శ్రీ: శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్వరవరమునయే నమః
నంపిళ్ళై తిరువడుల యందు పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ – శ్రీరంగం
మన పూర్వాచార్యుల పరంపర ద్వారా మనకు లభించిన అద్భుతమైన తత్త్వాలు, సంప్రదాయ విశేషాలు ‘వార్తామాలై’ అనే దివ్య గ్రంథంలో ఎంతో చక్కగా నిక్షిప్తమై ఉన్నాయి. నంపిళ్ళై స్వామికి అత్యంత ప్రియ శిష్యులైన పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్. ఆ ఆచార్యోపదేశాలను, వారి జీవితాల్లో జరిగిన ముఖ్య ఘట్టాలను క్రోడీకరించి ఈ గ్రంథాన్ని మనకు అందించారు. అంతేకాదు, వీరు ప్రసిద్ధమైన ‘6000 పడి గురుపరంపరా ప్రభావం’ అనే గ్రంథాన్ని కూడా అనుగ్రహించారు.
ఇందులోని చారిత్రక సంఘటనలను చదివితే ఎవరికైనా సులభంగానే అర్థమవుతాయి. అయితే, మన సిద్ధాంతానికి మూలస్తంభాలైన చిత్, అచిత్, ఈశ్వరుడు అనే తత్త్వాల గురించి లోతుగా విశ్లేషించిన భాగాలను పూర్తిగా గ్రహించడం కాస్త క్లిష్టమైన విషయమే. వీటిలోని అంతరార్థాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడానికి శాస్త్ర పరిజ్ఞానం, వేదాంత మౌలిక విషయాలపై అవగాహన ఎంతైనా అవసరం. అయితే, ఈ సంక్లిష్టమైన అంశాలను అందరికీ అర్థమయ్యేలా పుత్తూర్ స్వామి గారు అత్యంత విపులంగా వివరించారు. వారి వ్యాఖ్యానాల తోడ్పాటుతోనే మనం ఈ గ్రంథాన్ని సమగ్రంగా అధ్యయనం చేయగలుగుతున్నాము. ఈ మహోన్నత గ్రంథాన్ని ప్రచురించి మనకు అందించిన పుత్తూర్ స్వామికి మనస్ఫూర్తిగా కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటున్నాము.
ఇక ఈ వ్యాసం విషయానికి వస్తే, శ్రీ ఉ.వే. సారథి తొత్తాద్రి స్వామి వారు ‘వార్తామాలై’ పై తమిళంలో అందించిన ‘కాలక్షేపం’ ఆధారంగా దీనిని అనువదించడం జరిగింది. ఈ పవిత్రమైన అవకాశాన్ని కల్పించడమే కాక, ప్రచురణ విషయంలో నిరంతరం మార్గదర్శనం అందిస్తున్న స్వామివారికి శతకోటి నమస్కారాలు. ఇక్కడ ఒక చిన్న విషయాన్ని గమనించాలి, ఈ గ్రంథంలో ‘వార్తలు’ అంటే మనం రోజూ చూసే వార్తలు కావు; ఆచార్యులు తమ శిష్యులకు అనుగ్రహించిన దివ్య ఉపదేశాలు, గురుశిష్య పరంపర ద్వారా తరతరాలుగా ప్రచారంలో ఉన్న విషయాలు అని అర్థం. అటువంటి అమూల్యమైన ఉపదేశాల సమాహారమే ఈ గ్రంథం. ఈ గ్రంథాన్ని అధ్యయనం చేసేటప్పుడు ఒక విషయాన్ని గుర్తుంచుకోవాలి: కొన్ని చోట్ల ఒకే భావన వేర్వేరు సందర్భాలలో కొద్దిపాటి మార్పులతో మళ్లీ కనిపిస్తుంది. ఒక్కో ఆచార్యులు ఒక నిర్దిష్టమైన అంశాన్ని ప్రత్యేకంగా నొక్కి చెప్పడానికి తమదైన శైలిలో వివరించడమే దానికి కారణం.
వార్తై-33
సారాంశం
- పెరుమాళ్‌ను (భగవంతుడిని) ఏకైక శరణ్యుడిగా స్వీకరించి, ఆయనకు కైంకర్యం (సేవ) చేయడమే శేషత్వము అని వివరించబడింది.
- తిరుమంత్రంలో ప్రణవం (ఓం), నమః, నారాయణాయ అనే మూడు పదాలు ఉంటాయి.
- భగవంతుడే యజమాని (ఈశ్వరుడు), మనం ఆయన దాసులమని గ్రహించకపోవడం ప్రణవ జ్ఞానం లేకపోవడాన్ని సూచిస్తుంది.
- శరీరం మరియు ఆత్మ ఒక్కటే అని అనుకోవడం (దేహాత్మ అభిమానం) ‘నమః’ పద జ్ఞానం లేకపోవడాన్ని సూచిస్తుంది.
- భగవత్ కైంకర్యం పట్ల ఆసక్తి/రుచి లేకపోవడం ‘నారాయణాయ’ శబ్ద జ్ఞాన లోపాన్ని తెలియజేస్తుంది.
- ఇళైయపెరుమాళ్ (లక్ష్మణుడు) దాస్య భావాన్ని (దాసత్వ జ్ఞానాన్ని) ఆచరణలో చూపించారు.
- భరతాళ్వాన్ (భరతుడు) పారతంత్య్రాన్ని మరియు ‘అనన్య శరణత్వము’ (ఎంపెరుమాన్ మాత్రమే దిక్కు) అనే భావాన్ని నిరూపించారు.
- శత్రుఘ్నాళ్వాన్ (శత్రుఘ్నుడు) భగవత్ కైంకర్యం కంటే గొప్పదైన భాగవత కైంకర్యాన్ని (భక్తులకు సేవ చేయడం) ఆచరించి చూపించారు.
- పిరాట్టి (సీతాదేవి) & నమ్మాళ్వార్ శేషత్వ జ్ఞానాన్ని, అనన్య శరణత్వాన్ని మరియు కైంకర్య రుచిని సంపూర్ణంగా వ్యక్తపరిచారు.
