್ಮಿ (ಆತ್ಮ) ನೇರವಾಗಿ ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವಂ ಇಲ್ಲಾಮೈಯುಂ – ವಿಷಯ ಪ್ರಕಾಶಕತ್ವವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಘಟಾಧಿಗಳು ಈ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಂ ಹೊಂದಿದೆ.
ಹೀಗೆ, ಧರ್ಮಿ, ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆತ್ಮವು (ಧರ್ಮಿ) ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕವೇ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನವು ಧರ್ಮಿಗೆ ‘ವಿಷಯಪ್ರಕಾಶಕತ್ವ’ವನ್ನು (ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಪಡಿಸುವ ಅಥವಾ ತಿಳಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು) ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಮಡಕೆಯಂತಹ ವಸ್ತುಗಳ (ಘಟಾದಿಗಳು) ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಸ್ವರೂಪನುಭವತ್ತಿಲ್ ಸ್ವರೂಪತ್ತಿಲೇ ಉತ್ಕರ್ಷಂ
ಇದರ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದೇನೆಂದರೆ, ‘ಸ್ವರೂಪಾನುಭವ’ದಲ್ಲಿ (ಸ್ವ-ಸ್ವರೂಪದ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ) ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯು ‘ಧರ್ಮಿ’ಯಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅರಿಯುವ ಸಹಜವಾದ ಹಾಗೂ ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಅದಕ್ಕಿದೆ.
ಸ್ವವ್ಯತಿರಿಕ್ತನುಭವತ್ತಿಲ್ ಸ್ವಭಾವತ್ತಿಲೇ ಉತ್ಕರ್ಷಂ
ಇದರ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದೇನೆಂದರೆ, ‘ಸ್ವ-ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಅನುಭವ’ದಲ್ಲಿ (ತನ್ನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ), ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ, ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ದಲ್ಲೇ ಪರಮೋಚ್ಚ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯು (ಉತ್ಕರ್ಷವು) ಅಡಗಿದೆ.
ಈಗ ನಾವು ಮೂರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇವೆ; ಇಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ‘ಧರ್ಮಿ’ ಮತ್ತು ‘ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ’ಗಳ ಸಹ-ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಆತ್ಮನ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಧರ್ಮಿ ಧರ್ಮನ್ಗಳಿನುಡೈಯ ಕೂಟ್ಟರವಿಲ್ – ಸ್ವರೂಪಂ ವಿಶೇಷಣಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಮಂ – ಶೇಷತ್ವಂ. ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಶೇಷತ್ವಲಾಭಂ ಇತ್ತಲೈಕ್ಕನ್ರಿಕೇ ಅತ್ತಲೈಕ್ಕೇಯಾಯಿರುಕೈ . ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಕೈಂಕರ್ಯೈಕ ರಸತ್ವಂ; ವ್ಯಾಪಾರಂ – ಅವನುಗಪ್ಪು ಕಂಡು ತಾನ್ ಉಗಕೈ ; ಲಕ್ಷಣಂ – ಅನನ್ಯಾರ್ಹತ್ವಂ ಅದಾವದು ತತ್ಪ್ರಕಾರಮೆನ್ರಿರುಕೈ ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ – ಕೈಂಕರ್ಯಮಾಗಿರ ಗುಣತ್ತುಕ್ಕು ಆಶ್ರಯಮಾಯ್ ಇರುಕೈ. ಜ್ಞಾನತ್ವಮುಂ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶತ್ವಮುಂ ಧರ್ಮಿ ಧರ್ಮಂಗಳುಕ್ಕು ಸಾಧಾರಣಂ.
ಧರ್ಮಿ ಧರ್ಮನ್ಗಳಿನುಡೈಯ ಕೂಟ್ಟರವಿಲ್ – ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂಗಳ ಸಂಯೋಜಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವ
ಆತ್ಮಾ (ಧರ್ಮಿ) ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂಗಳ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಯಾವುವು?
