శ్రీ: శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్వరవరమునయే నమః
ఈ క్రింది వ్యాసం, శ్రీ ఉ.వే. సారథి తోతాద్రి స్వామి తమిళ కాలక్షేపం నుండి గ్రహించిన ‘వార్తామాలై’ గ్రంథానికి తెలుగు అనువాదం. ఈ అవకాశాన్ని ప్రసాదించి, వీటి ప్రచురణకు నిరంతరం సహకరిస్తున్న స్వామివారికి మనఃపూర్వక కృతజ్ఞతలు తెలియజేస్తున్నాము.
ఈ గ్రంథంలో మన సంప్రదాయానికి మూలస్తంభాల వంటి అత్యంత ప్రధానమైన విషయాలు అయిన రహస్య త్రయం (మూడు రహస్యాలు), తత్త్వ త్రయం (మూడు పరమార్థ సత్యాలు), మరియు అర్థ పంచకం (ఐదు ముఖ్యమైన విషయాలు), సంక్షిప్తంగానూ, సమగ్రంగానూ అందించబడ్డాయి.
పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ తమ ఆచార్యులైన నంపిళ్ళై యందు దృఢమైన విశ్వాసముతోను, అపారమైన భక్తితోను ఉండేవారు. నంపిళ్ళై ప్రసిద్ధులైన ఆచార్యులు. వారు శ్రీరంగమునందు వేంచేసి ఉండి, లోకాచార్యులుగా కీర్తించబడేవారు. తిరువరంగమునందు పండితుల గొప్ప సభను ఏర్పాటు చేసి, దానిని ఎంతో చక్కగా నిర్వహించేవారు. వారు శ్రీరంగమునందు వేంచేసి ఉన్న కాలములో, పెరియపెరుమాళ్ దివ్యచరణములకు సమీపముగా ఉన్న మండపములో ఎల్లప్పుడూ కాలక్షేప గోష్ఠి జరుగుతూ ఉండేది. పెరియపెరుమాళ్ స్వయముగా కూడా ఈ కాలక్షేపములను వినుటకు ఎంతో ఆసక్తితో లేచి వచ్చేవారని మన పూర్వాచార్యుల గ్రంథములు తెలియజేస్తున్నాయి. నంపిళ్ళై వారి కాలమును నల్లడి కాలమ్ అనగా సువర్ణయుగముగా ప్రసిద్ధిగా పేర్కొంటారు. ఆ కాలములో మన సంప్రదాయము ఎంతో వైభవముగా వర్ధిల్లి, సాంప్రదాయిక గ్రంథములన్నీ విస్తృతముగా ప్రచారము చేయబడినవి.
ఆళ్వారుల పాశురములైనా, శ్రీవైష్ణవ వేదాంత గ్రంథములైన శ్రీభాష్యము వంటి సంస్కృత గ్రంథములైనా, ఇతిహాస పురాణములైనా, అన్నింటినీ తనలో పూర్తిగా గ్రహించిన మహనీయులుగా నంపిళ్ళై ప్రసిద్ధులు. అంతేకాక, తమిళము మరియు సంస్కృత భాషల వ్యాకరణము, సాహిత్యము రెండింటిలోనూ నిష్ణాతులు.
నంపిళ్ళై వారి శిష్యులలో పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ ప్రముఖులు. వారికి నంపిళ్ళై వారి దివ్య తిరుమేనియందు అపారమైన అనురాగము ఉండేది. తమ ఆచార్యుల యందు వారికి ఉన్న గాఢమైన భక్తిని ఉపదేశ రత్తిన మాలైలోని 66వ పాశురములో ఎంతో అందముగా వివరించారు.
పిన్బళగరామ్ పెరుమాళ్ జీయర్ పెరున్దివత్తిల్|
అన్బదువు మత్తు మిక్క ఆశైయినాల్| నమ్బిళ్ళైక్కు
ఆన అడిమైగళ్ శెయ్ అన్నిలైయై నన్నెఞ్జే|
ఊనమఱ ఎప్పొళుదుమ్ ఓర్||
శిష్యులకు ఆచార్యుల దివ్య తిరుమేనియందు గాఢమైన అనురాగము ఉండాలి. ఆచార్యులకు శిష్యుని ఆత్మ ఉద్ధరణ యందు శ్రద్ధ ఉండాలి. ఇదే ఆచార్యుని ప్రాథమిక లక్షణము. అదేవిధముగా, ఆచార్యుని దివ్య తిరుమేనియందు గాఢమైన అనురాగము కలిగి ఉండుట శిష్యుని లక్షణము. ఆచార్యుల తిరుమేనికి క్షేమము కలుగుటయందు శ్రద్ధ వహిస్తూ, వారికి అవసరమైన సమస్త విషయములను చూసుకొనవలెను. ఇదే ఆచార్య శిష్య లక్షణము.
ఈ విషయమును పిళ్ళై లోకాచార్యులు తమ శ్రీవచన భూషణములో విస్తారముగా వివరించారు. ఆచార్యుల తిరువడులను గట్టిగా పట్టుకొని, వారి వాత్సల్యమునే ఆశ్రయించుట శిష్యునికి మోక్షప్రాప్తికి ఏకైక ఉపాయమని అందులో తెలియజేయబడినది. మణవాళ మామునులు శ్రీవచన భూషణములోని ఈ ముఖ్యమైన అర్థములను ఉపదేశ రత్తిన మాలైలో మనకు అనుగ్రహించారు.
ఈ పాశురములలో, తమ ఆచార్యులైన నంపిళ్ళై యందు అపారమైన భక్తి కలిగిన పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్‌ను ఉదాహరణగా తీసుకొని, శిష్యునికి ఉండవలసిన లక్షణములు వివరించబడినవి. తమ ఆచార్యుల దివ్య తిరుమేని యందు వారికి ఉన్న అపారమైన అనురాగము కారణముగా, ఆ తిరుమేనికి ప్రత్యక్షముగా కైంకర్యము చేయాలని కోరుకున్నారు. ఆ కారణముగా, పరమపదమునకు వెళ్ళాలని కూడా ఆశించలేదు.
కైంకర్యము చేయుట అనగా కేవలము గ్రంథములను అధ్యయనము చేయుటయో, మనము ఇతరులతో సంబంధం లేకుండా సంప్రదాయ ప్రచారము చేయుటయో మాత్రమే కాదు. ఆచార్యుల దివ్య తిరుమేనికి నిరంతరము శ్రద్ధతో సేవ చేయాలి. ఆచార్యులకు అవసరమైన కైంకర్యములన్నింటినీ ఏ విధముగా నిర్వహించాలో పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ తమ ఆచరణ ద్వారా మనకు పరిపూర్ణముగా చూపించారు.
పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ వారు వార్తామాలై అను అద్భుతమైన గ్రంథమును అనుగ్రహించారు. ఈ గ్రంథములో వారు పలువురు పూర్వాచార్యుల సంభాషణలను, వారి జీవితములో జరిగిన వేరు-వేరు సంఘటనలను సంకలనం చేశారు. ఒక పూర్వాచార్యుల జీవితములో జరిగిన సంభాషణను లేదా చారిత్రక సంఘటనను ‘వార్తై’ అని అంటారు. వీటి ద్వారా వారు గంభీరమైన తాత్త్విక అర్థములను తెలియజేస్తారు. ఆచార్యుల యందు సంప్రదాయానుసారముగా కలిగి ఉండవలసిన భక్తి, ఆచార్యులకు కైంకర్యము చేయవలసిన సరియైన విధానము, ఆచార్యునికి శిష్యునికి మధ్య ఉండవలసిన నిజమైన సంబంధము మొదలైన విషయములు కూడా ఈ గ్రంథములో వివరించబడినవి.
ఇవన్నీ మన సంప్రదాయము మరియు సిద్ధాంతమునకు సంబంధించిన ముఖ్యమైన అర్థములను తెలియజేసే వేర్వేరు వార్తైలు. అనేక సందర్భములలో మన ఆచార్యులు అనుగ్రహించిన ఈ విషయములను మనము మనస్సులో దృఢముగా నిలుపుకొనుటకు, మన సంప్రదాయమును చక్కగా అర్థము చేసుకొనుటకు, అవి మరల మరల చెప్పబడుతున్నాయి. ఉదాహరణకు, శరీరము ఆత్మకు భిన్నమైనదనే విషయమును మన పూర్వాచార్యులు అనేక చోట్ల వివరించారు. అదేవిధముగా, ఈ గ్రంథములో కూడా తత్త్వత్రయము, రహస్యత్రయము, అర్థపంచకము మొదలైన విషయములకు సంబంధించిన అనేక అర్థములు పలు చోట్ల పునరుక్తముగా వివరించబడినవి.
వార్తామాలై గ్రంథములో పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ వారు వివిధ ఆచార్యుల మధ్య జరిగిన సంభాషణల నుండి గ్రహించిన వార్తైలను, ప్రమాణములుగా ఉదహరిస్తూ అందించారు. అందువలన, కొన్ని విషయములు మనకు ఇంతకు ముందే విన్నవిగా, పరిచయమైనవిగా అనిపించవచ్చు. నిజముగా, ఈ విషయములన్నింటినీ మనకు సుపరిచితము చేయుటయే ఈ గ్రంథముల ముఖ్య ఉద్దేశ్యము. ఈ సంకల్పముతోనే మన పూర్వాచార్యులు ఇటువంటి గ్రంథములను అనుగ్రహించారు.
ఇరవై ఎనిమదవ వార్తై
రక్ష్య రక్షక సమ్బన్ధమ్, పితా పుత్ర సమ్బన్ధమ్, శేష శేషి సమ్బన్ధమ్, భర్తృ భార్యా సమ్బన్ధమ్, జ్ఞాత్రు జ్ఞేయ సమ్బన్ధమ్, స్వ-స్వామి సమ్బన్దమ్, శరీర శరీరి సమ్బన్ధమ్, ఆధార ఆధేయ సమ్బన్ధమ్, భోక్తృ భోగ్య సమ్బన్ధమ్.
ఈ 28వ వార్తైలో నవవిధ సంబంధం అంటే తొమ్మిది విధాలైన సంబంధాలు, జీవాత్మకు పరమాత్మకు మధ్య ఉన్న ఈ సంబంధాల స్వరూపం ఎంతో చక్కగా వివరించబడింది. ‘నవమ్’ అంటే తొమ్మిది, ‘విధమ్’ అంటే రకాలు. కాబట్టి, నవవిధ సంబంధం అంటే తొమ్మిది ప్రత్యేకమైన సంబంధాలని అర్థం.
నిజానికి, పిళ్ళై లోకాచార్యులు “నవవిధ సంబంధమ్” అనే పేరుతో ఒక స్వతంత్రమైన గ్రంథాన్నే అనుగ్రహించారు. ఆ గ్రంథం ప్రారంభంలోనే వారు ఒక ప్రమాణ శ్లోకాన్ని ప్రస్తావించారు –
పితాచ రక్షకశ్శేషీ భర్తాజ్ఞేయో రమాపతి:| స్వామ్యాధారోమమాత్మాచ భోక్తాచాధ్యమనూదిత:
పంచసంస్కార సమయంలో ఆచార్యులు మనకు రహస్యత్రయాన్ని ఉపదేశిస్తారు. ఆ మూడింటిలో తిరుమంత్రం, (అష్ఠాక్షరి), అన్నింటికంటే ప్రధానమైనది. ఈ శ్లోకం ద్వారా తిరుమంత్రమే ఆద్యమైనది, పునాదిగా నిలిచేది, అత్యంత ముఖ్యమైన మంత్రం అని తెలియజేస్తున్నారు. అంతేకాకుండా, ఈ తొమ్మిది విధాలైన సంబంధాలన్నీ తిరుమంత్రంలో సహజంగానే అంతర్లీనంగా ఉన్నాయని వివరిస్తున్నారు.
ఈ తొమ్మిది విధాలైన సంబంధాలు మనం తప్పనిసరిగా తెలుసుకోవాల్సిన ప్రాథమిక సత్యాలను తెలియజేస్తాయి. జీవాత్మకు పరమాత్మకు మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్నప్పుడే, మనం దానికి అనుగుణంగా ప్రవర్తించ గలుగుతాము.
ఉదాహరణకు, లౌకిక జీవితంలో భార్యాభర్తలు తమ మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్నప్పుడే, ఒకరి పట్ల మరొకరు నిర్వర్తించవలసిన బాధ్యతలను సక్రమంగా నిర్వర్తించ గలుగుతారు. అలాగే, తండ్రికీ కుమారుడికీ మధ్య ఉన్న సంబంధం కూడా ఇలాంటిదే. ఆ సంబంధం సరిగ్గా అర్థమైనప్పుడే, వారి ప్రవర్తన దానికి అనుగుణంగా ఉంటుంది. అందుకే పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ గ్రంథంలో ఈ తొమ్మిది విధాలైన సంబంధాలను ప్రత్యేకంగా వివరించి తెలియజేశారు.
ఈ ప్రత్యేకమైన వార్తైలో, పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ ఆ గ్రంథమైన నవవిధ సంబంధం లోని ముఖ్యమైన సారాంశాన్ని గ్రహించి, ఇక్కడ ఎంతో సంక్షిప్తంగా అందిస్తున్నారు.