వార్తై -33
శేషత్వఙ్ఞాన మిల్లాతార్కు ప్రణవత్తిల్ అన్వయమిల్లై; దేహాత్మ అభిమానిగళుక్కు నమస్సిల్ అన్వయమ్ ఇల్లై; కైఙ్కర్య రుచియిల్లాతార్కు నారాయణ పదత్తిల్ అన్వయమ్ ఇల్లై. శేషత్వ జ్ఞానమ్ ఇరుక్కుమ్పడియై ఇళైయపెరుమాళ్ ఆచరిత్తుక్కాట్టినార్ ఎఙ్గనేయెన్నిల్ పెరుమాళ్ నిల్ ఎన్న, పిరాట్టియై మున్నిట్టు క్కొణ్డు పెరుమాళ్ స్వాతన్త్ర్యత్తై యళిత్తు పెరుమాళుక్కుమ్ పిరాట్టిక్కుమ్ అడిమై శెయ్ కైయాలుమ్, ఎల్లై నిలత్తిలే పిరాట్టియై ప్పిరిన్దు పత్తు మాసమ్ ఆఱి ఇరున్ద పెరుమాళ్, ఇళైయ పెరుమాళై పిరిన్దు పగల్ అముదు శెయ్యాతే “నాన్ ఉన్నై అన్ఱి ఇలేన్ కణ్డాయ్” ఎన్ఱు పిన్ఱొడర్ న్ద ఇళైయ పెరుమాళై “నీ యెన్నై యిన్ఱియిలై” ఎన్ఱు పిన్ తొడరుమ్బడి యా ఇరుక్కైయాలుమ్;
స్వరక్షణత్తిల్ అన్వయమ్ ఇల్లాద అత్యన్త పారతన్త్ర్యత్తై శ్రీ భరతాళ్వాన్ ఆచరిత్తుక్కాట్టినార్ ఎఙ్గనేయెన్నిల్ ఎన్ మగన్ మోవాయెళ వేణుమ్ ఎన్ఱ కైకేయి ఆగిఱ కాళరాత్రియినుడైయ పాపప్పట్టోలైయైచ్చుట్టు నమన్ధరాయా న చ మాతురస్యా దోషో న రాజ్యో న చ రాఘవస్య | మత్పాపమేవాత్ర నిమిత్తమాశీత్ వన ప్రవేశ రఘునన్దనస్య || విలలాప సభామధ్యే జగర్హే చ పురోహితమ్, రాజ్యఞ్చాహఞ్చ రామస్య ధర్మమ్ వక్తుమిహార్హసి, పునైన్ద జడైయుమ్, ఉడుత్త మర ఉరియుమ్, పుళుతియార్ న్దవడివుమ్ తళర్ న్ద నడైయుమాయ్, స్వరూప హానియై విళైప్పిత్తు పిణమ్ తిన్ని ఇరున్ద దేశత్తై విట్టు, ఎనక్కు ఎన్ఱ కైకేయి వయిత్తిల్ పిఱప్పు పిన్నే తళ్ళ, పెరుమాళ్ అరుళ్ మున్నే నడత్త, ఒరు నడైయిలే ఒన్బదు నడై నడన్దు, ఎళున్దరుళి ఇరున్ద చిత్రకూటత్తిలే శెన్ఱు వకుత్తతిరువడికళై పెత్తువిడై కొణ్దు, పిన్బు అవిద్యమ్ విళైక్కుమ్ పడై వీట్టిల్ పుగాదే పుఱప్పడై వీట్టిలే రామాగమనకాఙ్క్షైయోడే పదినాలాట్టైనాళ్ ఇరున్దపడియాలుమ్. ఈశ్వరనై ప్పేణుకైయై శ్రీశత్రుఘ్నాళ్వాన్ ఆచరిత్తుక్కాట్టినార్; ఎన్గనే ఎన్నిల్ పెరుమాళ్ అల్లదు అఱియాద శ్రీభరతాళ్వానై అల్లదఱియాదే, పెరుమాళ్ ఉగప్పిన్ ఎల్లై నిలత్తిలే అడిమై శెయ్ కైయాలుమ్ ఇమ్మూన్ఱు అర్థత్తైయుమ్ పిరాట్టి ఆచరిత్తుక్కాట్టినాళ్ ఎఙ్గనేయెన్నిల్; కైకేయి వరవ్యాజత్తాలే పెరుమాళ్ వనత్తుక్కు ఎళున్దరుళుగిఱ పోదు పిరియాదే పిన్ తొడర్ న్ద ఉణర్తియాలుమ్ పెరుమాళైప్పిరిన్దు తని ఇరున్ద అన్ఱు తని ఇరుప్పు మఱత్తాన్ తురుమ్బు నఱుక్కాద స్వరక్షణత్తిల్ అశక్తియాలుమ్, పరికరమాయ్ వన్ద తిరువడివాలిలే కోళుత్తిన నెరుప్పై శీతో భవ ఎన్ఱు అవిత్తు ఈశ్వరనై ప్పేణుకైయాలుమ్.
ఇవ్వర్థత్తై పరమాచార్యరాన నమ్మాళ్వారుమ్ ఆచరిత్తుక్కాటినార్; ఎఙ్గనేయెన్నిల్ కణ్గళ్ శివన్దు, కరుమాణిక్కమలై, నెడుమాఱ్కడిమై ఎన్ఱ మూన్ఱు తిరువాయ్ మొళికళిలే.
వివరణ:
ఈ వార్త తిరుమంత్రంలో చెప్పబడ్డ విషయాలను వివరిస్తుంది, శేషత్వం (దాస్యభావం/శరణాగతి స్థితి), ఎంపెరుమాన్ (శ్రీమన్నారాయణుడి)ని శరణుగా స్వీకరించుట, మరియు కైంకర్యం. ఇవి ‘ప్రణవం’, ‘నమః’, మరియు ‘నారాయణాయ’ అనే మూడు పదాలలో చూపబడ్డాయి. అంతేకాకుండా, ఈ వార్త శ్రీరామాయణంలోని పాత్రల ద్వారా వివరించబడింది; ఇళైయ పెరుమాళ్ (లక్ష్మణుడు), భరతాళ్వాన్, మరియు శత్రుఘ్నాళ్వాన్ ఈ స్థితులను ఎలా నిరూపించారో స్పష్టంగా చుపిస్తుంది.
శేషత్వఙ్ఞాన మిల్లాతార్కు ప్రణవత్తిల్ అన్వయమిల్లై; దేహాత్మ అభిమానిగళుక్కు నమస్సిల్ అన్వయమ్ ఇల్లై
భగవంతుడు యజమాని, మనం ఆయన సేవకులం అనే అవగాహన లేనివారికి ప్రణవంలో అన్వయం లేదు. దేహమే ఆత్మ అని భావించేవారికి నమః పదంలో అన్వయం లేదు. కైంకర్యం చేయాలనే ఆసక్తి లేనివారికి నారాయణ పదంలో అన్వయం లేదు.
ఈ వాక్యంలో ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, భగవంతుడు మనకు స్వామి, మనం ఆయనకు సేవకులం అనే విషయాన్ని అర్థం చేసుకోనివారికి ప్రణవ జ్ఞానం లేనట్లే. ప్రణవాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకుంటే, మనం భగవంతునికి సేవకులమని గ్రహిస్తాం.
దేహం, ఆత్మ రెండూ ఒకటేనని భావించి, శరీరాన్ని సంరక్షించుకోవడమే సరిపోతుందని అనుకునేవారికి ‘నమః’ అనే పద జ్ఞానం లేదు.
సేవ చేయాలనే ఆసక్తి లేనివారికి తిరుమంత్రంలోని మూడవ పదమైన ‘నారాయణాయ’ అర్థం తెలియనట్లే.
అన్వయమ్ ఇల్లై – ఆసక్తి లేకపోవడం లేదా అన్వయం లేకపోవడం.
శేషత్వ జ్ఞానమ్ ఇరుక్కుమ్పడియై ఇళైయపెరుమాళ్ ఆచరిత్తుక్కాట్టినార్
శేషత్వ జ్ఞానం అంటే సేవకత్వానికి సంబంధించిన జ్ఞానం. ఆచరిత్తుక్కాట్టినార్ అంటే తన ఆచరణ ద్వారా చూపించారు అని అర్థం. ఇళైయ పెరుమాళ్ ఆచరణను పరిశీలిస్తే, సేవకత్వం అంటే ఏమిటో మనం నిజంగా అర్థం చేసుకోగలం. ఆయన తన ప్రవర్తన ద్వారా ఈ జ్ఞానాన్ని నిరూపించారు.
ఎఙ్గనేయెన్నిల్ పెరుమాళ్ నిల్ ఎన్న, పిరాట్టియై మున్నిట్టు క్కొణ్డు పెరుమాళ్ స్వాతన్త్ర్యత్తై యళిత్తు పెరుమాళుక్కుమ్ పిరాట్టిక్కుమ్ అడిమై శెయ్ కైయాలుమ్
శ్రీవచనభూషణంలో పిల్లై లోకాచార్యులు 83వ సూత్రంలో ఇళైయ పెరుమాళ్ స్వభావాన్ని వివరించారు. “పశియరాయ్ ఇరుప్పార్ అట్ట శోఱుమ్ ఉణ్ణవేణుమ్ అడుకిఱ శోఱుమ్ ఉణ్ణవేణుమ్ ఎన్నుమాప్పోలే “
అంటే, బాగా ఆకలితో ఉన్న వ్యక్తి ఇప్పటికే వండిన అన్నం కూడా కావాలని, వండుతున్న అన్నం కూడా కావాలని కోరుకున్నట్లుగా అని భావం. ఇక్కడ ఇళైయ పెరుమాళ్ తమ కైంకర్యంలో ఎంతగా లీనమై ఉన్నారో వివరించబడింది.
ఇళైయ పెరుమాళ్ ఎప్పుడూ పెరుమాళ్‌ను విడిచి ఉండలేదు. అందువల్ల పెరుమాళ్ పిరాట్టితో కలిసి అరణ్యానికి వెళుతున్నప్పుడు, తాను కూడా వారితో రావాలని కోరుకున్నారు. పెరుమాళ్ అయోధ్యలోనే ఉండమని చెప్పినప్పుడు, ఇళైయ పెరుమాళ్ పిరాట్టి సమక్షంలో పెరుమాళ్‌కు శరణాగతి చేసి, “నన్ను విడిచి వెళ్లవద్దు; నన్ను కూడా మీతో తీసుకువెళ్లండి” అని ప్రార్థించారు .