ಸ್ವರೂಪಂ ವಿಶೇಷಣಮಾಯಿರುಕ್ಕುಂ–
ಸ್ವರೂಪಂ – ವಿಶೇಷಣಂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಅಂತರ್ಗತ ಗುಣವಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮವು ಯಾರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿದೆ (ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಗುಣಲಕ್ಷಣ)? ಇದು ನಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ವಿಶೇಷಣ ವಿಷಯ ಭಾವ, ಪ್ರಾಕಾರ ಪ್ರಾಕಾರಿ ಭಾವ, ಶರೀರ ಶರೀರಿ ಭಾವ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಗವಾನ್ ವಿಶೇಷ್ಯಂ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಜಡ ಪ್ಪೋರುಳ್ ಗಳು ವಿಶೇಷಣಂ (ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು).ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಾಕಾರ, ಚಿತ್ ಮತ್ತು ಅಚಿತ್ ಅವನ ಪ್ರಾಕಾರವಾಗಿ ಅವನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದವು; ಭಗವಾನ್ ಶರೀರಿ , ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ ಮತ್ತು ಅಚಿತ್ ಅವರ ಶರೀರಂ].
ಹೀಗಾಗಿ, ಆತ್ಮ (ಧರ್ಮಿ) ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತಾ ಜ್ಞಾನಂಗಳ ಸ್ವರೂಪವು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದು, ಅವನ ಸರಿರಾಮ/ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ.
[ಜ್ಞಾನಸಹಿತವಾದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಯಾವ ನಿಜವಾದ ಗುರುತಿನ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು?]
ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಮಂ – ಶೇಷತ್ವಂ
ಸ್ವರೂಪ ನಿರೂಪಕ ಧರ್ಮಂ – ಆತ್ಮದ ವಿಶೇಷ ಗುಣ (ಅಥವಾ ನಿಜವಾದ ಗುರುತು) ಜೊತೆಗೆ ಜ್ಞಾನಂ ಶೇಷತ್ವಂ (ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅಧೀನತೆ).
ಆತ್ಮವು ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇಹವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅಧೀನವಾಗಿದ್ದು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದರ ನಿರ್ದೇಶನಗಳಂತೆಯೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆದಾಗ ದೇಹವು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದರಿಂದ ನಮಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೇಹವು ಆತ್ಮದ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ತೋರಬಹುದಾದರೂ, ಅದು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ವಿಷಯವೇ ಹೊರತು ಅದರ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವಲ್ಲ. ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವು ಲಭ್ಯವಾದಾಗ, ದೇಹದ ಈ ಅಧೀನತೆಯು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ತತ್ವವು ‘ಭಾಗವತ ವಿಷಯ’ಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ತ ಜೀವರಾಶಿಗಳೂ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ‘ಶೇಷತ್ವ’ವನ್ನು (ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇರಿರುವಿಕೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು) ಅರಿತು ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಹೀಗಾಗಿ, ಶೇಷತ್ವವು ಜ್ಞಾನಾಮದೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸ್ವರೂಪ ನಿರುಪಕ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ (ಗುಣಲಕ್ಷಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ).
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಶೇಷತ್ವಲಾಭಂ ಇತ್ತಲೈಕ್ಕನ್ರಿಕೇ ಅತ್ತಲೈಕ್ಕೇಯಾಯಿರುಕೈ
ಭಗವಂತನಿಗೆ ಆತ್ಮವು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿರುವಂತೆಯೇ, ಆತ್ಮವು ತನ್ನದೇ ಆದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ (ನಿರುಪಿತಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ).
ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ‘ಎಂಪೆರುಮಾನ್’ಗೆ (ಸರ್ವೇಶ್ವರನಿಗೆ) ಅಧೀನರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಅಧೀನತೆಯ ಪರಮ ಉದ್ದೇಶ (ಪ್ರಯೋಜನ) ಯಾವುದು? ಇದು ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಲಾಭವೇ ಅಥವಾ ಎಂಪೆರುಮಾನ್ಗೆ ಸಲ್ಲುವ ಲಾಭವೇ? ಆ ಪರಮ ಪ್ರಯೋಜನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾಗಿದೆ.