పితాచ రక్షకశ్శేషీ… రమాపతి: అని ప్రారంభించడం ద్వారా, ఆ శ్లోకం మొదట్లోనే ఆ భగవానుడు ఎవరో స్పష్టంగా చెప్తున్నారు. ఇందులో ఎటువంటి సందేహానికీ తావు లేదు. ఆయనే రమాపతి. ‘రమా’ అంటే శ్రీ మహాలక్ష్మి. ఆమెకు భర్త అయిన శ్రీమన్నారాయణుడే ఆ పరమాత్మ. ఆ పరమాత్మకు జీవాత్మతో తొమ్మిది విధాలైన సంబంధాలు ఉన్నాయి. ఆయన పితా (తండ్రి), రక్షకుడు, శేషి (యజమాని), భర్త, జ్ఞేయుడు (తెలుసుకోవలసినవాడు), స్వామి (యజమాని), ఆధారం (ఆధారంగా నిలిచేవాడు), ఆత్మ, భోక్త (అనుభవించేవాడు) అనే తొమ్మిది విధాలైన సంబంధాలను కలిగి ఉన్నాడు.
1. పితా-పుత్ర సంబంధం
ఇది తండ్రికీ కుమారుడికీ మధ్య ఉండే సంబంధం. లౌకికంగా చూస్తే, తండ్రి మన శరీర జన్మకు కారణం. తండ్రి ఉండటం వల్లనే కుమారుడు జన్మిస్తాడు. అదే విధంగా, భగవానుడు ఉండటం వల్లనే జీవాత్మలన్నీ ఉనికితో ఉన్నాయి. అయితే, ఇక్కడ భగవానుడు జీవాత్మను కొత్తగా శూన్యం నుంచి సృష్టిస్తాడని మనం అపార్థం చేసుకోకూడదు. జీవాత్మ నిత్యమైనది. దానికి సృష్టి లేదు, నాశనం లేదు. అందువల్ల, జీవాత్మ ఉనికికి భగవానే మూలకారణమని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ కారణ సంబంధాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకొనే భగవానుడిని ‘పితా’ అని అంటారు. జీవాత్మ ఇంతకుముందు అసలు లేకుండా ఉండి, ఆ తరువాత సృష్టించబడిందని దీని అర్థం కాదు. ఆత్మ ఎప్పటికీ ఉనికిలోనే ఉంటుంది. అయితే, ఆ జీవాత్మ ఉనికి కొనసాగడానికి, అది నిలిచి ఉండడానికి అంతిమ కారణం భగవానే. భగవానుడు ఉన్నాడు కాబట్టే జీవాత్మ ఉంది. ఈ సత్యమే పితా-పుత్ర సంబంధానికి పునాది.
2. రక్ష్య-రక్షక సంబంధం
ఇది రక్షించబడవలసినవాడికీ రక్షించేవాడికీ మధ్య ఉండే సంబంధం.
ఈ వార్తైలో రక్ష్య-రక్షక సంబంధాన్ని మొదటగా పేర్కొని, ఆ తరువాత పితా-పుత్ర సంబంధాన్ని వివరించారు. అయితే, శ్లోకంలో మొదట పితా-పుత్ర సంబంధాన్ని, ఆ తరువాత రక్ష్య-రక్షక సంబంధాన్ని పేర్కొన్నారు. ఈ క్రమంలో ఉన్న వ్యత్యాసం వల్ల ఎటువంటి దోషమూ లేదు. తాత్త్వికమైన విషయాన్ని సులభంగా అర్థం చేసుకోవడం కోసం మనం మొదట పితా-పుత్ర సంబంధాన్ని పరిశీలించాము. ఇప్పుడు రక్ష్య-రక్షక సంబంధాన్ని తెలుసుకుందాం. ‘రక్ష్యమ్’ అంటే రక్షించబడవలసినది. ‘రక్షకుడు’ అంటే రక్షించేవాడు. మనకూ భగవానుడికీ మధ్య ఈ సంబంధం నిత్యంగా ఉంటుంది. అన్ని సమయాల్లోనూ మనలను రక్షించేవాడు భగవానుడు ఒక్కడే అని దీని అర్థం. అయితే, అజ్ఞానం వల్ల మనం తరచుగా మనమే మనలను రక్షించుకుంటున్నామని అనుకుంటాము. మన శక్తి ఉన్నంతవరకు మనమే ప్రయత్నిస్తామని, మన శక్తి సరిపోనప్పుడు, మన ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమైనప్పుడు మాత్రమే భగవానుడు వచ్చి మనలను రక్షిస్తాడని భావిస్తాము. సాధారణంగా చాలామంది ఇలా అనుకున్నప్పటికీ, ఇది వాస్తవం కాదు. ప్రతి క్షణమూ మనలను నిలబెట్టి, మన ఉనికిని కాపాడుతున్నవాడు భగవానే.
ఉదాహరణకు, మనం నడుస్తున్నప్పుడు, మన పాదాల కింద భూమి చీలిపోకుండా ఉండటమే భగవానుడి రక్షణకు ఒక ఉదాహరణ. భూమి ఒక్క క్షణంలో కదిలిపోవడం లేదా చీలిపోవడం అసాధ్యమైన విషయమేమీ కాదు. ఇలాంటివి అరుదుగా జరుగుతాయి. కానీ, ప్రతిరోజూ ఎన్నో రోడ్డు ప్రమాదాలు జరుగుతున్నాయి కదా!
మన వెనుక నుంచి ఏ వాహనాలు వస్తున్నాయో కూడా తెలియకుండా మనం రహదారిపై నడుస్తుంటాము. అయినప్పటికీ, మన ప్రత్యేకమైన ప్రయత్నమేమీ లేకుండానే ఎన్నో ప్రమాదాల నుంచి తప్పించుకుంటూ ఉంటాము. మనలను రక్షించేది భగవానుడు ఒక్కడే.
ఇది మన నిత్యజీవితంలో కనిపించే ఒక సామాన్యమైన ఉదాహరణ మాత్రమే. అయితే, ఈ సూత్రం జీవితంలోని అన్ని విషయాలకు వర్తిస్తుంది. ప్రతి విషయంలోనూ మనకు ఏకైక రక్షకుడు భగవానే. అందువల్ల, ఆయన మన రక్షకుడనే ఈ సంబంధాన్ని గుర్తించడం అత్యంత ముఖ్యమైనది.
మనమందరం సహజంగానే రక్షించబడవలసినవారము. జీవాత్మలన్నింటికీ ఇదే స్థితి వర్తిస్తుంది. సమస్త పదార్థాలను జీవాత్మ, పరమాత్మ అని విభజిస్తే, భగవానుడు ఒక్కడే పరమాత్మ. మిగిలిన వారందరూ జీవాత్మలే. బ్రహ్మ మొదలుకొని రుద్రుడు, ఇంద్రుడు, వరుణుడు, అగ్ని మొదలైన దేవతలందరూ, మానవులు, జంతువులు ఇలా సమస్త జీవరాశులూ ఇందులోకి చేరుతారు. మన కళ్లకు కనిపించే ప్రతి శరీరంలోనూ ఒక ఆత్మ ఉంటుంది. ఆ ఆత్మ తాత్కాలికంగా ఒక నిర్దిష్టమైన శరీరాన్ని ధరించి ఉంటుంది. వీరందరికీ రక్షకుడు భగవానుడు ఒక్కడే.
ఈ తొమ్మిది సంబంధాలు ఒక్క జీవాత్మకు మాత్రమే పెరుమాళ్‌తో ఉంటాయని, మిగిలిన జీవాత్మలకు ఉండవని భావించకూడదు. అలాగే, ఈ సంబంధాలు దేవతలకు మాత్రమే ఉంటాయని, మానవులకు ఉండవని కూడా అనుకోకూడదు. ఇవి భగవానుడికీ సమస్త జీవాత్మలకూ సహజంగా, నిత్యంగా ఉండే సంబంధాలు.
భగవానుడు ఇతరులందరికంటే పూర్తిగా భిన్నమైనవాడనీ, అపారమైన గొప్పతనం కలిగినవాడనీ మనం అర్థం చేసుకోవాలి అన్నది ఈ విషయాన్ని ప్రత్యేకంగా తెలియజేయడం వెనుక ఉన్న ఉద్దేశం. ఇదే ఇక్కడ గ్రహించవలసిన ముఖ్యమైన సత్యం.
అందువల్ల, రక్ష్య-రక్షక సంబంధం ద్వారా భగవానుడు ఒక్కడే మనకు రక్షకుడనీ, మనమందరం నిత్యంగా రక్షించబడవలసినవారమనీ అర్థమవుతుంది.
3. శేష-శేషి సంబంధం
ఇది సేవకుడికీ యజమానికీ మధ్య ఉండే సంబంధం.
‘శేషి’ అంటే ప్రధానమైనవాడు, సర్వోత్తముడైన యజమాని. ‘శేషభూతుడు’ అంటే ఆయనపై ఆధారపడి ఉండే సేవకుడు, కైంకర్యపరుడు.
మనమందరం సహజంగానే భగవానుడి సేవకులము. ఆయన మనకు పరమ యజమాని. ఈ సంబంధం కూడా సమస్త జీవాత్మలకూ సమానంగా వర్తిస్తుంది. బ్రహ్మ అయినా, ఒక చిన్న చీమ అయినా, ఇద్దరూ భగవానుడికి సేవకులే.
కొందరు ఈ సత్యాన్ని గ్రహించి అంగీకరిస్తారు. మరికొందరు దీనిని తిరస్కరిస్తారు. మనుషులలోనే కొందరు తమ మానవ స్వరూపాన్ని అంగీకరిస్తే, మరికొందరు అహంకారంతో తామే దేవుడమని ప్రకటించుకోవచ్చు. అలా ప్రకటించుకున్నంత మాత్రాన వాస్తవం మారిపోదు. వారు మనుషులుగానే ఉంటారు.
అదే విధంగా, ప్రతి జీవాత్మా సహజంగానే భగవానుడికి సేవకురాలే. మనం దీనిని ఇష్టపూర్వకంగా అంగీకరిస్తామా, లేదా అన్నది ఆచరణకు సంబంధించిన వ్యత్యాసం మాత్రమే. వాస్తవం మాత్రం మారదు.
భగవానుడు ఒక్కడే శేషి. మనమందరం నిత్యంగా ఆయన సేవకులమే.
4. భర్తృ-భార్య సంబంధం
ఇది భర్తకీ భార్యకీ మధ్య ఉండే సంబంధం. ఈ దాంపత్య సంబంధం కూడా సమస్త జీవాత్మలకూ భగవానుడితో ఉంటుంది. ఆత్మ అనే ఆధ్యాత్మిక తత్త్వం సహజంగానే స్త్రీ స్వరూపాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల, సమస్త జీవాత్మలూ రూపకంగా స్త్రీలతో సమానమైనవిగా భావించబడతాయి. భగవానుడు ఒక్కడే పురుషోత్తముడు. మనమందరం ఆయననే భర్తగా స్వీకరించాలి.
పైకి చూస్తే, స్త్రీగా జన్మించిన మానవురాలికి మాత్రమే భగవానుడిని భర్తగా పొందాలనే కోరిక కలుగుతుందని మనం అనుకోవచ్చు. ఇందుకు ఉదాహరణగా ఆండాళ్ భగవానుడిని పొందాలనే కోరికను చూపించవచ్చు.
అయితే, ఆళ్వార్లు కూడా అదే విధంగా భగవానుడిని కోరుకున్నారు. నమ్మాళ్వార్లు ఆయనను అత్యంత తపనతో ఆశ్రయించాలని ఆకాంక్షించారు. తిరుమంగై ఆళ్వార్లకు కూడా అదే విధమైన కోరిక ఉండేది.
దీని ద్వారా బాహ్యంగా ధరించిన శరీరం పురుష శరీరమైనప్పటికీ, ఆంతరమైన ఆత్మ స్త్రీ స్వభావాన్ని కలిగి ఉంటుంది అని గ్రహించాలి.
పూర్తిగా స్వీకరించే స్వభావం కలిగి ఉండటం, ఆదేశాలను వినడం, వాటికి అనుగుణంగా నడుచుకోవడం స్త్రీ స్వభావానికి ప్రతీకగా చెప్పబడుతుంది. దీనికి విరుద్ధంగా, ఆజ్ఞాపించేవాడు, పరిపాలించేవాడు పురుష స్వభావానికి ప్రతీక.
ఈ దృష్టితో చూస్తే, భగవానుడు ఒక్కడే ఆజ్ఞాపించే, పరిపాలించే సర్వాధికారి. మనమందరం ఆయన అధికారానికి పూర్తిగా లోబడి ఉంటాము. ఈ ఉన్నతమైన అర్థంలో, ప్రతి జీవాత్మా భగవానుడి పట్ల స్వీకరించే, విధేయతతో కూడిన స్థితిలో ఉంటుంది. అందువల్ల, మనందరికీ ఈ భర్తృ-భార్య సంబంధం వర్తిస్తుంది.
5. జ్ఞాతృ-జ్ఞేయ సంబంధం
ఇది తెలుసుకునేవాడికీ తెలుసుకోవలసిన విషయానికీ మధ్య ఉండే సంబంధం.
దీని ప్రకారం, మనం తెలుసుకునేవారము (జ్ఞాతృ), భగవానుడు తెలుసుకోవలసిన పరమవస్తువు (జ్ఞేయుడు).