భగవంతుడు స్వతంత్రుడు. తన ఇష్టానుసారంగా వ్యవహరించగలడు. అయినప్పటికీ, ఇళైయ పెరుమాళ్ తనకు కైంకర్యం చేసే అవకాశాన్ని కల్పించవలసిందేనని పట్టుబట్టి, పెరుమాళ్ స్వాతంత్రాన్ని పరిమితం చేసినట్లుగా వ్యవహరించాడు. ఈ విధంగా కైంకర్యమే తన స్వరూపమైన నిరూపించాడు.
ఇళైయ పెరుమాళ్ పెరుమాళ్ల స్వాతంత్ర్యాన్ని తొలగించి, తమ కోరికను నెరవేర్చుకున్నారు. అయితే ఆ కోరిక స్వార్థం కోసం కాదు; తన స్వరూపానికి అనుగుణంగా కైంకర్యం చేయడం కోసమే. ఆదిశేషుని అవతారమైన ఇళైయ పెరుమాళ్‌కు కైంకర్యం చేయడం సహజమైన స్వభావం. అందుకే తన సేవను పెరుమాళ్ స్వీకరించాలని పట్టుబట్టారు.
తిరుప్పావై తనియన్ లో ఇలా చెప్పబడింది:“నీళాతుఙ్గ స్తనగిరి తటీ సుప్త ముద్బోధ్య కృష్ణం పారార్థ్యం స్వం శ్రుతిశతశిర స్సిద్ధమధ్యాపయన్తీ, స్వోచ్ఛిష్టాయాం స్రజి నిగళితం యా బలాత్కృత్య భుఙ్క్తే” నప్పిన్నై పిరాట్టి నీలాదేవి అవతారం. ఆమె వక్షస్థలం పర్వతము లోయలా ఉంటుంది. ఆ వక్షస్థలంపై శ్రీకృష్ణుడు నిద్రిస్తున్నాడు. ఆండాళ్ తాను ముందుగా ధరించిన పూలమాలతో కృష్ణుడిని బంధించినట్లుగా, ఆయనను మేల్కొలిపి, వేదాంతాలలో స్పష్టంగా స్థాపించబడిన తన పారతంత్ర్య స్వరూపాన్ని తెలియజేస్తుంది. భగవంతుని వద్దకు బలవంతంగా వెళ్లి ఆయనను అనుభవించే ఆండాళ్‌కు నా నమస్కారాలు ఎల్లప్పుడూ ఉండుగాక అని ఈ తనియన్ భావం. ఆండాళ్ స్థితి కూడా ఇలాంటిదే. ఆమె పెరుమాళ్‌కు కైంకర్యం చేయడంలో నిశ్చయంతో ఉండి, తన కైంకర్యాన్ని స్వీకరించవలసిందిగా పట్టుబడుతుంది.
ఎల్లై నిలత్తిలే పిరాట్టియై ప్పిరిన్దు పత్తు మాసమ్ ఆఱి ఇరున్ద పెరుమాళ్
పెరుమాళ్ పిరాట్టి నుండి విడిపోయి పది నెలల పాటు ఉన్నాడు.
ఇళైయ పెరుమాళై పిరిన్దు పగల్ అముదు శెయ్యాతే “నాన్ ఉన్నై అన్ఱి ఇలేన్ కణ్డాయ్” ఎన్ఱు పిన్ఱొడర్ న్ద ఇళైయ పెరుమాళై “నీ యెన్నై యిన్ఱియిలై” ఎన్ఱు పిన్ తొడరుమ్బడి యా ఇరుక్కైయాలుమ్;
ఇళైయ పెరుమాళ్ అవతారం ముగిసేవరకు పెరుమాళ్‌తోనే ఉన్నాడు. ఇళైయ పెరుమాళ్ ముందుగా పరమపదానికి వెళ్లాడు. ఆ తరువాత పెరుమాళ్ పరమపదానికి చేరాడు. ఇళైయ పెరుమాళ్ పరమపదానికి వెళ్లిన తరువాత, ఆయన వియోగాన్ని భరించలేక పెరుమాళ్ ఉదయపు భోగాన్ని కూడా స్వీకరించలేదు. ఇళైయ పెరుమాళ్‌ను అనుసరిస్తూ తానూ పరమపదానికి వెళ్లాడు.
ఉదాహరణకు, మణవాళ మామునుల తిరువధ్యయన సమయంలో, ఆచార్యుల తిరువధ్యయనం పూర్తయ్యే వరకు పెరియ పెరుమాళ్ తన భోగాన్ని స్వీకరించడు. ఈ సంఘటన తన భక్తులకు పెరుమాళ్ ఇచ్చే ప్రాధాన్యాన్ని తెలియజేస్తుంది. నాన్ముగన్ తిరువందాది – 7లో , “నానున్నై అన్ఱి ఇలేన్ కణ్డాయ్ నారణనేనీ ఎన్నై అన్ఱి ఇలై ” * ఓ నారాయణా! నాకు నీవు తప్ప వేరే శరణు లేదని నీవు గ్రహించాలి. అలాగే, నన్ను రక్షించడం తప్ప నీకు కూడా వేరే మార్గం లేదని నీవు తెలుసుకోవాలి.” మనిద్దరం ఒకరినొకరు విడిచి ఉండలేమని ఆళ్వార్ అంటున్నారు.
ఇళైయ పెరుమాళ్ తనను విడిచి తాను జీవించలేనని పెరుమాళ్‌కు తెలియజేశాడు. ఇళైయ పెరుమాళ్ పరమపదానికి వెళ్లిన తరువాత పెరుమాళ్ కూడా అదే వియోగాన్ని అనుభవించాడు. అందువల్ల ఆయన కూడా పరమపదానికి వెళ్లాడు.
ఈ విధంగా ఇళైయ పెరుమాళ్ శేషత్వ జ్ఞానంలో ఎంత దృఢంగా ఉన్నాడో ఈ వాక్యం తెలియజేస్తుంది. ఈ ఉదాహరణ ద్వారా అటువంటి జ్ఞానం కలిగిన వ్యక్తి ఎలా ప్రవర్తించాలో తెలుస్తుంది.
దేహాత్మ అభిమానిగళుక్కు నమస్సిల్ అన్వయమ్ ఇల్లై
ఆత్మ, దేహం రెండూ ఒకటేనని భావించి భ్రమకు లోనయ్యేవారికి ‘నమః’ అనే జ్ఞానం లేదు.
‘మహ’ లేదా ‘మమ’ అంటే నాది లేదా నా కోసం అని, ‘న’ అంటే కాదు అని అర్థం. ఈ విధంగా ‘నమః’ అంటే ‘నాకోసం కాదు’ అనే భావం వస్తుంది. అంటే, నేను నా కోసం లేను; పూర్తిగా భగవంతుని కోసం మాత్రమే ఉన్నాను. నన్ను నేను రక్షించుకోవడం నాకు తగినది కాదు; నన్ను నేను రక్షించుకునే సామర్థ్యం కూడా నాకు లేదు. భగవంతుడు మాత్రమే రక్షకుడు అని ‘నమః’ తెలియజేస్తుంది.
స్వరక్షణత్తిల్ అన్వయమ్ ఇల్లాద అత్యన్త పారతన్త్ర్యత్తై శ్రీ భరతాళ్వాన్ ఆచరిత్తుక్కాట్టినార్
శ్రీ భరతాళ్వాన్ అత్యంత పారతంత్ర్యాన్ని ఆచరణలో చూపించారు. పారతంత్ర్యం అంటే పూర్తిగా భగవంతుని కోసం మాత్రమే ఉండటం, ఆయన ఆజ్ఞలను పాటించడం, ఆయన సంకల్పానికి అనుగుణంగా మాత్రమే వ్యవహరించడం.