ನಾವು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅಧೀನರಾದಾಗ, ಅದು ಅವನ ಪರಮ ಮಹಾತ್ಮೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಆತ್ಮಗಳು ಸ್ವಯಿಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅಧೀನರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಸೇವಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದಷ್ಟೂ ಸ್ವಾಮಿಯ (ಶೇಷಿಯ) ಮಹಿಮೆಯು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಅಧೀನತೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ (ಶೇಷತ್ವ ಲಾಭಂ) ಲಾಭವು ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ (ಇತ್ತಲೈಕ್ಕನರಿಕ್ಕೆ) ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ (ಅತ್ತಲೈಕ್ಕೆಯೇ ಇರುಕ್ಕೈ). ಅಧೀನವಾಗಿರುವುದು ಎಂಪೆರುಮಾನ್ಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತರುವುದು. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದು ಆತ್ಮದ ನಿರುಪಿತಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ.
ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಕೈಂಕರ್ಯೈಕ ರಸತ್ವಂ
ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಆತ್ಮದ ವಿಶೇಷ ಗುಣವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.
[ಸೂಚನೆ: ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಆತ್ಮದ ಮೂಲಭೂತ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಈಗ, ಆ ಅಗತ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿರುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣಗಳತ್ತ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ‘ಶೇಷತ್ವ’ವೇ ಆತ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಹಿಂದಿನ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ, ಪರತಂತ್ರವಾದ (ಅಧೀನವಾಗಿರುವ) ಈ ಆತ್ಮದ ಮುಂದಿನ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಗುಣಲಕ್ಷಣ ಯಾವುದೆಂದು ನೋಡೋಣ.]
ಮೊದಲ ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ (ಹಿಂದೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ) – ಶೇಷತ್ವವು ಎಂಪೆರುಮಾನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಎರಡನೇ ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ – ಸೇವೆಯನ್ನು (ಕೈಂಕರ್ಯಂ) ಮಾಡಲು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು (ಕೈಂಕರ್ಯಿಕ ರಸತ್ವಂ) ನಿರೂಪಿತ ಸ್ವರೂಪ ವಿಶೇಷಣಂ (ಈಗಾಗಲೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅರ್ಹತೆ ಗುಣಲಕ್ಷಣ).
ವ್ಯಾಪಾರಂ – ಅವನುಗಪ್ಪು ಕಂಡು ತಾನ್ ಉಗಕೈ
ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆತ್ಮದ ‘ವ್ಯಾಪಾರ’ (ಅದರ ಸಹಜ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಸ್ವಭಾವ) ಯಾವುದು? ಕೈಂಕರ್ಯದಿಂದ ಭಗವಂತನು (ಎಂಪೆರುಮಾನ್) ಅನುಭವಿಸುವ ಆನಂದವನ್ನು ಕಂಡು ತಾನೂ ಸಂತೋಷಪಡುವುದೇ ಆ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿದೆ. ಭಗವಂತನು ಅನುಭವಿಸುವ ಆನಂದವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಆತ್ಮವು ಇದ್ದರೆ, ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಕೇವಲ ‘ಅಚಿತ್’ (ಕಲ್ಲು ಅಥವಾ ಇತರ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳ) ಸ್ಥಿತಿಯಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕುಲಶೇಖರ ಆಳ್ವಾರರು ‘ಪೆರುಮಾಳ್ ತಿರುಮೊಳಿ’ಯ 4-9ನೇ ಪಾಶುರದಲ್ಲಿ, “ಪಡಿ ಯಾಯ್ ಪಡಿಯಾಯ್ಕಿಡಂದು ಉನ್ ಪವಳವಾಯ್ ಕಾಣ್ಬೇನೇ” (ಕಲ್ಲಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದು, ನಿನ್ನ ಹವಳದಂತಹ ದಿವ್ಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು) ಎಂದು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಎಂಪೆರುಮಾನ್ ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದಾಗ, ಆತ್ಮವು ಆತನ ಮಂದಹಾಸವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ತಾನೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಆತ್ಮದ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿದೆ.