జీవాత్మకు సహజంగానే చైతన్యం, జ్ఞానం ఉంటాయి. ఈ లక్షణమే అచిత్తుకూ చిత్తుకూ మధ్య ఉన్న ముఖ్యమైన భేదం. భౌతిక శరీరంలో నివసించే ఆత్మకు జ్ఞానం అనే లక్షణం ఉంటుంది. దాని వల్ల ఒక వస్తువును గ్రహించడం, దానిని అర్థం చేసుకోవడం, దానికి అనుగుణంగా స్వతంత్రంగా వ్యవహరించడం సాధ్యమవుతుంది.
మరోవైపు, అచిత్తు అనే జడపదార్థానికి ఈ విధమైన జ్ఞానశక్తి ఉండదు. అందువల్ల, జ్ఞానం అనేది జీవాత్మను ప్రత్యేకంగా గుర్తించే ముఖ్యమైన లక్షణం.
ఆత్మ ప్రత్యేక లక్షణం జ్ఞానమే అయినప్పటికీ, ఆ జ్ఞానానికి పరమ ప్రయోజనం భగవానుడిని తెలుసుకోవడమే. జ్ఞానం అంటే ఏదో ఒక విషయాన్ని తెలుసుకోవడం. అలా తెలుసుకోవలసిన వాటన్నింటిలోనూ అన్నింటికంటే ప్రధానమైన పరమవస్తువు భగవానే.
కాబట్టి, మనం జ్ఞాతృలుగా ఉంటాము. భగవానుడు జ్ఞేయుడిగా ఉంటాడు. ఈ సంబంధం కూడా సమస్త జీవాత్మలలో సహజంగా ఉండే సామర్థ్యమే.
ఒక జంతువు కూడా భగవానుడిని తెలుసుకోగలదు. ఉదాహరణకు, గజేంద్రాళ్వాన్ ఏనుగు శరీరాన్ని ధరించినప్పటికీ, అతడు భగవానుడిని గుర్తించి తెలుసుకున్నాడు. అలాగే, గరుడాళ్వార్ పక్షి రూపంలో ఉన్నప్పటికీ, భగవానుడిని సంపూర్ణంగా తెలుసుకున్నవాడు.
అందువల్ల, ప్రస్తుతం ఏ శరీరంలో ఉన్నప్పటికీ, ప్రతి జీవాత్మకూ భగవానుడిని తెలుసుకునే అవకాశం ఉంటుంది. మానవ శరీరం లేదా దేవతా శరీరం మరింత ఉన్నతమైన సామర్థ్యాలను కలిగి ఉండటం వల్ల, ఆ జ్ఞానాన్ని మరింత విస్తృతంగా ఉపయోగించుకోవడానికి అనుకూలంగా ఉంటుంది.
ఒక జంతువుకు ఆహారం ఎక్కడ దొరుకుతుందో తెలుసుకునేంత ప్రాథమిక జ్ఞానం ఉంటుంది. కానీ, తన నిజమైన స్వరూపం జీవాత్మ అని తెలుసుకోవడం, పరమాత్మ అయిన భగవానుడిని గుర్తించడం వంటి ఉన్నతమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం సాధారణంగా ఉండదు.
కొన్ని అసాధారణ సందర్భాల్లో జంతువులు భగవానుడిని తెలుసుకుని, ఆయన దివ్యపాదాలను పొందిన ఉదాహరణలు ఉన్నప్పటికీ, సాధారణంగా జంతువులకు ఈ విధమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం ఉండదు.
జ్ఞాన సామర్థ్యం అన్ని జీవాత్మలకూ సహజంగానే ఉంటుంది. అయితే, ఆత్మ ఏ శరీరాన్ని ధరించి ఉందనే దానిని బట్టి ఆ జ్ఞానం సంకోచ-వికాసాలని పొందవచ్చు. జంతు శరీరాల్లో అది సంకుచితంగా ఉంటుంది. మానవ లేదా దేవతా శరీరాల్లో అది మరింత విస్తృతంగా వ్యక్తమవుతుంది.
ఈ విధంగా జ్ఞాతృ-జ్ఞేయ సంబంధం స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది.
6. స్వ-స్వామి సంబంధం
ఇది ఆస్తికీ, ఆ ఆస్తికి యజమానికీ మధ్య ఉండే సంబంధం.
భగవానుడు మనకు స్వామిగా ఉంటాడు. మనం సాధారణంగా మాట్లాడేటప్పుడు కూడా ‘స్వామి’ అనే పదాన్ని ఉపయోగిస్తుంటాము. అయితే, సంస్కృతంలో ‘స్వమ్’ అనే పదానికి ఆస్తి లేదా సంపద అనే అర్థం ఉంది. ఆ ఆస్తిని కలిగి ఉన్నవాడిని ‘స్వామి’ అంటారు.
ఒకరిని ‘స్వామి’ అని సంబోధిస్తే, ‘నేను మీ ఆస్తిని. మీరు నా యజమాని. మీ ఇష్టానుసారంగా నన్ను నడిపించే సంపూర్ణమైన అధికారం మీకు ఉంది’ అని అంగీకరించడం.
అందువల్ల, ఒకరిని ‘స్వామి’ అని సంబోధించడం అంటే, మనం ఆయనకు చెందిన ఆస్తిగా ఉన్నామనే భావాన్ని అంగీకరించడమే.
ఒక సాధారణ ఉదాహరణ తీసుకుందాం. ఒక చరవాణి దాని యజమానికి చెందిన ఆస్తి. యజమాని దానిని చేతిలోకి తీసుకొని ఎక్కడికైనా తీసుకెళ్తాడు. తన ఆస్తిని ఎందుకు తీసుకెళ్తున్నాడని ఆ ఫోన్ ప్రశ్నించదు. దానిని మరొకచోట ఉంచినప్పుడు కూడా ప్రశ్నించదు. అలాగే, ఆ యజమాని హక్కును ఎవరూ ప్రశ్నించలేరు.
అదే విధంగా, మనమందరం భగవానుడికి చెందిన ఆస్తిగా ఉండాలి. ఆయన తన సంకల్పానికి, ప్రయోజనానికి అనుగుణంగా మనలను నడిపించవచ్చు.
ప్రతి జీవాత్మా భగవానుడికి చెందిన అమూల్యమైన ఆస్తి. స్వ-స్వామి సంబంధం ద్వారా తెలియజేయబడే గంభీరమైన సత్యం ఇదే.
7. శరీర-శరీరి సంబంధం
ఇది శరీరానికీ, ఆ శరీరంలో అంతర్యామిగా నివసించేవాడికీ మధ్య ఉండే సంబంధం.
మనమందరం భగవానుడికి శరీరంగా ఉంటాము. భగవానుడు మనలో నిత్యంగా అంతర్యామిగా నివసిస్తాడు.
ప్రస్తుతం మన భౌతిక శరీరంలో ఒక జీవాత్మ నివసిస్తోంది. దీనికంటే లోతుగా పరిశీలిస్తే, ఆ జీవాత్మలో కూడా భగవానుడు అంతర్యామిగా ఉన్నాడు.
ఈ భౌతిక శరీరానికి జీవాత్మ ఎలా ప్రాణ స్వరూపంగా ఉంటుందో, అదే విధంగా జీవాత్మ కూడా భగవానుడికి శరీరంగా ఉంటుంది. ఆ జీవాత్మలో అంతర్యామిగా నివసించేవాడు పరమాత్మ అయిన భగవానుడు.
ఈ అద్భుతమైన సంబంధం ప్రకారం, భగవానుడు శరీరిగా ఉంటాడు. సమస్త జీవాత్మలూ ఆయనకు శరీరాలుగా ఉంటాయి.
ఈ సంబంధాన్ని రూపకంగా వివరించడానికి, శరీరాన్ని ఆత్మను ఆవరించే వస్త్రంతో పోల్చారు. అయితే, జీవాత్మ భగవానుడికి శరీరంగా ఉండటం అనేది కేవలం ఆవరించి ఉండటమే కాదు; భగవానుడు దానికి అంతర్యామిగా ఉండి, దానిని ఆధారపడి నడిపించే సంబంధం.
ఈ సంబంధం కూడా సమస్త జీవాత్మలకూ సమానంగా వర్తిస్తుంది.
8. ఆధార-ఆధేయ సంబంధం
ఇది ఆధారంగా నిలిచేవాడికీ, ఆ ఆధారంపై నిలిచి ఉండేవాటికీ మధ్య ఉండే సంబంధం.
భగవానుడు ఆధారంగా ఉంటాడు. మనమందరం ఆయనపై ఆధారపడి ఉండే ఆధేయులము.
‘ఆధారం’ అంటే ఒక వస్తువును మోసేది, నిలబెట్టేది లేదా దాని ఉనికిని కొనసాగించేది అని అర్థం.
మనం ఇక్కడ కూర్చున్నప్పుడు, మనలను నిలబెట్టేది నేల. ఆ నేల మనకు తక్షణ ఆధారం. అదే విధంగా, భవన నిర్మాణం భూమిపై ఆధారపడి ఉంటుంది.
అయితే, ఈ సమస్తాన్ని మరింత విస్తృతమైన దృష్టితో పరిశీలిస్తే, విశాలమైన భూమిని సైతం మోసి, నిలబెట్టి, దాని ఉనికిని కొనసాగించేవాడు భగవానే.
ఈ విశ్వదృష్టితో చూస్తే, సృష్టిలో ఉన్న ప్రతి వస్తువూ, ప్రతి జీవీ చివరికి భగవానుడి ఆధారంపైనే నిలిచి ఉన్నాయి. ఈ విధంగా ఎనిమిదవ సంబంధమైన ఆధార-ఆధేయ సంబంధం అర్థమవుతుంది.
9. భోక్తృ-భోగ్య సంబంధం
ఇది అనుభవించేవాడికీ, అనుభవించబడే వస్తువుకీ మధ్య ఉండే సంబంధం.
‘భోగ్యమ్’ అంటే అనుభవించబడేది లేదా ఆస్వాదించబడేది. ‘భోక్తృ’ అంటే అనుభవించేవాడు, ఆస్వాదించేవాడు.
భగవానుడు ఒక్కడే పరమ భోక్తగా ఉంటాడు. మనమందరం ఆయనచే అనుభవించబడే భోగ్యాలుగా ఉంటాము.
మన ఉనికి ప్రధానంగా ఆయన దివ్యమైన ఆనందం కోసం. భగవానుడికి ఆనందాన్ని కలిగించడమే మన ఉనికికి అంతిమ ప్రయోజనం. ఈ సందర్భంలో, మనలను అనుభవించేవాడు భగవానే.
సహజంగానే, మనం కూడా భగవానుడిని అనుభవిస్తాము. చివరికి పరమపదానికి చేరుకున్నప్పుడు, అక్కడ మనం భగవానుడిని సంపూర్ణంగా అనుభవిస్తాము. ఇక్కడ కూడా ఆయనను అనుభవించడం ద్వారా మనం ఆనందాన్ని పొందుతాము.
అయితే, మనం పొందే ఆనందం ద్వితీయమైనది. మనం ఆయనను అనుభవించడం వల్ల మనకు కలిగే ఆనందం కంటే, మన ద్వారా భగవానుడికి కలిగే ఆనందమే మరింత ముఖ్యమైనది.
మన ఉనికి ఆయన ఆనందం కోసమే ఉండాలి. ఆయన మన ఆనందం కోసం ఉన్నాడనే తప్పు భావనకు మనం లోనుకాకూడదు.
అందువల్ల, భోక్తృ-భోగ్య సంబంధం ద్వారా భగవానుడు పరమ భోక్త అనీ, మనమందరం ఆయనకు ప్రీతికరమైన భోగ్యాలమనీ స్పష్టంగా తెలియజేయబడుతోంది.
ముగింపు
ఈ శ్లోకం ద్వారా జీవాత్మలకూ పరమాత్మకూ మధ్య ఈ తొమ్మిది విధాలైన సంబంధాలు నిత్యంగా ఉన్నాయని మనం గ్రహించవచ్చు.
- రక్ష్య-రక్షక సంబంధం
- పితా-పుత్ర సంబంధం
- శేష-శేషి సంబంధం
- భర్తృ-భార్య సంబంధం
- జ్ఞాతృ-జ్ఞేయ సంబంధం
- స్వ-స్వామి సంబంధం
- శరీర-శరీరి సంబంధం
- ఆధార-ఆధేయ సంబంధం
- భోక్తృ-భోగ్య సంబంధం
ఇరవై తొమ్మిదవ వార్తై
ప్రణవత్తిల్ చతుర్తియాలే శేషత్వత్తై చ్చొల్లి, అకారత్తాలే శేషత్వ ప్రతిసమ్బన్ధియై చ్చొల్లి, మకారత్తాలే శేషత్వత్తుక్కు ఆశ్రయమ్ శొల్లి, అవధారణత్తాలే శేషత్వత్తినుడైయ అనన్యార్హత్వమ్ శొల్లుగైయాలే స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; అకారత్తాలే రక్షకనై చ్చొల్లి, మకారత్తాలే రక్ష్య వస్తువై చ్చొల్లి, చతుర్థియాలే రక్ష్య రక్షక భావత్తుక్కు వేణ్డుమ్ ఉఱవు శొల్లి, అవధారణత్తాలే రక్ష్య రక్షకఙ్గళినుడైయ లక్ష్య లక్షణమ్ శొల్లుగైయాలే ఉపాయమ్ శొల్లిత్తు. అకారత్తాలే ప్రాప్య వస్తువై చ్చొల్లి, మకారత్తాలే ప్రాప్తావై చ్చొల్లి, చతుర్తియాలే ప్రాప్తి ఫలమాన కైఙ్కర్యత్తై చ్చొల్లి, అవధారణత్తాలే కైఙ్కర్య ప్రకారత్తై చొల్లుగైయాలే ప్రాప్యమ్ శొల్లిత్తు. ప్రణవత్తాలే ఆత్మ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; నారాయణ పదత్తాలే పరమాత్మ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; చతుర్తియాలే పురుషార్థ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; మ: ఎన్గిఱ ఇత్తాలే విరోధి స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; నమ: ఎన్గిఱ ఇత్తాలే ఉపాయ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; ఆగైయాలే సకల వేదాన్త ప్రతిపాధ్యమాన అర్థపఞ్చకమ్ శొల్లిత్తు.