స్వరక్షణత్తిల్ అన్వయమ్ ఇల్లాద అంటే మనల్ని మనం రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నించకూడదని అర్థం. మనలను రక్షించవలసినవాడు భగవంతుడే. అయితే మనం చేసే అన్ని కార్యాలను కైంకర్యంగా స్వీకరించవచ్చు. మనల్ని మనం రక్షించుకోవడమే లక్ష్యంగా ఏ కార్యమూ చేయకూడదు; కానీ ప్రతి కార్యాన్నీ కైంకర్యంగా చేయవచ్చు అనే విషయాన్ని పిళ్ళైలోకాచార్యులు శ్రీవచనభూషణంలో వివరించారు. మనంతట మనం ఒక గడ్డిపరకను కూడా తీయలేని స్థితిలో ఉన్నప్పటికీ, ప్రేమతో చేసే కైంకర్యంలో పర్వతాన్ని కూడా కదిలించగలమనే భావం ఇందులో ఉంది. ఉత్సవాలు, తదీయారాధన (భాగవతులకు చేసే సేవ) వంటి సందర్భాల్లో చేసే అనేక కార్యాలు ఏదైనా ఫలితాన్ని సాధించడానికి చేసే ప్రయత్నాలు కావు. అవన్నీ పూర్తిగా కైంకర్య భావంతోనే చేయబడతాయి. ఇదే సేవకత్వం యొక్క నిజమైన స్వరూపం.
ఎఙ్గనేయెన్నిల్ “ఎన్ మగన్ మోవాయెళ వేణుమ్” ఎన్ఱ కైకేయి ఆగిఱ కాళరాత్రియినుడైయ పాపప్పట్టోలైయైచ్చుట్టు
కైకేయి తన కుమారుడైన భరతుడు రాజ్యాన్ని పాలించాలని కోరుకుంది. రాజ్యపాలన అనేది స్వాతంత్ర్యానికి చిహ్నంగా భావించబడుతుంది. రాజు నాయకుడిగా తన ఇష్టానుసారం వ్యవహరిస్తాడు; తన సంకల్పం ప్రకారం పనులు జరుగుతాయి.
మోవాయెళ వేణుమ్ అంటే మీసాలు, గడ్డం పెరగాలని అర్థం. ఇది పురుషునిలో స్వతంత్రతను, స్త్రీలో పరతంత్రతను సూచించే లోకవ్యవహారం. శాస్త్రం ప్రకారం, పురుషోత్తముడైన శ్రీమన్నారాయణుడే నిజమైన పురుషుడు. మిగిలిన వారందరూ స్త్రీలే. పురుష దేహాలను కలిగి ఉన్నవారు కూడా. అందువల్ల ఆత్మలన్నీ పరతంత్రులే; భగవంతుడు మాత్రమే స్వతంత్రుడు.
అయితే కైకేయి, భరతుడు కూడా శ్రీరామునిలా స్వతంత్రుడై, పురుషునిలా రాజ్యాన్ని పాలించాలని కోరుకుంది.
కైకేయి ఆగిఱ కాళరాత్రియినుడైయ పాపప్పట్టోలైయైచ్చుట్టు
కైకేయిని ‘కాలరాత్రి’తో పోల్చారు. కాలరాత్రి అంటే గాఢమైన, చీకటితో నిండిన దీర్ఘమైన రాత్రి. చీకటి అజ్ఞానానికి సూచన. అందువల్ల కైకేయి చేసిన పని భరతుడిని అజ్ఞానంలోకి నెట్టినట్లుగా భావించబడుతుంది. భరతుని నిజమైన స్వరూపం పరమాత్మపై సంపూర్ణ ఆధారపడటమే. అతనిపై స్వతంత్రతను బలవంతంగా రుద్దడం అతన్ని అజ్ఞానం వైపు నెట్టడమే అవుతుంది.
పట్టోలై అంటే లిఖితపూర్వక ఒప్పందం. ఇక్కడ దశరథ మహారాజు కైకేయికి ఇచ్చిన వరాలను సూచిస్తుంది. వాటిలో ఒకటి శ్రీరాముడు అరణ్యవాసానికి వెళ్లడం; మరొకటి భరతుడు రాజ్యాన్ని పాలించడం.
పాపప్పట్టోలైయై అంటే భగవంతునికి సంతోషాన్ని కలిగించేది పుణ్యం; ఆయనకు అసంతృప్తిని కలిగించేది పాపం. కైకేయి పొందిన వరాలు భగవంతునికి అసంతృప్తిని కలిగించినందున వాటిని పాపపట్టోలైగా పేర్కొన్నారు.
చుట్టు అంటే అలాంటి వరాన్ని భరతుడు తిరస్కరించాడు అని అర్థం. “ న మన్థరాయా న చ మాతురస్యా దోషో న రాజ్యో న చ రాఘవస్య | మత్ పాపమ్ ఏవాత్ర నిమిత్తమాశీత్ వన ప్రవేశ రఘునన్ధనస్య ||”
తిరుప్పావై 15వ పాశురంలో “ఎల్లే ఇళమ్ కిళియే!” అనే పాశురంలో ఆండాళ్ నాచ్చియార్ “నానే తాన్ ఆయిడుగ” అని, ఆ తప్పు తనదే అయ్యుండాలి అని చెబుతుంది. ఎవరైనా మనపై తప్పు మోపినప్పుడు, మనం నిజంగా ఆ తప్పు చేయకపోయినా కూడా నిందను మనమే స్వీకరించాలని ఈ పాశురం బోధిస్తుంది. ఇది నిజమైన శ్రీవైష్ణవుని లక్షణం.
మనం చేయని తప్పును కూడా అంగీకరించడానికి కారణం ఏమిటంటే, అనాదికాలం నుండి మనం ఈ సంసారంలో ఉన్నాము; అందువల్ల ఎన్నో రకాల పాపాలను చేసి ఉండవచ్చు.
ఈ జన్మలో మనకు సన్మార్గం లభించినా, ఆచార్య సంబంధం ఏర్పడినా, దాని ప్రకారం జీవిస్తున్నా, మన ప్రవర్తన పూర్తిగా పరిపూర్ణమైనదని చెప్పలేము. ఈ జన్మలో ఒక నిర్దిష్టమైన తప్పు చేయకపోయినా, పూర్వజన్మలో చేసి ఉండవచ్చు.
కాబట్టి ఎటువంటి అభ్యంతరం చెప్పకుండా, ఆత్మరక్షణ కోసం వాదించకుండా నిందను స్వీకరించడం శ్రీవైష్ణవ స్వరూపానికి సంబంధించిన ముఖ్యమైన లక్షణం.
న మన్థరాయా
కైకేయి శ్రీరాముడిని ఎంతగా ప్రేమించేదంటే, శ్రీరాముడు కౌసల్య కుమారుడా లేక కైకేయి కుమారుడా అని ప్రజలు ఆశ్చర్యపడేవారని చెబుతారు. అయితే మంథర ఆమె మనస్సును కలుషితం చేసింది.
మొదట భరతుడు, శ్రీరాముడు అరణ్యానికి వెళ్లడానికి మంథరే పూర్తిగా కారణమని భావించాడు. తరువాత మంథర ఒక్కతే కారణం కాదని గ్రహించాడు. ఎందుకంటే చివరకు కైకేయే ఆమె సలహాను అంగీకరించింది.
న చ మాతురస్యా
మొదట భరతుడు, కైకేయి మనస్సు మారినందువల్లే శ్రీరాముడు అరణ్యానికి వెళ్లవలసి వచ్చిందని భావించి, ఆమెను బాధ్యురాలిగా చూశాడు.
అయితే కైకేయి అలా కోరుకున్నప్పటికీ, ధర్మశాస్త్రంలో ప్రావీణ్యం కలిగిన దశరథ మహారాజు ఆ కోరికను అంగీకరించకూడదని తరువాత గ్రహించాడు. అందువల్ల మంథరను మాత్రమే నిందించడం సరికాదని భావించాడు.
ఆ తరువాత దశరథుడు శ్రీరాముడిని అరణ్యానికి వెళ్లమని ఆదేశించినప్పటికీ, శ్రీరాముడు ఆ ఆజ్ఞను అంగీకరించకూడదని భరతుడు భావించాడు. ఈ దశలో శ్రీరాముడిదే తప్పని అనుకున్నాడు.
కానీ తరువాత అది కూడా శ్రీరాముని తప్పు కాదని గ్రహించాడు.