ಲಕ್ಷಣಂ – ಅನನ್ಯಾರ್ಹತ್ವಂ ಅದಾವದು ತತ್ಪ್ರಕಾರಮೆನ್ರಿರುಕೈ
‘ಲಕ್ಷಣಂ’ ಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುರುತಾಗಿದೆ. ‘ಅನನ್ಯಾರ್ಹತ್ವ’ ಎಂದರೆ ಭಗವಂತನ ‘ಪ್ರಕಾರ’ವಾಗಿ (ಅಂದರೆ ಅವನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ, ಅವನ ಶರೀರದಂತಿರುವ ಅಂಶವಾಗಿ) ಕೇವಲ ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದು. ನಮ್ಮ ಶರೀರವು ಹೇಗೆ ಕೇವಲ ಆತ್ಮನಿಗಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಭಗವಂತನ ಶರೀರವು ಕೇವಲ ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಭಗವಂತನಿಗಾಗಿಯೇ ಮೀಸಲಾದ ಈ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಆ ‘ಲಕ್ಷಣ’ವಾಗಿದೆ.
ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ – ಕೈಂಕರ್ಯಮಾಗಿರ ಗುಣತ್ತುಕ್ಕು ಆಶ್ರಯಮಾಯ್ ಇರುಕೈ
‘ದ್ರವ್ಯತ್ವಂ’ ಎಂದರೆ ಕೈಂಕರ್ಯದಂತಹ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವಿಕೆ (ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವುದು) ಎಂದರ್ಥ. ಆತ್ಮವು (ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಧರ್ಮಿ) ಒಂದು ‘ದ್ರವ್ಯ’ವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ? ದ್ರವ್ಯ ಎಂದರೆ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ವಸ್ತು ಎಂದರ್ಥ. ಆತ್ಮವು ಯಾವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ? ಆತ್ಮವು ಕೈಂಕರ್ಯವೆಂಬ ಗುಣಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ; ಇದರ ಮೂಲಕವೇ ಅದರ ದ್ರವ್ಯತ್ವದ (ವಸ್ತುವಿನ) ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಜ್ಞಾನತ್ವಮುಂ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶತ್ವಮುಂ ಧರ್ಮಿ ಧರ್ಮಂಗಳುಕ್ಕು ಸಾಧಾರಣಂ
ಧರ್ಮಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನತ್ವವು (ಜ್ಞಾನಂ/ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ) ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶತ್ವವು (ಸ್ವಯಂ-ಬಹಿರಂಗವಾಗುವುದು) ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಧರ್ಮಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯ (ಸಧಾರಣಂ) ಗುಣವಾಗಿದೆ.
ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ವಿಷಯಿತ್ವಂ ಏಟ್ರಂ ; ಧರ್ಮಿಕ್ಕು ಪ್ರತ್ಯಕ್ತತ್ವಂ ಏಟ್ರಂ; ಜ್ಞಾನತ್ವಮಾವದು – ಕಸ್ಯಚಿತ್ ಪ್ರಕಾಶತ್ವಂ. ಅದಾವದು – ತನ್ನುಡೈಯ ಆಕವುಮಾಂ, ಪಿರರುಡೈಯ ಆಕವುಮಾಂ, ವ್ಯವಹಾರನುಗುಣ್ಯತ್ತೈ ಪಣ್ಣುಗೈ . ತನ್ನೈ ವಿಷಯೀಕರಿಪ್ಪದೋರು ಜ್ಞಾನಾಂತರತ್ತೈ ಅಪೇಕ್ಷಿಯಾದೇ ತಾನೇ ಪ್ರಕಾಶಿಕ್ಕೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮಾವದು. ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ವಿಷಯಿತ್ವಮಾವದು – ತನ್ನೈಯೊಳಿನ್ದ ಒನ್ರೈ ಕಾಟ್ಟುಗೈ. ಧರ್ಮಿಕ್ಕು ಪ್ರತ್ಯಕ್ತ್ವಮಾವದು – ಸ್ವಸ್ಮೈ ಭಾಸಮಾನತ್ವಂ. ಅದಾವದು ತನಕ್ಕೆೇ ತೋಟ್ರುಗೈ . ಅದಾವದು – ತನ್ ಪ್ರಕಾಶತ್ತುಕ್ಕು ತಾನೇ ಫಲಿಯಾಯಿರುಕ್ಕೈ ಎನ್ರಪಡಿ.
ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ವಿಷಯಿತ್ವಂ ಏಟ್ರಂ
‘ಧರ್ಮ’ ಎಂಬುದು ‘ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನ’ವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಹ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ (ವಿಷಯಿತ್ವವೇ) ಅದರ ಮಹಿಮೆ (ಏಟ್ರಂ) ಆಗಿದೆ.
ಧರ್ಮಿಕ್ಕು ಪ್ರತ್ಯಕ್ತತ್ವಂ ಏಟ್ರಂ
ಧರ್ಮಿಯ ಮಹತ್ವವು (ಏಟ್ರಂ) ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿದೆ.
ಜ್ಞಾನತ್ವಮಾವದು – ಕಸ್ಯಚಿತ್ ಪ್ರಕಾಶತ್ವಂ. ಅದಾವದು – ತನ್ನುಡೈಯ ಆಕವುಮಾಂ, ಪಿರರುಡೈಯ ಆಕವುಮಾಂ, ವ್ಯವಹಾರನುಗುಣ್ಯತ್ತೈ ಪಣ್ಣುಗೈ
‘ಜ್ಞಾನ’ ಎಂದರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ. ‘ಪ್ರಕಾಶತ್ವ’ ಎಂದರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆಡಹುವ ಅಥವಾ ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು. ಇದು ಆತ್ಮವನ್ನು (ಸ್ವ-ಸ್ವರೂಪವನ್ನು) ಅಥವಾ ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತು – ಇವೆರಡನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೂ ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಲು ನಮಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುವುದೇ ಜ್ಞಾನವಾಗಿದೆ.
ತನ್ನೈ ವಿಷಯೀಕರಿಪ್ಪದೋರು ಜ್ಞಾನಾಂತರತ್ತೈ ಅಪೇಕ್ಷಿಯಾದೇ ತಾನೇ ಪ್ರಕಾಶಿಕ್ಕೈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮಾವದು.
ತನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು (ತನ್ನೈ ವಿಷಯಕರಿಪ್ಪತೋರು), ಧರ್ಮಿಯು ಬಾಹ್ಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ (ಅಪೇಕ್ಷಿಯಾದೇ ). ಅವನು ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಕ (ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂ), ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ (ಪ್ರಕಾಶಿಕ್ಕೈಗಿಂತ) ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
[ಗಮನಿಸಿ: ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಹಿಂದೆ ಚರ್ಚಿಸಲಾದ ವಿಷಯಗಳ ಸಾರಾಂಶವಾಗಿವೆ].
ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ವಿಷಯಿತ್ವಮಾವದು – ತನ್ನೈಯೊಳಿನ್ದ ಒನ್ರೈ ಕಾಟ್ಟುಗೈ.
ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನ – ಇದು ಆತ್ಮನಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆತ್ಮನಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಧರ್ಮಿಕ್ಕು ಪ್ರತ್ಯಕ್ತ್ವಮಾವದು – ಸ್ವಸ್ಮೈ ಭಾಸಮಾನತ್ವಂ.
ಧರ್ಮಿಯು ತನಗೇನು (ಪ್ರತ್ಯಕ್ತ್ವಂ) ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾನೆ? ಅವನು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಯಂ-ಬಹಿರಂಗದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ (ಸ್ವಸ್ಮೈ ಭಾಸಮನಾತ್ವಂ).