మొదటి భాగం
ప్రణవత్తిల్ చతుర్తియాలే శేషత్వత్తై చ్చొల్లి, అకారత్తాలే శేషత్వ ప్రతిసమ్బన్ధియై చ్చొల్లి, మకారత్తాలే శేషత్వత్తుక్కు ఆశ్రయమ్ శొల్లి, అవధారణత్తాలే శేషత్వత్తినుడైయ అనన్యార్హత్వమ్ శొల్లుగైయాలే స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు
ఈ వార్తైలో తిరుమంత్రంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న అర్థాన్ని ప్రధానంగా తెలియచేస్తున్నారు. మనం ఆచార్యుల ద్వారా తిరుమంత్రాన్ని నేర్చుకుంటాము. ప్రణవం, నమః, నారాయణాయ అనే మూడు పదాలు కలిసినదే తిరుమంత్రం. ఈ తిరుమంత్రంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న అర్థాలను ఈ వార్తై వివరిస్తోంది. ఇందులో నవవిధ సంబంధంలోని విషయాలు కూడా వివరించబడుతున్నాయి.
ప్రణవత్తిల్ చతుర్తియాలే శేషత్వత్తై చ్చొల్లి
ప్రణవంలో మూడు అక్షరాలు ఉన్నాయి – అ, ఉ, మ. ఈ మూడింటినీ మూడు ప్రత్యేకమైన పదాలుగా కూడా పరిగణిస్తారు. అవి కేవలం మూడు అక్షరాలే అయినప్పటికీ, ఒక్కొక్క దానికి స్వతంత్రమైన అర్థం ఉన్నందువల్ల, మన పూర్వాచార్యులు వాటిని పదాలుగా కూడా పేర్కొన్నారు.
ప్రణవమైన అ, ఉ, మ అనే అక్షరాలలో చతుర్థీ విభక్తి అంతర్లీనంగా ఉందని ఈ వాక్యం వివరిస్తోంది. ఆ చతుర్థీ విభక్తి “నారాయణాయ” అనే పదంలో కనిపించే ‘ఆయ’ అనే ప్రత్యయం. అదే ఇక్కడ అక్షరమైన ‘అ’లో అంతర్లీనంగా ఉందని భావించాలి.
చతుర్థీ విభక్తి ఒక పదానికి “ఎవరికి?” లేదా “ఎవరి కోసం?” అనే సంబంధాన్ని తెలియజేస్తుంది. తిరుమంత్రంలోని “నారాయణాయ” అనే పదంలో “ఆయ” అనే ప్రత్యయం ఈ సంబంధాన్ని స్పష్టంగా సూచిస్తుంది.
పాఠశాలలో తమిళ వ్యాకరణం నేర్చుకునేటప్పుడు విభక్తి ప్రత్యయాలను గుర్తుంచుకోవడానికి “ఐ, ఆల్, కు, ఇన్, అదు, కణ్” అనే క్రమాన్ని నేర్పిస్తారు. ఉదాహరణకు, ‘రామన్’ అనే పదాన్ని తీసుకుందాం. అది కర్తను సూచిస్తుంది. మిగిలిన రూపాలు వివిధ సంబంధాలను తెలియజేస్తాయి, రామనై – రాముడిని, రామనాల్ – రాముడి చేత లేదా రాముడి ద్వారా, రామనుక్కు – రాముడికి లేదా రాముడి కోసం, రామనిన్ – రాముడి నుంచి లేదా రాముడికి చెందిన అనే అర్థంలో, రామనదు – రాముడి యొక్క, రామన్ కణ్ – రాముడి వద్ద లేదా రాముడిలో అనే స్థల సంబంధాన్ని సూచిస్తుంది.ఇవి వివిధ విభక్తి సంబంధాలకు ఉదాహరణలు. ఒక వస్తువుకీ మరొక వస్తువుకీ మధ్య ఎలాంటి సంబంధం ఉందో అర్థం చేసుకోవడానికి ఈ విభక్తులు ఉపయోగపడతాయి. ఉదాహరణకు, కేవలం ‘రాముడు’, ‘కృష్ణుడు’ అని రెండు పదాలు మాత్రమే చెబితే, వాటి మధ్య ఉన్న సంబంధం ఏమిటో స్పష్టంగా తెలియదు. కృష్ణుడు రాముడికి ఏదైనా చెప్పాడా? రాముడు కృష్ణుడి నుంచి ఏదైనా పొందాడా? కృష్ణుడి ద్వారా రాముడు ఏదైనా ప్రయోజనం పొందాడా? అనే విషయాలను స్పష్టంగా తెలియజేయడానికి సంబంధాన్ని సూచించే విభక్తి అవసరం.
ఈ విధంగా రెండు పదాల మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని తెలియజేసేది చతుర్థీ విభక్తి వంటి విభక్తి ప్రత్యయాలు. తిరుమంత్ర కాలక్షేపంలో ఈ విషయాన్ని చాలాసార్లు విని ఉంటాము. ముముక్షుప్పడి కాలక్షేపాన్ని విన్నవారికి కూడా ఈ విషయం ఇప్పటికే పరిచయమే.
దీనిని సంక్షిప్తంగా పరిశీలిద్దాం.
అ, ఉ, మ అనే ప్రణవంలోని అక్షరాలలో, అకారం భగవానుడిని సూచిస్తుంది. మకారం జీవాత్మను సూచిస్తుంది. ఉకారం మాత్రం ‘ఆయనకు మాత్రమే’ అనే ప్రత్యేకమైన భావాన్ని తెలియజేస్తుంది, జీవాత్మ పరమాత్మకు మాత్రమే చెందినదనీ, ఆయన కోసమే ఉందనీ ఉకారం నొక్కి చెబుతుంది.
‘పరమాత్మకే’ అని చెప్పినప్పుడు, అందులో ‘కే’ అనే అర్థాన్ని ఇచ్చే సంబంధం ఉంటుంది. ఈ సంబంధాన్ని సూచించే భావం ప్రణవంలో అంతర్లీనంగా ఉందని ఇక్కడ వివరిస్తున్నారు. జీవాత్మ పరమాత్మకు మాత్రమే చెందిందని చెప్పేటప్పుడు, ఆ ‘కు’ అనే సంబంధం పదంలో ప్రత్యక్షంగా కనిపించకపోయినా, దాని అర్థంలో దాగి ఉంటుంది.
విస్తరించి చెప్పాలంటే, ఇది అ, ఉ, ఆయ, మ అనే రూపంలో అర్థం చేసుకోవచ్చు. ‘నారాయణాయ’ అనే పదంలో ‘ఆయ’ అనే ప్రత్యయం స్పష్టంగా కనిపించినట్లే, ప్రణవంలో కూడా ఆ చతుర్థీ విభక్తి అర్థం అంతర్లీనంగా ఉంటుంది. ఈ విషయాన్నే ఇక్కడ అంతర్లీనమైన చతుర్థీ విభక్తిగా తెలియజేస్తున్నారు.
ప్రణవంలోని అ, ఉ, మ అనే అక్షరాలలో ఈ విధంగా అంతర్లీనంగా ఉన్న చతుర్థీ విభక్తి ద్వారా జీవాత్మ యొక్క సంపూర్ణ శేషత్వం స్థాపించబడుతోంది. ‘ఆయ’ అంటే ‘ఆయన కోసం’ అని అర్థం, భగవానుడికి సేవ చేయడానికి, ఆయన సంకల్పాన్ని నెరవేర్చడానికి మాత్రమే జీవాత్మ ఉందని తెలియజేస్తోంది.
అకారత్తాలే శేషత్వ ప్రతిసమ్బన్ధియై చ్చొల్లి
శేషత్వం అంటే సేవకత్వం. ‘ఆయ’ అనే చతుర్థీ విభక్తి ద్వారా ఈ సేవకత్వం తెలియజేయబడుతుంది.
‘ప్రతిసంబంధి’ అంటే ఆ సేవకత్వానికి సంబంధించిన ఎదుటి వ్యక్తి, అంటే సేవను స్వీకరించేవాడు. ఇక్కడ ఆ ప్రతిసంబంధి భగవానే. ఆయనను అకారం సూచిస్తోంది.
అంటే, జీవాత్మ సేవకత్వానికి సంబంధించిన యజమాని భగవానుడే అని అకారం తెలియజేస్తోంది.
మకారత్తాలే శేషత్వత్తుక్కు ఆశ్రయమ్ శొల్లి
శేషత్వం జీవాత్మలోనే ఉంటుంది. ఈ విషయాన్ని మకారం తెలియజేస్తుంది.
అ, ఉ, మ అనేవి ప్రణవంలోని మూడు అక్షరాలు. వాటిలో అకారం భగవానుడిని సూచిస్తుంది. ఆయన సేవను స్వీకరించేవాడు. మనం చేసే కైంకర్యాన్ని స్వీకరించేవాడు ఆయనే. అయితే, ఆ సేవకత్వం ఎవరిలో ఉంటుంది? జీవాత్మలో ఉంటుంది. ఈ జీవాత్మను మకారం సూచిస్తుంది.
అందువల్ల, భగవానుడు సేవను స్వీకరించేవాడనీ, జీవాత్మ ఆయనకు సేవకురాలనీ ప్రణవం తెలియజేస్తోంది.
అవధారణత్తాలే శేషత్వత్తినుడైయ అనన్యార్హత్వమ్ శొల్లుగైయాలే స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు
‘అవధారణం’ అంటే ఒక విషయాన్ని ప్రత్యేకంగా నొక్కి చెప్పడం, దానిపై దృఢమైన నిశ్చయాన్ని తెలియజేయడం.
ప్రణవంలోని మధ్య అక్షరమైన ఉకారం ఈ విధమైన ప్రత్యేకమైన నిశ్చయాన్ని తెలియజేస్తుంది. దాని ద్వారా జీవాత్మ నిజమైన స్వరూపమైన శేషత్వం స్థాపించబడుతుంది.
ఉకారం ‘ఆయనకు మాత్రమే’ అనే ప్రత్యేకమైన అర్థాన్ని తెలియజేస్తుంది. అంటే, జీవాత్మ సేవకత్వం భగవానుడికి మాత్రమే చెందుతుంది. మరెవరికీ చెందదు. ప్రణవంలోని అ, ఉ, మ అనే అక్షరాలలో ఉకారానికి ఈ ప్రత్యేకమైన అర్థం ఉందని చెబుతారు.
‘అనన్యార్హత్వం’ అంటే మరెవరికీ చెందడానికి తగినది కాకపోవడం. ‘అర్హం’ అంటే తగినది లేదా యోగ్యమైనది. ‘అనన్యార్హం’ అంటే మరెవరికీ చెందకుండా, భగవానుడికి మాత్రమే చెందడం.
ఉకారం ఈ పరిమితిని స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది. జీవాత్మ భగవానుడికి మాత్రమే సేవకురాలని, ఇతరులెవరికీ స్వతంత్రంగా చెందదని నొక్కి చెప్పడం ద్వారా, జీవాత్మ నిజమైన స్వరూపం ప్రణవంలో వెల్లడవుతోంది.
చాలామంది ‘ఓం’, ‘ఓం’ అని జపించడం మనం తరచుగా చూస్తుంటాము. అయితే, మన ఆచార్యులు శాస్త్రప్రమాణాల ఆధారంగా ప్రణవానికి సంబంధించిన నిజమైన అర్థాన్ని క్రమబద్ధంగా నిరూపించారు. ఇతరులు తమకు తోచిన విధంగా ఏవేవో అర్థాలను చెప్పవచ్చు. కానీ, అకారం భగవానుడిని, మకారం జీవాత్మను సూచిస్తాయి అని మనకు గురు పరంపర ద్వారా తెలిసింది.
అకారం భగవానుడిని, మకారం జీవాత్మను ఎందుకు సూచిస్తాయో పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలంటే, ముముక్షుప్పడి కాలక్షేపాన్ని శ్రద్ధగా వినాలి. ఆ విధమైన అధ్యయనం ద్వారా ఈ విషయాలు స్పష్టంగా అర్థమవుతాయి.
అకారం భగవానుడిని సూచించడానికి భాషాపరమైన, తాత్త్వికమైన కారణం ఉంది. అన్ని అక్షరాల ఉచ్చారణకూ మూలమైనది అకారం. తమిళ సాహిత్యంలో తిరువళ్ళువర్ కూడా, “అగర ముదల ఎళుత్తెల్లామ్ ఆదిభగవన్ ముదల్” అని పేర్కొన్నారు. అంటే, అక్షరాలన్నింటికీ ఆకారం మొదటిది; అదే విధంగా, జగత్తులోని సమస్త వస్తువులకూ ఆదిభగవానే మూలకారణం అనే భావం ఇందులో వ్యక్తమవుతుంది.