చివరికి, పెరుమాళ్ అరణ్యానికి వెళ్లవలసి వచ్చిన ఈ సంఘటనకు తాను చేసిన పాపాలే కారణమని భరతుడు భావించాడు. తాను అయోధ్యలో ఉండి ఉంటే ఈ సంఘటనను అడ్డుకోగలిగేవాడినని అనుకున్నాడు.
అందువల్ల శ్రీరాముని అరణ్యవాసానికి తన పాపాలే కారణమని భావించాడు. భరతుని ఈ ఆలోచన అతని పరతంత్ర్య స్థితిని తెలియజేస్తుంది.
“విలలాప సభామధ్యే జగర్హచపురోహితమ్”
“రాజ్యన్చ అహన్చ రామస్య ధర్మమ్ వక్తుమిహార్హసి”
భరతుడు తన మేనమామ ఇంటి నుండి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, తన తండ్రి మరణించాడని, శ్రీరాముడు అరణ్యానికి వెళ్లాడని తెలుసుకున్నాడు. ఆ వార్తను కొంతవరకు భరించగలిగాడు. కానీ వసిష్ఠ మహర్షి రాజ్యాన్ని స్వీకరించి పాలించమని చెప్పినప్పుడు మాత్రం తట్టుకోలేకపోయాడు.
తండ్రి మరణానికి ఏడవాలా, శ్రీరాముడు అరణ్యానికి వెళ్లినందుకు దుఃఖించాలా, లేక రాజ్యభారం తనపై పడినందుకు బాధపడాలా అని తీవ్రమైన మనోవేదనకు గురయ్యాడు. చివరకు రాజసభలోనే కుప్పకూలి విలపించాడు.
జగర్హే చ పురోహితమ్
పురోహితుడు అంటే రాజగురువు లేదా యజ్ఞకార్యాలు నిర్వహించే పూజారి.
వసిష్ఠ మహర్షిపై భరతుడు ఆగ్రహించాడు. ఎందుకంటే వసిష్ఠుడు అనేకమంది రాజులకు పట్టాభిషేకం చేసినప్పటికీ, పెద్ద అన్న జీవించి ఉండగానే తమ్ముడికి పట్టాభిషేకం చేయడం ఎప్పుడూ జరగలేదని భరతుడు భావించాడు.
రాజ్యఞ్చాహఞ్చ రామస్య
భరతుడు రాజ్యమూ, తానూ శ్రీరామునికే చెందినవారమని ప్రకటించాడు.
రాజ్యం శ్రీరాముని ఆస్తి అయినట్లే, తాను కూడా శ్రీరాముని ఆస్తినేనని చెప్పాడు.
పునైన్ద జడైయుమ్, ఉడుత్త మర ఉరియుమ్, పుళుతియార్ న్దవడివుమ్ తళర్ న్ద నడైయుమాయ్, స్వరూప హానియై విళైప్పిత్తు పిణమ్ తిన్ని ఇరున్ద దేశత్తై విట్టు
శ్రీరాముని వలెనే భరతుడు కూడా అరణ్యవాసానికి సిద్ధమయ్యాడు. జటలు ధరించి, చెట్ల బెరడుతో చేసిన వస్త్రాలను వేసుకుని, ప్రయాణపు ధూళితో నిండిన శరీరంతో, అలసట వల్ల బలహీనమైన నడకతో బయలుదేరాడు.
తన నిజమైన స్వరూపానికి హాని కలిగిన ప్రదేశం, అంటే కైకేయి నివసించే రాజభవనాన్ని, విడిచిపెట్టాడు.
ఎనక్కు ఎన్ఱ కైకేయి వయిత్తిల్ పిఱప్పు పిన్నే తళ్ళ
కైకేయి కుమారుడిగా జన్మించినందుకు తనను తాను నిందించుకుంటూ, ఆ ప్రదేశాన్ని విడిచిపెట్టాడు.
అయితే శ్రీరాముడు తనను చూడటానికి ఇష్టపడకపోవచ్చనే భయం అతన్ని వెంటాడింది. ఎందుకంటే తాను కైకేయి కుమారుడు.
పెరుమాళ్ అరుళ్ మున్నే నడత్త
కైకేయి కుమారుడిగా ఉండటంపై పశ్చాత్తాపం, శ్రీరాముడు తనను అంగీకరించకపోవచ్చనే భయం అతన్ని వెనక్కి లాగుతున్నప్పటికీ, పెరుమాళ్ దివ్యకృప అతన్ని ముందుకు నడిపించింది.
ఒరు నడైయిలే ఒన్బదు నడై నడన్దు
అతని శరీరం ఎంతగా అలసిపోయిందంటే, ఒక అడుగు ముందుకు వేయడానికి తొమ్మిది అడుగులు వేసినట్లుగా కష్టపడుతూ నడిచాడు.
ఎళున్దరుళి ఇరున్ద చిత్రకూటత్తిలే శెన్ఱు
పెరుమాళ్ చిత్రకూటంలో ఉన్నాడు. భరతుడు అక్కడికి చేరుకున్నాడు.
వగుత్త తిరువడికళై ప్పెత్తు విడైకొణ్దు
అయోధ్యకు చెందిన అందరితో కలిసి భరతుడు చిత్రకూటానికి వెళ్లాడు. శ్రీరాముడు తనపై దయ చూపకపోయినా, అయోధ్య ప్రజలపై కనికరం చూపి తిరిగి వస్తాడేమోనని ఆశించాడు.
అయోధ్య ప్రజల కోసం శ్రీరాముడు తిరిగి వస్తే, అది తనకు ఎంతో సంతోషాన్ని కలిగిస్తుందని భావించాడు.
కానీ పెరుమాళ్ తిరిగి రావడానికి నిరాకరించాడు. దశరథ మహారాజు ఆజ్ఞ ప్రకారం అరణ్యానికి వచ్చానని, పద్నాలుగు సంవత్సరాలు పూర్తయ్యే వరకు తిరిగి రానని చెప్పాడు.
భరతుడు పదేపదే వేడుకున్నప్పటికీ శ్రీరాముడు తన నిర్ణయాన్ని మార్చుకోలేదు. చివరకు భరతుడు శ్రీరాముని దివ్య పాదుకలను తనకు ప్రసాదించమని కోరాడు. వాటిని సింహాసనంపై ఉంచి రాజ్యపాలన చేస్తానని తెలిపాడు.
పిన్బు అవిద్యమ్ విళైక్కుమ్ పడై వీట్టిల్
తిరిగి వచ్చిన భరతుడు తిరు అయోధ్యలోకి ప్రవేశించలేదు.
శ్రీరాముడు అక్కడి నుండి అరణ్యానికి వెళ్లిన సంఘటనను గుర్తుచేసుకున్నప్పుడు, ఆ సంఘటనకు కారణమైన పాపాల గురించి ఆలోచించి భయపడ్డాడు. శ్రీరాముడు లేని అయోధ్యలో నివసించడానికి ఇష్టపడలేదు.
అందువల్ల నందిగ్రామం అనే చిన్న గ్రామంలో, అయోధ్యకు వెలుపల నివసించాడు. భరతుడు నివసించిన ఈ ప్రదేశాన్ని ఇప్పటికీ సందర్శించవచ్చు.
రామాగమనకాఙ్క్షైయోడే
శ్రీరాముడు తిరిగి వస్తాడనే నిరీక్షణతో అక్కడ జీవించాడు. పద్నాలుగు సంవత్సరాలు పూర్తయిన తరువాత కూడా శ్రీరాముని దర్శించలేకపోతే, మరుక్షణమే తన ప్రాణాలను విడిచిపెడతానని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు.
పదినాలాట్టైనాళ్ ఇరున్దపడియాలుమ్
పద్నాలుగు సంవత్సరాల పాటు శ్రీరాముని రాక కోసం ఎదురుచూస్తూ జీవించడం ద్వారా భరతుడు పెరుమాళ్‌పై తన సంపూర్ణ పరతంత్ర్యాన్ని ప్రదర్శించాడు.
‘నమః’ అనే పదం సూచించినట్లుగా, మనలను రక్షించవలసినవాడు భగవంతుడే. ఈ సంఘటన భగవంతునిపై మనకున్న సంపూర్ణ ఆధారపడటాన్ని తెలియజేస్తుంది.