ಅದಾವದು ತನಕ್ಕೆೇ ತೋಟ್ರುಗೈ . ಅದಾವದು – ತನ್ ಪ್ರಕಾಶತ್ತುಕ್ಕು ತಾನೇ ಫಲಿಯಾಯಿರುಕ್ಕೈ ಎನ್ರಪಡಿ.
ಅವನು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವತಃ ಅರಿವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ (ತನಕ್ಕೇ ತೋರುಗೈ). ಅಂದರೆ, ಆ ಧರ್ಮಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಫಲಭೋಗಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ (ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಫಲಿಯಾಗಿರುವುದು ಎಂಬಂತೆ).
ಎದೇನುಂ ಒರು ವಸ್ತುವುಕ್ಕು ಫಲಿಯೆಂಗಿರ ಸಾಮಾನ್ಯಕಾರತ್ತೈ ತನ್ ಪ್ರಕಾಶತ್ತುಕು ಫಲಿಯೆನ್ರು ವಿಶೇಷಿತ್ತವಾರೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ತ್ವಮಾಮ್. ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ಇವ್ವಿಶೇಷಮಿಲ್ಲಾದ ಸಾಮಾನ್ಯಮುಂ ಇತ್ತೋಡೈ ವ್ಯಾಪ್ತಮಾನ ಚೇತನತ್ವಮುಂ ಇಲ್ಲೈ. ಇದ್ಧರ್ಮ ಧರ್ಮಿಗಳ್ ಇರಂಡುಂ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂಗಳಾಯಿರುನ್ದಾಲುಂ ನಿತ್ಯತ್ವಾದಿ ಧರ್ಮ ವಿಶೇಷ ವಿಶಿಷ್ಟಂಗಳಗೈಯಾಲೇ, ಜ್ಞಾನಾಂತರ ವೇದ್ಯಂಗಳಾಮ್. ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞಾನಾಂತರ ವೇದ್ಯಮಾಂಪೊದು ಪ್ರಸರಣ ಭೇಧತ್ತಾಲೆೇ ಜ್ಞಾನಾಂತರ ವ್ಯಪದೇಶಂ. ಸಂಸರಿಕ್ಕೈಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪ ಯೋಗ್ಯತೈ ಪರತಂತ್ರ ಚೇತನತ್ವಂ . ಸಹಕಾರಿ ಕಾರಣಂ – ಅನಾದಿಯಾನ ಅಜ್ಞಾತಿ ಲಂಘನಮಾಗಿರ ಅಪರಾಧಂ, ಪ್ರಧಾನ ಕಾರಣಂ – ಈಶ್ವರನುಡೈಯ ನಿರಂಕುಶ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಮ್; ಪರಮ ಪ್ರಾಪ್ಯಮಾನ ಕೈಂಕರ್ಯತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪ ಯೋಗ್ಯತೈ ಶೇಷತ್ವೇ ಸತಿ ಚೇತನತ್ವಂ, ಸಹಾಕಾರಿ ಕಾರಣಂ – ಭಕ್ತಿ ಪ್ರಪತ್ತಿಗಳಾಗಿರ ಅನುಕೂಲ ವೃತ್ತಿಗಳ್; ಪ್ರಧಾನ ಕಾರಣಂ – ಈಶ್ವರನುಡೈಯ ಸಹಜ ಕಾರುಣ್ಯಂ.
ಎದೇನುಂ ಒರು ವಸ್ತುವುಕ್ಕು ಫಲಿಯೆಂಗಿರ ಸಾಮಾನ್ಯಕಾರತ್ತೈ ತನ್ ಪ್ರಕಾಶತ್ತುಕು ಫಲಿಯೆನ್ರು ವಿಶೇಷಿತ್ತವಾರೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ತ್ವಮಾಮ್.
ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವಸ್ತುವು ಇನ್ನೊಂದರಿಂದ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವಸ್ತುವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿವರಣೆ (ಸಾಮಾನ್ಯಾಕಾರ). ಆದರೆ, ಅದು ತನಗಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿದಾಗ, ಅದು ‘ಪ್ರತ್ಯಕ್ತತ್ವ’ವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಧರ್ಮತ್ತುಕ್ಕು ಇವ್ವಿಶೇಷಮಿಲ್ಲಾದ ಸಾಮಾನ್ಯಮುಂ ಇತ್ತೋಡೈ ವ್ಯಾಪ್ತಮಾನ ಚೇತನತ್ವಮುಂ ಇಲ್ಲೈ.
ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ, ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶಕವಾಗಿರುವ ಈ ‘ವಿಶೇಷ-ಸಾಮಾನ್ಯ’ ಲಕ್ಷಣವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಚೇತನತ್ವ (ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ) ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಅದು ಸ್ವತಃ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಕೇವಲ ‘ಧರ್ಮಿ’ಗೆ (ಜ್ಞಾನದ ಆಶ್ರಯವಾದ ಆತ್ಮನಿಗೆ) ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಜ್ಞಾನವು ಸ್ವತಃ ಯಾವುದನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಇತರರಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೆಳಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಹೇಗೆ ಬಾಹ್ಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಧರ್ಮಭೂತ ಜ್ಞಾನವು ತಾನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಅರಿಯದೆಯೇ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದ್ಧರ್ಮ ಧರ್ಮಿಗಳ್ ಇರಂಡುಂ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಂಗಳಾಯಿರುನ್ದಾಲುಂ ನಿತ್ಯತ್ವಾದಿ ಧರ್ಮ ವಿಶೇಷ ವಿಶಿಷ್ಟಂಗಳಗೈಯಾಲೇ, ಜ್ಞಾನಾಂತರ ವೇದ್ಯಂಗಳಾಮ್. ಧರ್ಮ ಭೂತ ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞಾನಾಂತರ ವೇದ್ಯಮಾಂಪೊದು ಪ್ರಸರಣ ಭೇಧತ್ತಾಲೆೇ ಜ್ಞಾನಾಂತರ ವ್ಯಪದೇಶಂ.
ಧರ್ಮಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಿಜ್ಞಾನ – ಇವೆರಡೂ ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಇವೆರಡೂ ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ನಿತ್ಯಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದರಿಂದ ಇವು ಇತರ ಜ್ಞಾನಗಳ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನವು ವಿವಿಧ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ಅನೇಕ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಂಸರಿಕ್ಕೈಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪ ಯೋಗ್ಯತೈ ಪರತಂತ್ರ ಚೇತನತ್ವಂ .
ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ‘ಧರ್ಮಿ’ ಮತ್ತು ‘ಧರ್ಮಭೂತಜ್ಞಾನ’ – ಇವೆರಡೂ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಆತ್ಮವು (ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಿಗಳೆರಡರ ಸಮಷ್ಟಿರೂಪವಾದ ಆತ್ಮವು) ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿದೆ.
ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅವನು ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ಇದನ್ನು ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮೊದಲು ‘ಸಹಕಾರಿ ಕಾರಣ’ವನ್ನು – ಅಂದರೆ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಅಂಶವನ್ನು – ವಿವರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಸಹಕಾರಿ ಕಾರಣಂ – ಅನಾದಿಯಾನ ಅಜ್ಞಾತಿ ಲಂಘನಮಾಗಿರ ಅಪರಾಧಂ
ಎಂಪೆರುಮಾನ್ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧಿ-ನಿಷೇಧಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆತ್ಮವು ಅವನ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಬದಲು ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದರಿಂದ, ಅದು ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.
ಪ್ರಧಾನ ಕಾರಣಂ – ಈಶ್ವರನುಡೈಯ ನಿರಂಕುಶ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಮ್;
ಆತ್ಮವು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಭಗವಂತನ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೇ ಆಗಿದೆ. ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆತ್ಮವೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಭಗವಂತನು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅದಕ್ಕೆ ‘ಮೋಕ್ಷ’ವೆಂಬ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.