అక్షరాల ఉనికికి అకారం ఎలా మూలకారణంగా ఉంటుందో, విశ్వంలోని సమస్త జీవరాశుల ఉనికికీ భగవానే మూలకారణంగా ఉంటాడు. ఈ విధంగా అకారంతో కారణత్వానికీ, భగవానుడి కారణత్వానికీ మధ్య సంబంధం చూపించబడుతోంది. అందువల్ల అకారం భగవానుడిని సూచిస్తుందని నిరూపించబడుతోంది.
అదేవిధంగా, మకారం జీవాత్మను సూచిస్తుంది. మన పూర్వాచార్యుల వ్యాఖ్యానం ప్రకారం, ప్రణవంలోని మకారం జీవాత్మను సూచిస్తుంది. అకారం భగవానుని, ఉకారం భగవానునికే జీవాత్మ చెందుతుందనే ప్రత్యేకతను తెలియజేస్తాయి. ఈ అర్థాలను మన సంప్రదాయంలోని ప్రమాణాలు, ఆచార్యుల వ్యాఖ్యానాల ఆధారంగా అర్థం చేసుకోవాలి.
మన పూర్వాచార్యులు తమకు తోచిన విధంగా ఈ అర్థాలను కల్పించలేదు. వ్యాకరణపరమైన నిర్మాణం, శాస్త్రప్రమాణాల ఆధారంగా వాటిని స్థాపించారు. జ్ఞానాన్ని కలిగి ఉన్న జీవాత్మను ‘మ’ సూచిస్తుందని వివరిస్తారు.
అలాగే, ఉకారం ‘ఆయనకు మాత్రమే’ అనే అర్థాన్ని తెలియజేస్తుంది. ‘ఆయ’ కూడా ‘ఆయన కోసం’ అనే అర్థాన్ని ఇస్తుంది. ఈ రెండింటిలోని భావాలు కలిసినప్పుడు, ‘ఆయనకు మాత్రమే’ అనే ప్రత్యేకమైన అర్థం స్పష్టమవుతుంది.
ఇదే ప్రణవానికి సంబంధించిన నిజమైన, ప్రామాణికమైన అర్థం. ఈ విషయాన్ని ఇక్కడ వివరించడం ద్వారా, జీవాత్మ భగవానుడికి మాత్రమే చెందినదనీ, ఆయనపై ఆధారపడి ఉండే సేవకురాలనీ ప్రణవం ఎంత చక్కగా తెలియజేస్తోందో అర్థమవుతుంది.
రెండవ భాగం
అకారత్తాలే రక్షకనై చ్చొల్లి, మకారత్తాలే రక్ష్య వస్తువై చ్చొల్లి, చతుర్థియాలే రక్ష్య రక్షక భావత్తుక్కు వేణ్డుమ్ ఉఱవు శొల్లి, అవధారణత్తాలే రక్ష్య రక్షకఙ్గళినుడైయ లక్ష్య లక్షణమ్ శొల్లుగైయాలే ఉపాయమ్ శొల్లిత్తు.
ఈ ప్రణవంలోనే ఉపాయం కూడా తెలియజేయబడుతోంది. భగవానుడిని పొందడానికి మార్గమైన ఉపాయం సాధారణంగా ‘నమః’ అనే పదంలో వివరించబడుతుంది. అయితే, ఇక్కడ ఆ ఉపాయం అకారంలోనే అంతర్లీనంగా ఉందని తెలియజేస్తున్నారు.
ఈ పదాలను మనం ఎంత లోతుగా పరిశీలిస్తే, వాటిలో అంతర్లీనంగా ఉన్న అనేక గంభీరమైన అర్థాలు అంత స్పష్టంగా బయటపడతాయో ఈ వివరణ ద్వారా అర్థమవుతుంది.
అకారత్తాలే రక్షకనై చ్చొల్లి
అకారం ద్వారా భగవానుడు సమస్త సృష్టికీ పరమ రక్షకుడని తెలియజేయబడుతోంది. అంతేకాకుండా, ఈ ప్రణవంలో ఆయనే ఉపాయమని కూడా వెల్లడవుతోంది.
ఉపాయం అంటే భగవానుడిని చేరుకోవడానికి, ఆయనను పొందడానికి అనుసరించవలసిన మార్గం లేదా సాధనం.
సాధారణంగా మంత్రంలోని రెండవ పదమైన ‘నమః’లో ఉపాయం స్పష్టంగా వివరించబడుతుంది. అయితే, ఈ సూక్ష్మమైన వివరణలో ఉపాయం అకారంలోనే అంతర్లీనంగా ఉందని తెలియజేస్తున్నారు.
భగవానే మనలను రక్షించేవాడు. ఆయనే పరమ రక్షకుడు. ఈ విషయాన్ని అకారం నేరుగా సూచిస్తోంది.
మకారత్తాలే రక్ష్య వస్తువై చ్చొల్లి
మకారం ద్వారా రక్షించబడవలసిన వస్తువు లేదా వ్యక్తి తెలియజేయబడుతున్నారు.
మకారం రక్షణ పొందేవాడిని సూచిస్తుంది. అంటే, జీవాత్మ నిత్యంగా భగవానుడిపై ఆధారపడి ఉండి, ఆయనచే రక్షించబడవలసినదని తెలియజేస్తోంది.
చతుర్థియాలే రక్ష్య రక్షక భావత్తుక్కు వేణ్డుమ్ ఉఱవు శొల్లి
అంతర్లీనంగా ఉన్న ‘ఆయ’ అనే చతుర్థీ విభక్తి ద్వారా రక్షకుడికీ, రక్షించబడవలసినవాడికీ మధ్య ఉండవలసిన సంబంధం తెలియజేయబడుతోంది.
లౌకిక జీవితంలో కూడా ఒక వ్యక్తి మరొకరిని రక్షించడానికి వారి మధ్య ఏదో ఒక సంబంధం ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, నేను నా కుమారుడిని రక్షిస్తాను. అతడిని రక్షించడానికి కారణం అతడు నా కుమారుడు కావడమే.
ప్రపంచంలో ఎంతోమంది వ్యక్తులు ఉన్నప్పటికీ, వారందరినీ నా జీవితమంతా నేను రక్షిస్తూ ఉండను. నా కుమారుడితో నాకు ఉన్న ప్రత్యేకమైన సంబంధం వల్లనే అతడిని రక్షిస్తాను.
అదేవిధంగా, భగవానుడు సమస్త జీవరాశులనూ రక్షిస్తున్నాడు కాబట్టి, వారందరితోనూ ఆయనకు ఒక గంభీరమైన సంబంధం ఉంది. ఈ అంతర్లీనమైన చతుర్థీ విభక్తి ద్వారా సమస్త జీవాత్మలకూ భగవానుడికీ మధ్య ఉన్న ఆ సంబంధం వెల్లడవుతోంది.
జీవాత్మ పూర్తిగా ‘ఆయన కోసం’ ఉనికిలో ఉంది. అంటే, ‘నేను భగవానుడి కోసం మాత్రమే ఉన్నాను’ అనే సత్యమే జీవాత్మ ఉనికిని నిర్వచిస్తుంది.
ఈ సంబంధం ఉన్నందువల్లనే భగవానుడు జీవాత్మను రక్షిస్తాడు. రక్షకుడిగా ఒకరు ఉండి, మరొకరు రక్షించబడవలసినవారిగా ఉండే సంబంధం ఏర్పడాలంటే, వారిద్దరి మధ్య స్పష్టమైన సంబంధం ఉండాలి. ఆ సంబంధాన్ని ‘ఆయ’ అనే ప్రత్యయం తెలియజేస్తోంది.
జీవాత్మ భగవానుడి ఆనందం కోసం, ఆయన కార్యాల కోసం మాత్రమే ఉనికిలో ఉన్నందున, ఆ సంబంధం ఆధారంగా భగవానుడు దానిని రక్షిస్తాడనే విషయం ఇక్కడ స్పష్టమవుతోంది.
అవధారణత్తాలే రక్ష్య రక్షకన్గళినుడైయ లక్ష్య లక్షణమ్ శొల్లుగైయాలే ఉపాయమ్ శొల్లిత్తు.
ఉకారం ప్రత్యేకమైన నిశ్చయాన్ని తెలియజేయడం ద్వారా, రక్షించబడవలసిన జీవాత్మ అంతిమ లక్ష్యాన్ని, రక్షకుడైన భగవానుడి ప్రత్యేకమైన లక్షణాన్ని తెలియజేస్తోంది. ఈ విధంగా ఉపాయం వెల్లడవుతోంది.
ఇక్కడ రెండు వేర్వేరు తత్త్వాలు ఉన్నాయి. రక్షించబడవలసిన జీవాత్మ ఒకటి; రక్షించే భగవానుడు మరొకరు.
జీవాత్మ అంతిమ లక్ష్యం పరమాత్మ కోసం మాత్రమే ఉండటం. అదే సమయంలో, పరమాత్మ ప్రత్యేకమైన లక్షణం సమస్త జీవరాశులనూ రక్షించేవాడిగా ఉండటం.
ఉకారం ఈ రెండు అంశాలనూ నొక్కి చెబుతుంది. భగవానుడు ఒక్కడే నిజమైన రక్షకుడనీ, మరెవరూ ఆ స్థానాన్ని పొందలేరనీ స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది.
ఈ విధంగా రక్షించబడవలసిన జీవాత్మ లక్ష్యాన్ని, రక్షకుడైన భగవానుడి లక్షణాన్ని తెలియజేయడం ద్వారా ఉపాయం స్థాపించబడుతోంది.
భగవానే ఏకైక ఉపాయమనే గంభీరమైన అర్థం తిరుమంత్రంలోని ప్రణవంలోనే స్పష్టంగా అంతర్లీనంగా ఉందని ఈ వివరణ తెలియజేస్తోంది. అంతేకాకుండా, చివరికి పొందవలసిన పరమఫలం కూడా ఇందులోనే అంతర్లీనంగా ఉందని తరువాతి భాగం వివరిస్తుంది.
మూడవ భాగం
అకారత్తాలే ప్రాప్య వస్తువై చ్చొల్లి, మకారత్తాలే ప్రాప్తావై చ్చొల్లి, చతుర్థియాలే ప్రాప్తి ఫలమాన కైఙ్కర్యత్తై చ్చ్చొల్లి, అవధారణత్తాలే కైఙ్కర్య ప్రకారత్తై చొల్లుగైయాలే ప్రాప్యమ్ శొల్లిత్తు. ప్రణవత్తాలే ఆత్మ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; నారాయణ పదత్తాలే పరమాత్మ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; చతుర్థియాలే పురుషార్థ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; మ: ఎన్గిఱ ఇత్తాలే విరోధి స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; నమ: ఎన్గిఱ ఇత్తాలే ఉపాయ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు; ఆగైయాలే సకల వేదాన్త ప్రతిపాధ్యమాన అర్థపఞ్చకమ్ శొల్లిత్తు.
అకారత్తాలే ప్రాప్య వస్తువై చ్చొల్లి
చివరికి పొందవలసిన పరమ లక్ష్యం కూడా ఇదే ప్రణవంలో అంతర్లీనంగా ఉంది.
తిరుమంత్రంలో మొదట ప్రణవం వస్తుంది. ఆ తరువాత ‘నమః’, ఆ తరువాత ‘నారాయణాయ’ వస్తాయి. ప్రణవం ఒక బీజంలా లేదా సంక్షిప్తమైన సారాంశంలా ఉంటుంది. ‘నమః’, ‘నారాయణాయ’ అనే పదాలు ఆ ప్రణవంలోని అర్థాలను విస్తరించి వివరించే పదాలుగా ఉంటాయి.
సాధారణంగా, జీవాత్మ నిజమైన స్వరూపం ప్రణవంలో చెప్పబడుతుందని, ఉపాయం ‘నమః’ అనే పదంలో తెలియజేయబడుతుందని, చివరగా పొందవలసిన ఫలమైన భగవానుడికి నిత్యకైంకర్యం చేయడం ‘నారాయణాయ’ అనే పదంలో వివరించబడుతుందని మనకు ఉపదేశిస్తారు.
అయితే, ఇక్కడ మరింత సూక్ష్మమైన, ఉన్నతమైన అర్థం తెలియజేయబడుతోంది. ఈ మూడు అంశాలూ ప్రణవంలోనే అంతర్లీనంగా ఉన్నాయని వివరిస్తున్నారు.
‘నమః’, ‘నారాయణాయ’ అనే పదాలు ప్రణవంలోని అర్థాలను విస్తరించి తెలియజేస్తాయి కాబట్టి, వాటిలో వెల్లడయ్యే అర్థాలు ఇప్పటికే ప్రణవంలో అంతర్లీనంగా ఉండాలి. ఈ విధంగా ప్రణవంలోనే ఈ మూడు అంశాలూ ఉన్నాయని, తరువాతి పదాలు వాటిని విస్తరించి వివరిస్తున్నాయని ఇక్కడ నిరూపించబడుతోంది.
ఈ వివరణ అత్యంత సూక్ష్మమైన తాత్త్విక విషయాన్ని చక్కగా ఆవిష్కరించి, స్పష్టంగా వివరిస్తుంది.
ప్రణవంలోని అక్షరాలను మరో విధంగా విభజించి అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా, చివరికి పొందవలసిన వస్తువు లేదా ఫలం ఎక్కడ అంతర్లీనంగా ఉందో తెలియజేస్తున్నారు.
అకారం ద్వారా పొందవలసిన వస్తువును సూచించడం వల్ల, ‘ప్రాప్యం’ అంటే మనం చివరికి చేరుకోవలసిన, అనుభవించవలసిన పరమవస్తువు అని అర్థమవుతుంది. ఈ పరమప్రాప్యమైన భగవానుడినే అకారం నేరుగా సూచిస్తోంది.