అలాగే ‘నమః’ అనన్య శరణత్వాన్ని కూడా సూచిస్తుంది. అంటే భగవంతుడిని తప్ప మరెవరినీ ఆశ్రయంగా స్వీకరించకపోవడం. ఈ లక్షణాన్ని భరతాళ్వాన్ సంపూర్ణంగా ఆచరించి చూపించాడు.
ఇక ‘నారాయణాయ’ అనే పదం అర్థాన్ని శత్రుఘ్నాళ్వాన్ ఆచరణ ద్వారా ఎలా చూపించాడో వివరిస్తారు.
ఈశ్వరనై ప్పేణుకైయై శ్రీశత్రుఘ్నాళ్వాన్ ఆచరిత్తుక్కాట్టినార్
పేణుగై అంటే పోషించడం, సంరక్షించడం లేదా ప్రేమతో చూసుకోవడం.
భగవంతుని సంకల్పానికి అనుగుణంగా ఎలా వ్యవహరించాలో శత్రుఘ్నాళ్వాన్ తన ఆచరణ ద్వారా చూపించాడు.
శత్రుఘ్నాళ్వాన్ ప్రధానంగా భరతాళ్వాన్ పట్ల భక్తి కలిగినవాడు. అయినప్పటికీ, భరతునికి సేవ చేయడం భగవంతునికి చేసే కైంకర్యంగా ఎలా పరిగణించబడుతుందో ఇక్కడ వివరించబడుతుంది.
ఎన్గనే ఎన్నిల్ పెరుమాళ్ అల్లదు అఱియాద శ్రీభరతాళ్వానై అల్లదఱియాదే, పెరుమాళ్ ఉగప్పిన్ ఎల్లై నిలత్తిలే అడిమై శెయ్ కైయాలుమ్ .
భరతాళ్వాన్‌కు పెరుమాళ్ తప్ప మరెవరూ తెలియదు. పెరుమాళే అతనికి సర్వస్వం.
అదేవిధంగా, శత్రుఘ్నాళ్వాన్‌కు భరతాళ్వానే సర్వస్వం. భరతాళ్వాన్‌కు పెరుమాళ్ తప్ప మరెవరూ తెలియనట్లే, శత్రుఘ్నాళ్వాన్‌కు భరతాళ్వాన్ తప్ప మరెవరూ తెలియరు.
భగవంతుని సేవకులకు సేవ చేయడం ద్వారా కలిగే ఆనందమే పెరుమాళ్‌కు అత్యున్నతమైన ఆనందాన్ని కలిగిస్తుంది.
ఈ భావాన్ని ప్రథమపర్వ నిష్ఠ, చరమపర్వ నిష్ఠ అనే రెండు స్థాయిల ద్వారా వివరిస్తారు.
ప్రథమపర్వ నిష్ఠ అంటే మొదటి స్థాయి, భగవంతునికి సేవకుడిగా ఉండటం.
చరమపర్వ నిష్ఠ అంటే అత్యున్నత స్థాయి, భగవద్భక్తులకు, భాగవతులకు, ఆచార్యులకు సేవకుడిగా ఉండటం.
భరతాళ్వాన్‌కు సేవకుడిగా ఉండటం ద్వారా, శత్రుఘ్నాళ్వాన్ పెరుమాళ్‌కు అత్యున్నతమైన ఆనందాన్ని కలిగించే మార్గాన్ని సంపూర్ణంగా ఆచరించి చూపించాడు.
పిరాట్టి, నమ్మాళ్వార్ ఈ మూడు అర్థాలను ఎలా ఆచరణలో చూపించారో తరువాత వివరిస్తారు.
ఇమ్మూన్ఱు అర్థత్తైయుమ్ పిరాట్టి ఆచరిత్తుక్కాట్టినాళ్ ఎఙ్గనేయెన్నిల్
ప్రణవం, నమః, నారాయణాయ అనే మూడు అంశాలకు సంబంధించిన అర్థాలను పిరాట్టి తన ఆచరణ ద్వారా చూపించింది.
అవి:
- శేషత్వ జ్ఞానం – భగవంతునికి సేవకులమనే అవగాహన.
- పరతంత్ర్యం – భగవంతుడినే ఏకైక ఆశ్రయంగా స్వీకరించడం.
- కైంకర్య రుచి – భగవంతునికి ప్రేమతో సేవ చేయాలనే ఆసక్తి.
కైకేయి వరవ్యాజత్తాలే పెరుమాళ్ వనత్తుక్కు ఎళున్దరుళుగిఱ పోదు పిరియాదే పిన్ తొడర్ న్ద ఉణర్తియాలుమ్
కైకేయి దశరథ మహారాజును వరాలు కోరిన కారణంగా పెరుమాళ్ అరణ్యానికి వెళ్లవలసి వచ్చింది.
అయితే పిరాట్టితో కలిసి అరణ్యంలో ఉండటం, ఆమె సాంగత్యాన్ని అనుభవించడం, రావణుని సంహరించడం అనేవే పెరుమాళ్ల సంకల్పం. ఆ సంకల్పాన్ని నెరవేర్చడానికి ఒక నెపం మాత్రమే అవసరమైంది. కైకేయి ఆ నెపంగా నిలిచింది.
కైకేయి వరం కోరడం, దశరథుడు దానిని ప్రసాదించడం మనకు కనిపించినప్పటికీ, అంతిమంగా అవన్నీ భగవంతుని దివ్యసంకల్పం ప్రకారమే జరిగాయి.
రావణుని సంహరించడం, దేవతల ప్రార్థనలను నెరవేర్చడం భగవంతుని సంకల్పం.
పెరుమాళ్ అరణ్యానికి వెళ్లినప్పుడు పిరాట్టి అయోధ్యలోనే ఉండి పద్నాలుగు సంవత్సరాలు గడపాలని అనుకోలేదు. ఆమె ఆయనను అనుసరించింది.
పెరుమాళ్ ఎక్కడ ఉంటే అక్కడే తనకు స్వర్గమని, ఆయన లేని ప్రదేశం తనకు నరకమని ఆమె ప్రకటించింది.
పిన్ తొడర్ న్ద ఉణర్తియాలుమ్
ఉణర్తి అనేది సేవకత్వానికి సంబంధించిన స్పృహ.
తాను భగవంతుని సేవకురాలిననే జ్ఞానం వల్ల పిరాట్టి పెరుమాళ్‌ను అనుసరించింది.
శాస్త్రంలో ఇలా చెప్పబడింది:
“యేన యేన దాతా గచ్చతి తేన తేన సహ గచ్చతి”, భగవంతుడు ఎక్కడికి వెళితే ఆయన సేవకులు కూడా ఆయనను అనుసరించాలి. ఈ విధంగా పిరాట్టి శేషత్వ జ్ఞానాన్ని ఆచరణలో చూపించింది.
పెరుమాళైప్పిరిన్దు తని ఇరున్ద అన్ఱు తని ఇరుప్పు మఱత్తాన్ తురుమ్బు నఱుక్కాద స్వరక్షణత్తిల్ అశక్తియాలుమ్
ఇది ‘నమః’ అనే పదం యొక్క అర్థాన్ని మరింత స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది.
మనలను మనం రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నించకూడదు; భగవంతుడే మనలను రక్షించాలి.
పెరుమాళ్ నుండి విడిపోయి పది నెలల పాటు అశోకవనంలో ఉన్నప్పుడు పిరాట్టి ఈ సూత్రాన్ని ఆచరణలో చూపించింది.
హనుమంతుని తోకకు నిప్పు అంటించినప్పుడు, ఆ అగ్ని అతనిని కాల్చకూడదని పిరాట్టి అగ్నిదేవుడిని ప్రార్థించింది. అగ్నిదేవుడు ఆమె ఆజ్ఞను పాటించాడు.
పిరాట్టి లంకను నాశనం చేయమని ఆజ్ఞాపించినా, అది నెరవేరగలిగేది. ఆమె సమస్త విశ్వానికి ఈశ్వరి; అపారమైన శక్తి కలిగినది.