ಪರಮ ಪ್ರಾಪ್ಯಮಾನ ಕೈಂಕರ್ಯತ್ತುಕ್ಕು ಸ್ವರೂಪ ಯೋಗ್ಯತೈ ಶೇಷತ್ವೇ ಸತಿ ಚೇತನತ್ವಂ,
ಆತ್ಮವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ತನ್ನ ಅಧೀನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು (ಶೇಷತ್ವವನ್ನು) ಅರಿತುಕೊಂಡು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೈಂಕರ್ಯಗಳನ್ನು (ಸೇವೆಯನ್ನು) ಮಾಡುವುದೇ ಪರಮ ಗುರಿ (ಪ್ರಾಪ್ಯ). ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಅರ್ಹತೆ ಎಂದರೆ ‘ಶೇಷತ್ವ ಸಹಿತ ಚೇತನತ್ವ’ – ಅಂದರೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿರುವ ಹಾಗೂ ಚೇತನ ಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿರುವ (ಆತ್ಮನಾಗಿರುವ) ಸ್ಥಿತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲಾ ಆತ್ಮಗಳಿಗೂ ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಅರ್ಹತೆಯಿದೆ.
ಸಹಾಕಾರಿ ಕಾರಣಂ – ಭಕ್ತಿ ಪ್ರಪತ್ತಿಗಳಾಗಿರ ಅನುಕೂಲ ವೃತ್ತಿಗಳ್;
ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ? ಆತನ ದಿವ್ಯ ಪಾದಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಪತ್ತಿಯಲ್ಲಿ (ಶರಣಾಗತಿಯಲ್ಲಿ) ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ‘ಎಂಪೆರುಮಾನ್’ಗೆ (ಭಗವಂತನಿಗೆ) ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು. ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಈ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ, ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು (ಸೇವೆಯನ್ನು) ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.
ಪ್ರಧಾನ ಕಾರಣಂ – ಈಶ್ವರನುಡೈಯ ಸಹಜ ಕಾರುಣ್ಯಂ.
ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಪತ್ತಿಯು ಜೀವಾತ್ಮನಿಗೆ ಈ ಕೈಂಕರ್ಯದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಜೀವಾತ್ಮನ ಮೇಲಿರುವ ಭಗವಂತನ ಸಹಜ ಕಾರುಣ್ಯ (ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಕರುಣೆ). ಭಗವಂತನ ಆ ಕರುಣೆಯಿಂದಲೇ ಜೀವಾತ್ಮನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಪತ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಗವಂತನು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಕಾಲ ಜೀವಾತ್ಮನನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಜೀವಾತ್ಮನು ಭಗವಂತನ ಆ ನಿಷ್ಕಾರಣ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಆழ்ವಾರ್ ಎಂಪೆರುಮಾನಾರ್ ಜೀಯರ್ ತಿರುವಡಿಗಳೇ ಶರಣಂ
ಜೀಯರ್ ತಿರುವಡಿಗಳೇ ಶರಣಂ
ಪಿನ್ಬಅழಗಿಯರಾಂ ಪೆರುಮಾಳ್ ಜೀಯರ್ ತಿರುವಡಿಗಳೇ ಶರಣಂ
ಮೂಲ : https://granthams.koyil.org/2026/06/16/varthamalai-3-english/
ಆಡಿಯೋ : https://1drv.ms/u/s!AnOSadexHn4jgnJaK0GVFP–TBc_?e=NIzcj0
ವೀಡಿಯೊ : https://youtu.be/DxHNpi8OF2A
ಅನುವಾದ – ಅಡಿಯೇನ್ ಸುಭದ್ರಾ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸಿ
ಆರ್ಕೈವ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮೇಯಂ (ಗುರಿ) – https://koyil.org
ಪ್ರಮಾಣ೦ (ಗ್ರಂಥಗಳು) – https://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮಾತಾ (ಬೋಧಕರು) – https://acharyas.koyil.org
ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ಎಜುಕೇಶನ್ / ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ – https://pillai.koyil.org