మకారత్తాలే ప్రాప్తావై చ్చొల్లి
‘ప్రాప్త’ అంటే పరమాత్మను పొందేవాడు, అనుభవించేవాడు. ఆ ప్రాప్త అయిన జీవాత్మను మకారం స్పష్టంగా సూచిస్తోంది.
అందువల్ల, పొందవలసిన పరమవస్తువైన భగవానుడిని అకారం తెలియజేస్తే, ఆ భగవానుడిని పొందే జీవాత్మను మకారం తెలియజేస్తోంది.
చతుర్థియాలే ప్రాప్తి ఫలమాన కైఙ్కర్యత్తై చ్చొల్లి.
‘ఆయ’ అనే ప్రత్యయం చతుర్థీ విభక్తిని సూచిస్తుంది. దాని అర్థం ‘ఆయన కోసం’.
ఈ ‘ఆయన కోసం’ అనే భావం ద్వారా సంపూర్ణమైన భక్తితో కూడిన కైంకర్యం తెలియజేయబడుతోంది.
జీవాత్మ భగవానుడిని పొందిన తరువాత చేయవలసిన అత్యున్నతమైన కార్యం కైంకర్యమే. ఆ కైంకర్యం అనే పరమఫలాన్ని ‘ఆయ’ అనే అంశం తెలియజేస్తోంది.
అవధారణత్తాలే కైఙ్కర్య ప్రకారత్తై చొల్లుగైయాలే ప్రాప్యమ్ శొల్లిత్తు
ఉకారం ద్వారా కైంకర్యం ఏ విధంగా చేయబడాలో తెలియజేయబడుతోంది. అంటే, భగవానుడిని పొందిన తరువాత జీవాత్మ చేసే కైంకర్యం ఆయనకు మాత్రమే చెందాలి. ఆ కైంకర్యం ఆయనకు దివ్యమైన ఆనందాన్ని కలిగించడానికి మాత్రమే చేయాలి. అందులో స్వప్రయోజనం అనే భావం ఏమాత్రం ఉండకూడదు.
కైంకర్యం భగవానుడి ఆనందం కోసం మాత్రమే చేయబడాలి అనే విషయం ఇక్కడ అత్యంత ముఖ్యమైనది.
ఈ విధంగా కైంకర్యం యొక్క పరిశుద్ధమైన స్వరూపాన్ని వివరించడం ద్వారా, చివరికి పొందవలసిన ప్రాప్యం పూర్తిగా తెలియజేయబడుతోంది.
అందువల్ల, తిరుమంత్రంలోని ప్రణవంలోనే స్వరూపం, ఉపాయం, ప్రాప్యం అనే మూడు అంశాలూ సంపూర్ణంగా అంతర్లీనంగా ఉన్నాయి.
ప్రణవత్తాలే ఆత్మ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు
ఇప్పటివరకు స్వరూపం, ఉపాయం, ప్రాప్యం అనే మూడు అంశాలూ ప్రణవంలోనే ఎలా ఉన్నాయో చూశాము.
ఇప్పుడు తిరుమంత్రం మొత్తంలో ఈ అంశాలు ఎలా విభజించి తెలియజేయబడుతున్నాయో వివరిస్తున్నారు. ఈ వివరణ మన సంప్రదాయంలో ప్రసిద్ధమైనది. ఉపన్యాసాల్లో కూడా తరచుగా వింటూ ఉంటాము.
ప్రణవం జీవాత్మ స్వరూపాన్ని తెలియజేస్తుంది. జీవాత్మ పెరుమాళ్‌కు మాత్రమే సంపూర్ణమైన సేవకురాలిగా ఉంటుందని ప్రణవం ప్రకటిస్తోంది. ఈ విధంగా జీవాత్మ నిజమైన స్వరూపం ప్రణవం ద్వారా స్థాపించబడుతోంది.
నారాయణ పదత్తాలే పరమాత్మ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు
మన తత్త్వశాస్త్రంలో అత్యంత ముఖ్యమైన ఐదు అంశాలను అర్థపంచకం అంటారు. అవి:
- జీవాత్మ స్వరూపం
- పరమాత్మ స్వరూపం
- ఉపాయ స్వరూపం
- ఫల స్వరూపం
- విరోధి స్వరూపం
ఈ ఐదు అంశాలనూ తిరుమంత్రంలోని పదాలసూచిస్తున్నాయి.
ప్రణవం ద్వారా మొదట జీవాత్మ స్వరూపం స్థాపించబడుతుంది. ఆ తరువాత ‘నారాయణ’ అనే పదం ద్వారా పరమాత్మ స్వరూపం తెలుస్తోంది. .
చతుర్థియాలే పురుషార్థ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు;
‘ఆయ’ అనే ఒక్క ప్రత్యయం ద్వారా పరమ పురుషార్థం తెలియజేయబడుతోంది.
చతుర్థీ విభక్తి అంటే ‘నారాయణాయ’ అనే పదం చివరలో వచ్చే ‘ఆయ’ అనే ప్రత్యయం.
‘నారాయణ’ అనే మూలపదం పరమాత్మ స్వరూపాన్ని తెలియజేస్తుంది. దానికి జతచేయబడిన ‘ఆయ’ అనే ప్రత్యయం, ఆ పరమాత్మను పొందిన తరువాత జీవాత్మ చేసే ప్రేమపూర్వకమైన కైంకర్యాన్ని తెలియజేస్తుంది.
ఇదే పురుషార్థ స్వరూపం. పురుషార్థం, కైంకర్యం, ప్రాప్యం అనే పదాలన్నీ ఇక్కడ ఒకే పరమలక్ష్యాన్ని సూచిస్తున్నాయి.
మ: ఎన్గిఱ ఇత్తాలే విరోధి స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు
మధ్యలో ఉన్న ‘నమః’ అనే పదంలో ఉపాయంతో పాటు, దానికి విరోధంగా ఉండే అంశం కూడా అంతర్లీనంగా ఉంది. అందులోని ‘మః’ అనే భాగాన్ని ప్రత్యేకంగా పరిశీలించడం ద్వారా విరోధి స్వరూపం తెలియజేయబడుతోంది.
‘విరోధి స్వరూపం’ అంటే మన పరమలక్ష్యాన్ని చేరుకోవడానికి అడ్డంకిగా ఉండే అంశం స్వరూపం.
సంస్కృతంలో ‘మః’ అనే భాగం ‘నాకు’, ‘నేను’, ‘నా కోసం’ అనే స్వతంత్ర భావాన్ని సూచించే విధంగా ఇక్కడ వివరించబడుతోంది. ఈ ‘నా కోసం’ అనే భావమే ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో ఒక ప్రధానమైన అడ్డంకి.
మన ఉనికి మన స్వంత స్వతంత్ర ఆనందం కోసం మాత్రమే ఉందని, మన అహంకారాన్ని సంతృప్తిపరచడం కోసమే ఉందని ఎప్పుడూ భావించకూడదు.
అంతేకాకుండా, మనలను మనమే రక్షించుకోవాలని భావించి, మన రక్షణ విషయంలో మనమే స్వతంత్రంగా జోక్యం చేసుకోకూడదు. ‘నా ప్రయత్నాల ద్వారా నేనే నన్ను రక్షించుకుంటాను’ అనే భావన కూడా అడ్డంకే.
భగవానుడు ఒక్కడే మన రక్షకుడు అని మనకి నమ్మకం ఉండాలి. ఆయన రక్షకత్వంలో మనం స్వతంత్రంగా జోక్యం చేసుకోవాలని ప్రయత్నించడం తీవ్రమైన విరోధి.
అందువల్ల, ‘నేనే నాకు ఉపాయం’ అని లేదా ‘నేనే నా కోసం అనుభవించేవాడిని’ అని ఎవరైనా భావిస్తే, ఆ రెండు భావాలూ అడ్డంకులే. ఈ విషయాన్ని ‘మః’ అనే భాగం ద్వారా స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.
నమ: ఎన్గిఱ ఇత్తాలే ఉపాయ స్వరూపమ్ శొల్లిత్తు;
‘మః’ అనే భాగం ‘నా కోసం’ అనే భావాన్ని సూచిస్తే, ‘నమః’ అనే పూర్తి పదం ‘నా కోసం కాదు’ అనే భావాన్ని తెలియజేస్తుంది.
అంటే, ‘నమః’ అనే పదం ద్వారా జీవాత్మకు స్వతంత్రంగా తన కోసం ఉనికిలో ఉండే హక్కు లేదనే భావం స్థాపించబడుతోంది.
భగవానే మనలను రక్షించేవాడు. ఆయనే ఏకైక రక్షకుడు. మనలను మనమే రక్షించుకోవాలనే స్వతంత్ర భావాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టడం ద్వారా, నిజమైన ఉపాయం వెల్లడవుతోంది.
అందువల్ల, ‘నమః’ అనే పదం ద్వారా భగవానుడు ఒక్కడే మనకు ఏకైక ఉపాయమని స్పష్టంగా తెలియజేయబడుతోంది.
ఆగైయాలే సకల వేదాన్త ప్రతిపాద్యమాన అర్థపఞ్చకమ్ శొల్లిత్త
ఈ విధంగా వేదాంతమంతటా ప్రతిపాదించబడే అర్థపంచకం ఈ వార్తై ద్వారా సమగ్రంగా వివరించబడుతోంది.
ఆ ఐదు అంశాలు – జీవాత్మ స్వరూపం, పరమాత్మ స్వరూపం, ఉపాయ స్వరూపం, ఫల స్వరూపం, విరోధి స్వరూపం.
ఈ ఐదు అంశాలనూ తిరువాయ్మొళి తనియన్‌లో కూడా చూడవచ్చు.
మిక్క ఇఱై నిలైయుమ్ మెయ్యామ్ ఉయిర్ నిలైయుమ్ తక్క నెఱియుమ్ తడైయాగి తొక్కు ఇయలుమ్ ఊళ్ వినైయుమ్ వాళ్ వినియుమ్
ఈ తనియన్‌లో తెలియజేయబడినట్లుగా, తిరువాయ్మొళి అంతటా అర్థపంచకంలోని ఈ ఐదు విషయాలూ వెల్లడవుతున్నాయి.
సారాంశం
జీవాత్మ నిజమైన స్వరూపం, భగవానుడిని పొందడానికి ఉపాయం, చివరగా పొందవలసిన పరమఫలం — ఈ మూడు అంశాలూ ప్రణవంలోనే అంతర్లీనంగా ఉన్నాయి.
తిరుమంత్రం మొత్తంలో అర్థపంచకం ఈ విధంగా తెలియజేయబడుతోంది:
- ఆత్మ స్వరూపం: ప్రణవం ద్వారా తెలియజేయబడుతుంది.
- పరమాత్మ స్వరూపం: ‘నారాయణ’ అనే పదం ద్వారా తెలియజేయబడుతుంది.
- పురుషార్థ స్వరూపం: చతుర్థీ విభక్తి అయిన ‘ఆయ’ ద్వారా తెలియజేయబడుతుంది.
- విరోధి స్వరూపం: ‘మః’ అనే భాగం ద్వారా తెలియజేయబడుతుంది.
- ఉపాయ స్వరూపం: ‘నమః’ అనే పదం ద్వారా స్థాపించబడుతుంది.
ఈ విధంగా, సమస్త వేదాంతాల ద్వారా ప్రతిపాదించబడే అర్థపంచకం తిరుమంత్రంలో సంపూర్ణంగా అంతర్లీనంగా ఉందని ఈ ఇరవై తొమ్మిదవ వార్తై తెలియజేస్తోంది.
ముప్పైవ వార్తై
ఆశ్రయియాన శేషత్వత్తై ప్రథమత్తిలే శొల్లి, ఆశ్రయమాన జ్ఞానాన్ద లక్షణ వస్తువై పిన్బు శొల్లుగైక్కు హేతువెన్? ఎన్నిల్
అహమర్థత్తుక్కు జ్ఞానానన్దఙ్గళిలుమ్ కాట్టిల్ ప్రధాన నిరూపకం శేషత్వమెన్నుమిడం తోత్తుగైక్కాగవుమ్, దాస్యరసత్తిల్ ఇళియవొట్టాత ఆత్మానుభవమాత్రత్తిలే పర్యవసిప్పతొరు అన్తరాయముణ్డాగైయాలే తత్పరిహారార్థమాగవుమ్,
నెరుప్పిలే పుక్కు శిలర్ వేవారైక్కణ్డాల్, అవర్గళై ఇన్నారెన్ఱు పారాతే పత్తి యెరిగిఱ నెరుప్పై యవిక్కైయిలే యత్నం పణ్ణువారోపాతి, అదాహ్యమాన ఆత్మ వస్తువై అనాదికాలం పత్తి దహిత్తు ప్పోరుగిఱ స్వస్వాతన్త్ర్యత్తై యగత్తు విక్కైయిలే తాత్పర్యం ఆగైయాలుమ్,
పుష్పత్తుక్కు శ్లాఘ్యత్తై పరిమళత్తాలే యాగిఱవోపాతి స్వరూపత్తుక్కుమ్ ఉపాదేయత్వం ఇస్స్వభావ విశేషత్తాలే యాగైయాలుమ్, ఇవ్వోప్రాధాన్యత్తై ప్పత్త ప్రథమత్తిలే శేషత్వత్తై ఉపాధానం పణ్ణిత్తు.