అయినప్పటికీ, తనకు సమస్త విశ్వంపై అధికారం ఉన్నప్పటికీ, ఆమె తనను తాను రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదు.
తాను స్వయంగా రక్షణ చర్యలు చేపడితే పెరుమాళ్ వైభవానికి భంగం కలుగుతుందని ఆమె దృఢంగా విశ్వసించింది. అంతేకాక, అలా చేయడానికి పెరుమాళ్ అనుమతి కూడా తనకు లేదని ఆమెకు తెలుసు.
అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, తనను తాను రక్షించుకోవడం తన నిజమైన స్వరూపానికి అనుగుణమైనది కాదని ఆమె గ్రహించింది.
తురుమ్బు నఱుక్కాద
సాధారణంగా ‘తురుంబు’ అనే పదం వైదిక కర్మలలో ఉపయోగించే దర్భగడ్డిని సూచిస్తుంది. ఇక్కడ అది కర్మయోగం, జ్ఞానయోగం, భక్తియోగం వంటి సాధనలను ఆశ్రయించకపోవడాన్ని సూచిస్తుంది.
అయితే ఈ ప్రత్యేక సందర్భంలో, పెరుమాళ్‌తో తిరిగి కలవడానికి తన పరిస్థితిని మార్చుకోవాలనే ఉద్దేశంతో అతి చిన్న ప్రయత్నం కూడా పిరాట్టి చేయలేదని ఈ పదం తెలియజేస్తుంది.
తురుమ్బు నఱుక్కాద స్వరక్షణత్తిల్ అశక్తియాలుమ్
కర్మయోగం, జ్ఞానయోగం, భక్తియోగం చేయగల సామర్థ్యం మనకు ఉన్నప్పటికీ, మనల్ని మనం రక్షించుకోవాలనే ఉద్దేశంతో వాటిని ఆశ్రయించకూడదనే భావం ఇందులో ఉంది.
ఈ విధంగా పిరాట్టి తనను తాను రక్షించుకునే స్వతంత్ర సామర్థ్యం తనకు లేదనే సూత్రాన్ని చూపించింది.
శ్రీవచనభూషణం, సూత్రం 82లో ఇలా చెప్పబడింది:
“పిరాట్టి స్వశక్తియై విట్టాళ్, ద్రౌపది లజ్జైయై విట్టాళ్”
అంటే, శ్రీమహాలక్ష్మి తన శక్తిని విడిచిపెట్టింది; ద్రౌపది తన సిగ్గును విడిచిపెట్టింది.
దీని ద్వారా మనం భగవంతునికి మాత్రమే పరతంత్రులమని, మనలను రక్షించవలసినవాడు భగవంతుడే అని స్థాపించబడింది.
పరికరమాయ్ వన్ద తిరువడివాలిలే కోళుత్తిన నెరుప్పై శీతో భవ ఎన్ఱు అవిత్తు ఈశ్వరనై ప్పేణుకైయాలుమ్.
కైంకర్యంలోని మూడవ అంశమైన భాగవత సేవ ప్రాముఖ్యత పిరాట్టి ఆచరణ ద్వారా ఇక్కడ వివరించబడుతుంది. ఇది కైంకర్యంలోని అత్యున్నత స్థాయిని సూచిస్తుంది.
ఇదే భావాన్ని ముందుగా శత్రుఘ్నాళ్వాన్ భరతాళ్వాన్‌కు చేసిన సేవ ద్వారా వివరించారు. ఆ సేవ భగవంతునికి అత్యంత ఆనందాన్ని కలిగించింది.
హనుమంతుడు పెరుమాళ్ సేవకుడిగా లంకకు వెళ్లినప్పుడు, అతని తోకకు నిప్పు అంటించారు.
భగవంతుని సేవకుడైన హనుమంతుని తోకకు నిప్పు అంటించారని తెలుసుకున్న పిరాట్టి అగ్ని హనుమంతునికి బాధ కలిగించకూడదని వెంటనే “శీతో భవ”, “చల్లగా ఉండు” అని ప్రార్థించింది. ఈ విధంగా హనుమంతుడు బాధపడకుండా చూసుకోవడం ద్వారా పిరాట్టి భగవంతుని సేవకుడికి కైంకర్యం చేసింది. ఆ సేవ ద్వారా పరోక్షంగా భగవంతునికే కైంకర్యం చేసినట్లయింది. అందువల్ల పిరాట్టి మూడు అంశాలను ఆచరణలో చూపించింది:
మొదటిది, పెరుమాళ్‌తో కలిసి అరణ్యానికి వెళ్లడం ద్వారా ప్రణవం వెల్లడించే స్వరూపాన్ని, శేషత్వ జ్ఞానాన్ని చూపించింది. రెండవది, పది నెలల పాటు అశోకవనంలో ఉన్నప్పుడు తనను తాను రక్షించుకోవడానికి ప్రయత్నించకుండా, భగవంతుడే ఏకైక రక్షకుడనే సూత్రాన్ని చూపించింది.
మూడవది, “శీతో భవ” అని ప్రార్థించి హనుమంతునికి బాధ కలగకుండా చూసుకోవడం ద్వారా, భగవంతుని సేవకులకు కైంకర్యం చేయడమే అత్యున్నత సేవ అనే సూత్రాన్ని ఆచరించింది.
ఇవ్వర్థత్తై పరమాచార్యరాన నమ్మాళ్వారుమ్ ఆచరిత్తుక్కాటినార్
ప్రణవం, నమః, నారాయణాయ అనే మూడు పదాలు వెల్లడించే అర్థాలను పరమాచార్యుడైన నమ్మాళ్వార్ కూడా తన ఆచరణ ద్వారా చూపించాడు.
పరమాచార్యన్ అంటే మొదటి మరియు గొప్ప ఆచార్యుడు.
తనియన్లో ఇలా చెప్పబడింది:
“మాతా పితా యువతయః తనయా విభూతిః సర్వం యదేవ నియమేన మదన్వయానామ్ । ఆద్యస్య నః కులపతేర్వకుళాభిరామం శ్రీమత్ తదంఘ్రియుగళం ప్రణమామి మూర్ధ్నా ”
ఇందులో ‘కులపతే’ అనే పదం శ్రీవైష్ణవ వంశానికి నాయకుడైన నమ్మాళ్వార్‌ను సూచిస్తుంది.
ఎఙ్గనేయెన్నిల్ కణ్గళ్ శివన్దు, కరుమాణిక్కమలై, నెడుమాఱ్కడిమై ఎన్ఱ మూన్ఱు తిరువాయ్ మొళికళిలే.
తిరువాయ్మొళి ఎనిమిదవ శతకంలోని మూడు పతిగాలు, “కణ్గళ్ శివన్దు”, “కరుమాణిక్కమలై” “నేడుమాఱ్కడిమై”. ఈ అర్థాలకు ఉదాహరణలుగా వివరించబడ్డాయి
తిరువాయ్మొళి 8.8లోని “కణ్గళ్ శివన్దు” పతిగం జీవాత్మ స్వరూపాన్ని వివరిస్తుంది.
తిరువాయ్మొళి 8.8.2లో, “అడియేన్ ఉళ్ళాన్ ఉడల్ ఉళ్ళాన్” అంటారు. ఆళ్వార్ “ఎన్ ఉళ్ళాన్” అని చెప్పవలసిన చోట “అడియేన్ ఉళ్ళాన్” అని చెప్పారు. ఎందుకంటే ఆత్మకి నిజమైన గుర్తింపు సేవకత్వం.
ఈ విధంగా ఆత్మకు ప్రధానమైన స్వరూపం సేవకత్వమే అని ఇక్కడ స్పష్టంగా వివరించబడింది.
ఈ పతిగంలోని మొదటి ఒకటిన్నర పాశురాలు పరమాత్మ స్వరూపాన్ని వివరిస్తాయి. మిగిలిన ఎనిమిదిన్నర పాశురాలు జీవాత్మ స్వరూపాన్ని వివరిస్తాయి. ఈ పతిగంలో ప్రణవం యొక్క అర్థం వెల్లడవుతుంది.
తిరువాయ్మొళి 8.9లోని “కరుమాణిక్కమలై” పతిగం అనన్యార్హ శేషత్వాన్ని తెలియజేస్తుంది: భగవంతుడు తప్ప మరెవరికీ మనం సేవకులుగా ఉండకూడదు; మరెవరిపైనా ఆధారపడకూడదు.