భాగం 1
ఆశ్రయియాన శేషత్వత్తై ప్రథమత్తిలే శొల్లి, ఆశ్రయమాన జ్ఞానాన్ద లక్షణ వస్తువై పిన్బు శొల్లుగైక్కు హేతువెన్?
తిరుమంత్రంలోని పదాల క్రమాన్ని పరిశీలించినప్పుడు ఒక సందేహం కలుగుతుంది. శేషత్వమనే ఆధీనతా లక్షణాన్ని మొదట చెప్పి, ఆ శేషత్వానికి ఆశ్రయమైన జ్ఞానానంద స్వరూపుడైన జీవాత్మను తరువాత ఎందుకు పేర్కొంటున్నారు?
దీనిని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలంటే ప్రణవంలోని అక్షరాల క్రమాన్ని మొదట తెలుసుకోవాలి. ప్రణవంలో అ, ఉ, మ అనే మూడు అక్షరాలు ఉంటాయి. వీటిలో జీవాత్మ సంపూర్ణ శేషత్వాన్ని సూచించే చతుర్థీ ప్రత్యయం అంతర్లీనంగా ఉంటుంది. ఈ చతుర్థీ ప్రత్యయం, జీవాత్మను సూచించే మకారానికి ముందుగా వస్తుంది. అందువల్ల శేషత్వం మొదట చెప్పబడి, ఆ శేషత్వానికి ఆశ్రయమైన జీవాత్మ తరువాత చెప్పబడుతుంది.
సాధారణంగా మనం ఏదైనా విషయాన్ని వివరించేటప్పుడు మొదట ఆ విషయాన్ని లేదా వ్యక్తిని పేర్కొని, తరువాత దాని లక్షణాలను వివరిస్తాం. ఉదాహరణకు, “కృష్ణస్వామి వచ్చారు; ఆయన కైంకర్యంలో ఎంతో ఆసక్తి కలిగినవారు” అని అంటాం. “కైంకర్యంలో ఎంతో ఆసక్తి కలిగిన వ్యక్తి అయిన కృష్ణస్వామి వచ్చారు” అని సాధారణంగా చెప్పం.
అయితే తిరుమంత్రంలో మాత్రం ఈ సాధారణ క్రమానికి భిన్నంగా, ముందుగా శేషత్వాన్ని చెప్పి, ఆ శేషత్వానికి ఆశ్రయమైన ఆత్మను తరువాత ఎందుకు పేర్కొన్నారు? ఈ ప్రశ్నకు ఆచార్యులు నాలుగు ప్రధాన కారణాలను వివరిస్తున్నారు.
భాగం 2 – మొదటి కారణం
అహం అర్థత్తుక్కు జ్ఞానానన్దఙ్గళిలుమ్ కాట్టిల్ ప్రధాన నిరూపకం శేషత్వమెన్నుమిడం తోత్తుగైక్కాగవుమ్
అహం అర్థం అంటే ‘నేను’ అనే పదం సూచించే జీవాత్మ నిజమైన స్వరూపం. ప్రధాన నిరూపకం అంటే ఒక వస్తువు అసలు స్వరూపాన్ని ప్రధానంగా తెలియజేసే లక్షణం. శేషత్వం అంటే భగవానునికి సంపూర్ణంగా ఆధీనుడై, ఆయనకు సేవకుడిగా ఉండటం.
జీవాత్మకు జ్ఞానం, ఆనందం వంటి లక్షణాలు ఉన్నప్పటికీ, దాని ప్రధానమైన స్వరూప లక్షణం శేషత్వమే. శాస్త్రాలు జీవాత్మను జ్ఞానస్వరూపిగా, ఆనందాన్ని అనుభవించగలదిగా వివరిస్తాయి. అయినప్పటికీ, జీవాత్మను నిజంగా గుర్తించడానికి అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం అది భగవానునికి దాసుడనే సత్యం.
‘అహం’ అనే పదం ‘నేను’ అనే భావాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ ‘నేను’ అనేది జీవాత్మను సూచిస్తుంది. జీవాత్మ ప్రధాన గుర్తింపు జ్ఞానం, ఆనందం వంటి సాధారణ లక్షణాలు మాత్రమే కాదు; భగవానునికి సంపూర్ణంగా శేషభూతుడై ఉండటమే దాని ముఖ్యమైన స్వరూపం.
జీవాత్మకు జ్ఞానం, ఆనందం వంటి లక్షణాలు ఉన్నప్పటికీ, దాని ప్రధాన స్వరూపం భగవానునికి శేషభూతంగా ఉండటమే. ఈ సత్యాన్ని స్పష్టంగా తెలియజేయడానికి తిరుమంత్రంలో శేషత్వాన్ని ముందుగా పేర్కొన్నారు.
భాగం 3 – రెండవ కారణం
దాస్య రసత్తిల్ ఇళియవొట్టాత ఆత్మ అనుభవమాత్రత్తిలేపర్యవసిప్పతొరు అన్తరాయముణ్డాగైయాలే తత్ పరిహారార్థమాగవుమ్.
రెండవ కారణం, జీవాత్మ తన జ్ఞానస్వరూపాన్ని మాత్రమే ఆలోచిస్తూ, “నేను జ్ఞానస్వరూపుడిని, నేను జ్ఞానస్వరూపుడిని” అని తనలో తానే నిమగ్నమైతే, తనను తాను అనుభవించడమే పరమ ప్రయోజనమని భావించే ప్రమాదం ఉంది.
ఇలా జీవాత్మ తన స్వరూపానుభవంలోనే పరిమితమైపోతే, భగవానునికి సేవ చేయడంలో ఉండే మాధుర్యాన్ని అనుభవించలేకపోతుంది. దీనినే కైవల్య మోక్షం అనే సందర్భంలో వివరిస్తారు. అంటే, భగవానునికి నిత్యకైంకర్యం చేయడమే పరమ ప్రయోజనమని గ్రహించకుండా, తన ఆత్మానుభవంలోనే పరిమితమై ఉండటం.
ఈ విధమైన స్వానుభవం, దాస్యరసాన్ని పొందడానికి అడ్డంకిగా మారుతుంది. దాస్యరసం అంటే భగవానునికి సేవకుడిగా ఉండటంలో కలిగే మాధుర్యమైన అనుభవం.
జీవాత్మ తన ఆత్మస్వరూపాన్ని మాత్రమే అనుభవించడమే పరమ ప్రయోజనమని భావిస్తే, భగవానునికి కైంకర్యం చేయడంలో ఉన్న దాస్యరసాన్ని పొందలేకపోతుంది. ఈ అడ్డంకిని నివారించడానికే శేషత్వాన్ని ముందుగా పేర్కొన్నారు. ఈ ప్రమాదాన్ని నివారించడానికి జీవాత్మ శేషత్వాన్ని పదేపదే గుర్తుచేయాలి.
తిరుమంత్రాన్ని ప్రతిసారి అనుసంధానం చేసేటప్పుడు, “నేను భగవానునికి దాసుడిని; ఆయనకే సంపూర్ణంగా చెందుతాను” అనే జ్ఞానం మనలో కలగాలి. అందుకే ఆత్మ యొక్క జ్ఞానానంద స్వరూపాన్ని వివరించడానికి ముందుగానే శేషత్వాన్ని పేర్కొన్నారు. ఈ విధంగా ఆత్మానుభవంలోనే నిలిచిపోవడం అనే అడ్డంకిని తొలగించి, భగవానునికి దాసుడిగా ఉండటంలోని మాధుర్యాన్ని అనుభవించే మార్గాన్ని చూపించారు.
భాగం 4 – మూడవ కారణం
నెరుప్పిలే పుక్కు శిలర్ వేవారైక్కణ్డాల్, అవర్గళై ఇన్నారెన్ఱు పారాతే పత్తి యెరిగిఱ నెరుప్పై యవిక్కైయిలే యత్నం పణ్ణువారోపాతి, అదాహ్యమాన ఆత్మ వస్తువై అనాదికాలం పత్తి దహిత్తు ప్పోరుగిఱ స్వస్వాతన్త్ర్యత్తై యగత్తు విక్కైయిలే తాత్పర్యం ఆగైయాలుమ్,
మూడవ కారణాన్ని ఒక చక్కని ఉదాహరణ ద్వారా వివరిస్తున్నారు.
ఒక ఇంటిలో అగ్ని ప్రమాదం జరిగి, కొందరు ఆ మంటల్లో చిక్కుకొని కాలిపోతున్నారని అనుకుందాం. అప్పుడు వారిని రక్షించడానికి వెళ్లే వ్యక్తి, ముందుగా వారు ఎవరు, తన బంధువులా, స్నేహితులా, అపరిచితులా అని పరిశీలిస్తూ కూర్చోడు. మొదట మండుతున్న మంటలను ఆర్పి, వారిని ప్రమాదం నుంచి బయటకు తీసుకురావడానికే ప్రయత్నిస్తాడు.
అదేవిధంగా, జీవాత్మ అనాదికాలం నుంచి సంసారంలో చిక్కుకొని, స్వాతంత్ర్యభావం అనే అగ్నిలో దహించబడుతోంది. వాస్తవానికి ఏ జీవాత్మకూ స్వతంత్ర అస్తిత్వం లేదు. అయినప్పటికీ, మనం మనంతట మనమే అన్నింటినీ చేయగలమని భావిస్తాం. మన ప్రయత్నాల వల్లనే మనం జీవిస్తున్నామని, మనలను మనమే రక్షించుకోగలమని అనుకుంటాం.
కానీ మన జీవితాన్ని పరిశీలిస్తే, మనం చేసే ప్రతి పనీ మన సంకల్పానికి అనుగుణంగా పూర్తవుతుందని చెప్పలేం. అనేక అడ్డంకులు ఎదురవుతాయి; మన ప్రయత్నాల ఫలితాలు మనం ఆశించిన విధంగా ఉండవు. ఒక్క అడుగు వేయడంలోనూ, ఒక్క కార్యాన్ని పూర్తి చేయడంలోనూ మనం సంపూర్ణంగా స్వతంత్రులం కాదనే విషయం స్పష్టమవుతుంది.
అయినప్పటికీ, జీవాత్మలోని స్వాతంత్ర్యభావం దానిని సంసారంలో బంధించి ఉంచుతుంది. ఈ భావమే దాని నిజమైన స్వరూపాన్ని మరుగుపరుస్తుంది.
అగ్నిలో చిక్కుకున్నవారిని రక్షించేటప్పుడు ముందుగా మంటలను ఆర్పడానికి ప్రయత్నించినట్లే, తిరుమంత్రం కూడా జీవాత్మకి ఉన్న ఇతర లక్షణాలను వివరించడానికి ముందుగా, దానిలోని స్వాతంత్ర్యభావాన్ని తొలగించడంపై దృష్టి పెడుతుంది.
అందుకే మొదట శేషత్వాన్ని ప్రకటిస్తుంది. “నీవు స్వతంత్రుడవు కావు; భగవానునికి శేషభూతుడవు” అనే సత్యాన్ని తెలియజేసి, జీవాత్మను స్వాతంత్ర్యభావం అనే అగ్ని నుంచి బయటకు తీసుకువస్తుంది. ఆ తరువాతనే దాని జ్ఞానస్వరూపాన్ని వివరిస్తుంది.
భాగం 5 – నాలుగవ కారణం
పుష్ప త్తుక్కు శ్లాఘ్యతై పరిమళత్తాలే యాగిఱవోపాధి స్వరూపత్తుక్కు ముపాదేయత్వం ఇస్స్వభావ విశేషత్తాలే ఆగైయాలుమ్.
నాలుగవ కారణం, ఒక పుష్పానికి దాని పరిమళం వల్ల విశేషమైన ప్రశంస లభించినట్లే, జీవాత్మ స్వరూపానికి శేషత్వం వల్లనే విశిష్టత కలుగుతుంది.
ఒక పువ్వు చూడటానికి ఎంతో అందంగా ఉండవచ్చు. అయితే దానికి మంచి పరిమళం కూడా ఉంటే, దాని అందం మరింత ప్రశంసనీయమవుతుంది. పుష్పానికి పరిమళం ప్రత్యేకమైన విలువను అందిస్తుంది.
అదేవిధంగా, జీవాత్మకు జ్ఞానం, ఆనందం సహజ లక్షణాలుగా ఉన్నప్పటికీ, వాటి వల్ల మాత్రమే దాని స్వరూపానికి పరిపూర్ణమైన వైశిష్ట్యం కలగదు. జీవాత్మ తనను తాను స్వతంత్రుడిగా భావించి, భగవానునితో సమానుడినని అనుకోవడం ప్రారంభిస్తే, దాని స్వరూపంలోని నిజమైన వైభవాన్ని కోల్పోతుంది.
జీవాత్మ గొప్పతనం, “నేను భగవానునికి శేషభూతుడిని; ఆయనకు సేవకుడిని” అనే స్వరూపజ్ఞానంలోనే ఉంది. ఈ శేషత్వమే జీవాత్మకు ప్రత్యేకమైన శోభను కలిగిస్తుంది.
అందువల్ల జీవాత్మ స్వరూపానికి శేషత్వమే ప్రధానమైన వైశిష్ట్యమని తెలియజేయడానికి, ప్రణవంలో శేషత్వాన్ని మొదట పేర్కొని, దానికి ఆశ్రయమైన జీవాత్మను తరువాత పేర్కొన్నారు.
భాగం 6 – ముగింపు
ఇవ్వో ప్రాధాన్యత్తై పత్త ప్రధమత్తిలే శేషత్వత్తై ఉపాధానం పణ్ణిత్తు.
ఈ నాలుగు కారణాల వల్ల ప్రణవంలో శేషత్వానికి మొదటి స్థానం కల్పించారు. జీవాత్మ ప్రధాన స్వరూపం శేషత్వమే కావడం, ఆత్మానుభవంలోనే పరిమితమైపోవడం అనే అడ్డంకిని తొలగించడం, స్వాతంత్ర్యభావాన్ని నిర్మూలించడం, శేషత్వం వల్ల జీవాత్మ స్వరూపానికి విశిష్టత కలగడం — ఇవే ఆ నాలుగు కారణాలు.
ముప్పై ఒకటవ వార్తై
ఇవ్వాత్మావుక్కు ఎమ్పెరుమాన్ కట్టిన మాఙ్గల్య సూత్రం తిరుమన్త్రమ్ ఎన్ఱు పిళ్ళై తిరునఱైయూర్ అరైయర్ అరుళిచ్చెయ్వర్
ఇంతకుముందు తిరుమంత్రంలోని అర్థాలను వివరంగా పరిశీలించాం. ఈ వాక్యంలో పిళ్ళై తిరునఱైయూర్ అరైయర్, తిరుమంత్రానికి జీవాత్మతో ఉన్న సంబంధాన్ని ఒక అందమైన ఉపమానం ద్వారా తెలియజేస్తున్నారు.
జీవాత్మకు ఎంపెరుమాన్ కట్టిన మంగళసూత్రమే తిరుమంత్రం అని సాయిస్తున్నారు.
సాధారణంగా వివాహ సమయంలో స్త్రీ మెడలో కట్టే తిరుమాంగల్యం (మంగళ సూత్రం), ఆమె వివాహిత అని తెలియజేసే గుర్తు. అది తన భర్తకు చెందినదనే సంబంధాన్ని, ఆ వివాహబంధాన్ని సూచిస్తుంది. తిరుమాంగల్యం ధరించడం ద్వారా ఆమెకు తన భర్తతో ఉన్న ప్రత్యేకమైన సంబంధం వ్యక్తమవుతుంది.
అదేవిధంగా, జీవాత్మకు తిరుమంత్రం ఉపదేశించబడినప్పుడు, తాను పరమాత్మకు చెందినవాడిననే జ్ఞానం స్పష్టమవుతుంది. జీవాత్మ భగవానునికి శేషభూతుడు; ఆయనకే సంపూర్ణంగా ఆధీనుడు. ఈ సంబంధాన్ని తిరుమంత్రం నిరంతరం గుర్తుచేస్తుంది.
అందుకే ఆచార్యులు తిరుమంత్రాన్ని ఎల్లప్పుడూ హృదయంలో నిలుపుకొని, దాని అర్థాన్ని నిరంతరం అనుసంధానం చేయాలని ఉపదేశిస్తారు. మన పూర్వాచార్యులు తిరుమంత్రం, ద్వయం, చరమశ్లోకం అనే మూడు రహస్యాలను పరస్పరం వేరుచేసి చూడరు. ఈ మూడింటినీ కలిపి, వాటి దివ్యమైన అర్థాలను నిరంతరం మనస్సులో అనుసంధానం చేస్తారు.
ఈ విధంగా, తిరుమంత్రం ద్వారా భగవానునికి జీవాత్మతో ఉన్న నిత్యసంబంధం స్పష్టంగా వెల్లడవుతుందని ఈ వాక్యం తెలియజేస్తుంది.
ముప్పై రెండవ వార్తై
సంసారవర్ధకమాయ్ ఇరుక్కుమ్ తాలిక్కయిఱు పతనాఱిళైయాయ్ ఇరణ్దు శరడాయిరుక్కుమ్; కైఙ్కర్య వర్ధకమాన మాఙ్గల్య సూత్రమ్ ఎట్టిళైయాయ్ మూన్ఱు శరడాయ్ ఇరుక్కుమ్; స్వరూపత్తిన్ ఉణర్తియైప్పత్తి ఇరుప్పదు ఒరు శరడుమ్, స్వరక్షణత్తిల్ అశక్తియై పత్తి ఇరుప్పదు ఒరు శరడుమ్, స్వరూపత్తిన్ ఉణర్తియాలుమ్ స్వరక్షణత్తిల్ అశక్తియాలుమ్ ఫలిత్త ఈశ్వరనై నామ్ పేణుగైయై వెళి ఇట్టిరుప్పదు ఒరు శరడుమాయ్ ఇరుక్కుమ్.
భాగం 1
సంసారవర్ధకమాయ్ ఇరుక్కుమ్ తాలిక్కయిఱు పతనాఱిళైయాయ్ ఇరణ్దు శరడాయిరుక్కుమ్; కైఙ్కర్య వర్ధకమాన మాఙ్గల్య సూత్రమ్ ఎట్టిళైయాయ్ మూన్ఱు శరడాయ్ ఇరుక్కుమ్;
ముప్పై రెండవ వాక్యం, అంతకుముందు చెప్పిన తిరుమంత్రానికి, మంగళసూత్రంతో ఉన్న సామ్య వివరణకి కొనసాగింపుగా ఉంది. తిరుమంత్రం జీవాత్మకు ఎంపెరుమాన్ కట్టిన మాంగల్య సూత్రమని వివరించిన తరువాత, ఈ వాక్యంలో లౌకిక వివాహంలో ధరించే మంగళసూత్రం తాడు స్వభావాన్ని, తిరుమంత్రం అనే దివ్యమైన మంగళసూత్రం స్వభావాన్ని పోల్చి చూపిస్తున్నారు.
సంసార వర్ధకం అంటే సంసార సంబంధాలను, లౌకిక బాధ్యతలను పెంచేది. కైంకర్య వర్ధకం అంటే భగవానునికి చేసే సేవను వృద్ధి చేసేది.
లౌకిక జీవితంలో వివాహం తరువాత కుటుంబ బాధ్యతలు పెరుగుతాయి. వివాహానికి ముందు కైంకర్యంలో ఎంతో ఆసక్తితో పాల్గొన్న కొందరు, వివాహం తరువాత కుటుంబ వ్యవహారాల్లో ఎక్కువగా నిమగ్నమై, కైంకర్యానికి తక్కువ సమయం కేటాయించవచ్చు.
అయితే అందరూ అలానే ఉంటారని కాదు. కొందరు భగవదనుభవంలో స్థిరంగా ఉండి, తమ కుటుంబ సభ్యులతో కలిసి కైంకర్యంలో పాల్గొంటారు. ఇక్కడ చెప్పబడిన ఉదాహరణలు లౌకిక జీవితంలో సాధారణంగా కనిపించే పరిస్థితులను వివరించడానికి మాత్రమే.
ఈ విధంగా, లౌకిక వివాహంలో మంగళసూత్రం తాడు సంసార సంబంధాలను పెంచుతుంది. అది పదహారు పోగులతో, రెండు సరడులుగా ఉంటుందని ఈ వాక్యం వివరిస్తుంది. సాధారణంగా మనం మంగళసూత్రం తాడులోని పోగుల సంఖ్యను ప్రత్యేకంగా పరిశీలించకపోవచ్చు. అయితే మన పూర్వాచార్యులు ఇలాంటి వివరాలను కూడా సూక్ష్మంగా గమనించి, వాటి ద్వారా తాత్పర్యాన్ని తెలియజేశారు.
దీనికి భిన్నంగా, తిరుమంత్రం అనే మంగళసూత్రం కైంకర్య వర్ధకం. అంటే, అది భగవానునికి చేసే సేవను వృద్ధి చేస్తుంది.
తిరుమంత్రార్థాన్ని ఆచార్యుల ద్వారా తెలుసుకున్న తరువాత, మన నిజమైన స్వరూపం భగవానునికి దాసులుగా ఉండటమేనని స్పష్టంగా గ్రహిస్తాం. ఆయనకు సేవ చేయడమే మన జీవిత పరమ ప్రయోజనమనే జ్ఞానం కలిగినప్పుడు, మరింత ఎక్కువగా కైంకర్యం చేయాలనే ఆసక్తి మనలో పెరుగుతుంది.
ఈ విషయాలను ఎన్నిసార్లు విన్నా, వాటి పట్ల మన అవగాహన పెరిగే కొద్దీ కైంకర్యం చేయాలనే కోరిక కూడా పెరుగుతుంది. మన స్వరూపజ్ఞానం ఎంతగా బలపడితే, అంతగా మన కైంకర్యం వృద్ధి చెందుతుంది.
అందువల్ల సాధారణమైన మంగళసూత్రం తాడు సంసారాన్ని వృద్ధి చేసేదిగా చెప్పబడితే, తిరుమంత్రమనే మంగళసూత్రం కైంకర్యాన్ని వృద్ధి చేసేదిగా చెప్పబడుతోంది.
ఈ దివ్యమైన మంగళసూత్రం ఎనిమిది పోగులతో, మూడు పేటలతో ఉంటుంది. ఎనిమిది పోగులు అష్టాక్షరమైన తిరుమంత్రంలోని ఎనిమిది అక్షరాలను సూచిస్తాయి. మూడు పేటలు తిరుమంత్రంలోని మూడు పదాలను సూచిస్తాయి. అవి ప్రణవం, నమః, నారాయణాయ అనే మూడు పదాలు.
ఈ విధంగా, పదహారు పోగులు, రెండు పేటలు కలిగిన మంగళసూత్రం తాడుకి భిన్నంగా, ఎనిమిది అక్షరాలు, మూడు పదాలు కలిగిన తిరుమంత్రమనే మంగళసూత్రం కైంకర్యాన్ని వృద్ధి చేసే దివ్యమైన సంబంధాన్ని తెలియజేస్తుంది.
భాగం 2
స్వరూపత్తిన్ ఉణర్తియైప్పత్తి ఇరుప్పదు ఒరు శరడుమ్, స్వరక్షణత్తిల్ అశక్తియై పత్తి ఇరుప్పదు ఒరు శరడుమ్, స్వరూపత్తిన్ ఉణర్తియాలుమ్ స్వరక్షణత్తిల్ అశక్తియాలుమ్ ఫలిత్త ఈశ్వరనై నామ్ పేణుగైయై వెళి ఇట్టిరుప్పదు ఒరు శరడుమాయ్ ఇరుక్కుమ్.
ఇప్పుడు తిరుమంత్రంలోని మూడు పదాలు దేనిని సూచిస్తున్నాయో వివరిస్తున్నారు.
మొదటి పదం జీవాత్మ నిజమైన స్వరూపాన్ని తెలియజేస్తుంది. మనం జీవాత్మలం; భగవానునికి సంపూర్ణంగా శేషభూతులం అనే జ్ఞానాన్ని ఇది కలిగిస్తుంది. తిరుమంత్రంలోని ప్రణవం ఈ స్వరూపజ్ఞానాన్ని తెలియజేస్తుంది.
రెండవ పదం మనం మనలను మనమే స్వతంత్రంగా రక్షించుకోలేమనే సత్యాన్ని తెలియజేస్తుంది. మన రక్షణ బాధ్యతను మనమే చేపట్టాలని భావించకుండా, భగవానుడే మనలను రక్షించేవాడని గ్రహించాలి.
ఈ సత్యాన్ని తిరుమంత్రంలోని ‘నమః’ అనే పదం తెలియజేస్తుంది. ‘నమః’ అనేది మన స్వాతంత్ర్యభావాన్ని తొలగించి, భగవానుని రక్షకత్వాన్ని అంగీకరించడాన్ని సూచిస్తుంది.
మూడవ పదం, మొదటి రెండు పదాల ద్వారా కలిగే జ్ఞానం యొక్క ఫలితాన్ని తెలియజేస్తుంది.
జీవాత్మ తన నిజమైన స్వరూపాన్ని గ్రహించి, తనను తాను రక్షించుకునే స్వాతంత్ర్యం తనకు లేదని తెలుసుకున్నప్పుడు, భగవానుని ఆనందం కోసమే జీవించాలనే భావన కలుగుతుంది. ఆయనకు ప్రీతికరమైన కైంకర్యాన్ని చేయడమే తన జీవిత పరమ ప్రయోజనమని గ్రహిస్తుంది.
అంటే, మనం భగవానుని ఆనందింపజేయడానికి, ఆయనకు నిరంతరం సేవ చేయడానికి ఉన్నామని ఈ మూడవ పదం తెలియజేస్తుంది. తిరుమంత్రంలోని ‘నారాయణాయ’ అనే మూడవ పదం ఈ కైంకర్య ఫలాన్ని సూచిస్తుంది.
ఈ విధంగా, తిరుమంత్రంలోని మూడు పదాల ప్రధాన అర్థాలను పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ ఈ వాక్యంలో సంగ్రహంగా వివరించారు.
ఆళ్వార్ ఎమ్పెరుమానార్ జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
అడియేన్ ఉషా రామానుజ దాసి
అడియేన్ శ్రీకాంత్ రామానుజదాసన్
ఆడియో – https://1drv.ms/u/s!AhgMF0lZb6nnhGlMnQthN8bKskQE?e=M0mKTy
వీడియో –https://youtu.be/c4xPtX8FpqM
ఆంగ్లంలో – https://granthams.koyil.org/2026/08/30/varthamalai-part-11-english/
పొందుపరచిన స్థలం: https://granthams.koyil.org
ప్రమేయము (గమ్యము) – https://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – https://pillai.koyil.org