తిరువాయ్మొళి 8.10లోని “నేడుమాఱ్కడిమై” పతిగం భాగవతులకు సేవకులుగా ఉండటాన్ని వివరిస్తుంది.
మన స్వరూపం ప్రకారం మనం భాగవతులకు సేవకులమని ఇది నిరూపిస్తుంది. భగవంతునికి ప్రియమైన భాగవతులకు సేవ చేయడమే అత్యున్నత సేవ అని ఆళ్వార్ తెలియజేస్తున్నారు. అదే పరమఫలం, అత్యున్నతమైన ఆనందానుభవం అని స్థాపిస్తున్నారు.
ఈ విధంగా ఈ మూడు పతిగాలలో ప్రణవం, నమః, నారాయణాయ అనే పదాలు వెల్లడించే లోతైన అర్థాలు వివరించబడ్డాయి.
వార్తై 34
సారాశం:
జీవాత్మ ఈ విధంగా భావించాలి:
- భగవానునికి దాసుడనని భావించాలి.
- భగవానుడు తప్ప మరెవరికీ దాసుడను కాదని భావించాలి.
- భగవానునికి దాసుడనేదే తన నిజమైన స్వరూపమని గుర్తించాలి.
- అహంకారము లేకుండా ఉండాలి.
- భగవానునితోను, ఆయన భక్తులతోను సంబంధము కలిగి ఉండాలి.
- దాసుడైన జీవాత్మ ఎల్లప్పుడూ భగవానునికీ, ఆయన భక్తులకూ కైంకర్యము చేయాలి.
ముప్పై నాల్గవ వార్తై
ఈశ్వర శేషభూతన్ ఎన్ఱుమ్, అన్య శేషత్వ నివృత్తన్ ఎన్ఱుమ్, తద్విలక్షణ లక్షణ నిరూపకన్ ఎన్ఱుమ్, అహఙ్కార నివృత్తన్ ఎన్ఱుమ్, తత్సమ్బన్ధయుక్తన్ ఎన్ఱుమ్, కిఙ్కరస్వభావన్ ఎన్ఱుమ్ తన్నై అనుసన్ధిప్పతు.
ఈ వార్తైలో జీవాత్మ తనను తాను ఏ విధంగా భావించాలో వివరిస్తున్నారు.
ఈశ్వర శేషభూతన్ ఎన్ఱుమ్
మొదటగా, మనం ఈశ్వరుడికి దాసులమని తెలుసుకోవాలి. ఇక్కడ “ఈశ్వర” అనే పదం రుద్రుని సూచించదు. లోకంలో రుద్రుని సాధారణంగా అలా పిలుస్తున్నప్పటికీ, ఆ పదానికి అసలు అర్థం అందరినీ నియంత్రించేవాడు అని.
కాబట్టి, రుద్రుడు ఎమ్పెరుమానార్ కు చెందిన ఈశ్వర అనే పేరును తనకు కూడా స్వీకరించాడని అర్థం చేసుకోవాలి. ఇది కృష్ణుని పేరైన “సారథి” అనే పేరును మరొకరు పెట్టుకున్నట్లుగా ఉంటుంది.
మరొక కారణం ఏమిటంటే, రుద్రుడు కొంత పరిమితమైన నియంత్రణాధికారాన్ని పొందాడు. అందువల్ల అతనిని ఈశ్వర అని పిలుస్తారు. అయితే, ఆ అధికారాన్ని అతడు భగవానుడి నుంచే పొందాడు. దీనికి భిన్నంగా, భగవానుడికి ఉన్న ఈశ్వరత్వం ఆయనకు సహజమైనది, సంపూర్ణమైనది.
ఉదాహరణకు, శనీశ్వరన్ కూడా నిజమైన ఈశ్వరుడు కాదు. అతనికి కొన్ని ప్రత్యేక అధికారాలు మాత్రమే ఉన్నాయి. అదేవిధంగా, రుద్రునికి కూడా కొన్ని విషయాలను నియంత్రించే శక్తులు ఉన్నాయి. అందుకే అతనిని ఈశ్వర అని పిలుస్తారు. వీరిద్దరికీ ఆ అధికారాలను ప్రసాదించినవాడు భగవానుడే.
కనుక, నిజమైన ఈశ్వరుడు శ్రీమన్నారాయణుడే. మనమందరం ఆయనకు శేషభూతులము, అంటే దాసులము.
అన్య శేషత్వ నివృత్తన్ ఎన్ఱుమ్
మనము వేరొకరికి దాసులమనే భావన మనలో ఉండకూడదు. శ్రీమన్నారాయణునికి, ఆయన దాసులకు తప్ప మరెవరికీ మనము దాసులము కాము అనే విషయాన్ని స్పష్టంగా తెలుసుకోవాలి.
తద్విలక్షణ లక్షణ నిరూపకన్ ఎన్ఱుమ్
తద్విలక్షణ అన్న పదం విశిష్టమైన లక్షణాన్ని లేదా ప్రత్యేకమైన స్వరూపాన్ని సూచిస్తుంది. జీవాత్మకు భగవానునికి దాసుడిగా ఉండటమే నిజమైన స్వరూపం. భగవానునికి దాసుడనే గుర్తింపే జీవాత్మకు అత్యంత ముఖ్యమైన, విశిష్టమైన గుర్తింపు.
అహఙ్కార నివృత్తన్ ఎన్ఱుమ్,
అహంకారం అనే పదానికి మనం సాధారణంగా వాడే అర్థమే కాక, శరీరాన్నే ఆత్మగా భావించడం అని మరొక ముఖ్యమైన అర్థం కూడా ఉంది- మన నిజమైన స్వరూపాన్ని సరిగ్గా తెలుసుకోకుండా, మన గురించి మనం తప్పుగా భావించడమే అహంకారం. అందువల్ల, జీవాత్మ ఈ విధమైన అహంకారం లేకుండా ఉండాలి.
తత్సమ్బన్ధ యుక్తన్ ఎన్ఱుమ్
మనము భగవానునికీ, ఆయన దాసులకూ దాసులమనే సంబంధాన్ని కలిగి ఉన్నామని తెలుసుకోవాలి. ఈ సంబంధాన్ని ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకోవాలి.
కిఙ్కర స్వభావన్ ఎన్ఱుమ్ తన్నై అనుసన్ధిప్పదు
కింకరుడు అంటే దాసుడు. సంస్కృతంలో ‘కిమ్ కరోతి కింకరః ’ అని చెప్పబడింది. “ఏమి చేయాలి?” అని అడిగేవాడే కింకరుడు. ఒక దాసుడు ఎల్లప్పుడూ తన యజమాని కోసం ఏమి చేయగలనని అడుగుతూ ఉంటాడు. అదేవిధంగా, జీవాత్మ కూడా తన స్వభావం కింకర స్వభావం అని, దాస్యమే తన సహజ స్వరూపమని భావించాలి.
భగవానునికీ, ఆయన దాసులకూ ఏ కైంకర్యం చేయగలమో ఎల్లప్పుడూ అడుగుతూ ఉండాలి. అయితే, అడగటంతోనే ఆగిపోకూడదు. మనకు ఏ కైంకర్యం చేసే అవకాశం లభిస్తే, దానిని శ్రద్ధగా ఆచరణలో పెట్టాలి.
తదుపరి వ్యాసంలో ముప్పై ఐదవ వార్తై నుండి అనుభవిద్దాం.
ఆళ్వార్ ఎమ్పెరుమానార్ జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ తిరువడిగలే శరణం
అడియేన్ ఉషా రామానుజ దాసి
అడియేన్ శ్రీకాంత్ రామానుజదాసన్
ఆడియో – https://1drv.ms/u/s!AhgMF0lZb6nnhS-ElJ1dNuswH102?e=RU8MUN
వీడియో – https://youtu.be/c4xPtX8FpqM
ఆంగ్లంలో – https://granthams.koyil.org/2026/09/25/varthamalai-part-12-english/
పొందుపరచిన స్థలం: https://granthams.koyil.org
ప్రమేయము (గమ్యము) – https://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – https://pillai.koyil.org