శ్రీః శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః శ్రీమతే రామానుజాయ నమః శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః
నంపిళ్ళై గారు – తిరువల్లిక్కేణి
51.మున్బు ముకమ్ తోట్రాదే నిన్ఱానాగిలుమ్ ఆబత్తు వన్దవారే ముకమ్ కాట్టి రక్షిక్కుమవనాయిట్రు. అవనిప్పడి ఇరుప్పానొరువనాగైయాలే స్వారాధన్.
భగవానుడు చాలాకాలం పాటు తన దివ్య రూపాన్ని బహిర్గతం చేయకుండా మరుగున ఉన్నప్పటికీ, జీవునికి ముంచుకొచ్చిన ఆపద సంభవించిన తక్షణమే, ఆయన స్వయంగా ప్రత్యక్షమై తన పరిపూర్ణ రక్షణను అనుగ్రహిస్తాడు. ఈ పరమ కారుణ్య గుణం కలవాడు కావడం చేతనే, ఆ స్వామిని అత్యంత సులభంగా చేరుకోదగినవాడు మరియు సులభంగా ఆరాధించదగినవాడు (స్వారాధన్) అని సిద్ధాంతీకరించారు.
గమనిక: భగవానుడు ప్రతి జీవాత్మ శరీరంలో ‘అంతర్యామిగా’ సదా నివసిస్తూ, ఆ జీవుని నిరంతర శ్రేయస్సును మరియు యోగక్షేమాలను సంరక్షిస్తుంటాడు. ముంచుకొచ్చిన ఆపద సమయాల్లో ఆయన స్వయంగా ప్రత్యక్షమై తన భక్తులకు అభయ ప్రధానమైన రక్షణను అనుగ్రహిస్తాడు. గజేంద్రుడు వేల సంవత్సరాల పాటు తన స్వంత బలము మరియు స్వప్రయత్నంపై ఆధారపడి మొసలితో పోరాడుతూ తనను తాను కాపాడుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ తన వల్ల కాదని గ్రహించి, ఆర్తితో భగవంతుని ‘ఆదిమూలమా!’ అని శరణువేడిన మరుక్షణమే, భగవానుడు రెక్కలు విప్పి ఎగురుతూ తక్షణమే వచ్చి, సుదర్శన చక్రంతో మొసలిని సంహరించి, ఆ గజేంద్రుడిని అత్యంత వాత్సల్యంతో గుండెలకు హత్తుకుని రక్షించాడు.
52.తాన్ రక్షిక్కుమిడత్తిల్ ఇత్తలైయిల్ ఆనుక్యూల్యత్తుక్కు సూచకమాన అప్రతిషేధమే వేండువతు.
భగవానుడు ఒక జీవాత్మను ఆదుకోవడానికి లేదా రక్షించడానికి సంకల్పించినప్పుడు, ఆ జీవుడు ఆయన సహాయాన్ని తిరస్కరించకుండా (అడ్డుకోకుండా) ఉండాలని మాత్రమే స్వామి ఆశిస్తాడు. ఆ విధంగా భగవత్ సహాయాన్ని అడ్డుకోకుండా ఉండడమే, జీవుడు తన పట్ల చూపించిన పరమ అనుకూలమైన కార్యంగా భగవానుడు భావిస్తాడు.
గమనిక: భగవానుని నిర్హేతుక కృపను తిరస్కరించకుండా ఉండడం (అప్రతిషేధము) అనే పరమ రహస్యాన్ని ఆండాళ్ నాచ్చియార్ తమ తిరుప్పావై 28వ పాశురమైన ‘కఱవైగళ్ పిన్ శెన్ఱు’ లో అత్యద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు. శ్రీకృష్ణుడు తన రక్షణను ఏమాత్రం అడ్డుకోని మూగ జీవులైన పశువులను/గోవులను ఏ విధంగానైతే వాత్సల్యంతో కాపాడాడో, అలాగే ఆయన రక్షణను ఏమాత్రం తిరస్కరించని తమను కూడా రక్షించాలని ఆండాళ్ నాచ్చియార్ ప్రార్థించారు. ఇదే దివ్య సిద్ధాంతాన్ని పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ ముముక్షుప్పడి (సూత్రం 273) లో – ‘పేట్రుక్కు వేండువతు విలక్కామైయుమ్ ఇరప్పుమిఱే’ అని అత్యంత స్పష్టంగా వ్యక్తం చేశారు. పరమ ప్రాప్యమైన నిత్య భగవత్ కైంకర్యాన్ని పొందడానికి జీవాత్మకు కావలసినవి ఈ రెండు మాత్రమే.
53.దేవతాంతర స్పర్శముడైయారుడైయ స్పర్శత్తిఱ్కు శ్రీవైష్ణవర్గళుడైయ పాదరేణువైక్ కొండు పరిహరిక్కప్ పారుంగోళ్.
శ్రీమన్నారాయణునికి కాకుండా అన్యదేవతలకు సంబంధించిన లేదా వారితో అనుబంధం కలిగిన వ్యక్తుల సంపర్కము/స్పర్శ వలన కలిగే దోషాన్ని తొలగించుకోవడానికి (ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకోవడానికి), పరమ భాగవతులైన శ్రీవైష్ణవుల పాదపద్మముల యొక్క దివ్య ధూళిని (శ్రీపాద రేణువులను) ఆశ్రయించాలి.
గమనిక : శ్రీమన్నారాయణునికి భిన్నులైన ఇతర దేవతలందరూ తమ స్వంత కర్మల చేత బంధించబడి ఈ సంసారంలోనే కొట్టుమిట్టాడుతున్న బద్ధ జీవాత్మలే. వారు కూడా అహంకారము మరియు రజో, తమో గుణములతో కూడి ఉంటారు. అందువల్లనే మన పూర్వాచార్యులు అటువంటి అన్యదేవతలతో గానీ, వారిని ఆశ్రయించే వ్యక్తులతో గానీ ఎటువంటి సంబంధం లేకుండా సంపూర్ణంగా దూరంగా ఉండేవారు. ఈ నిష్ఠ యొక్క తీవ్రతను మరియు ప్రాముఖ్యతను ఈ క్రింది చారిత్రక ఘట్టం ద్వారా స్పష్టంగా గ్రహించవచ్చు:
ఒకసారి ఒక అన్యదేవతోపాసకుని (దేవతాంతరపరుని) ధోవతి (వస్త్రము) ప్రమాదవశాత్తు పరమ విద్వాంసులైన పరాశర భట్టర్లును తాకింది. మహాపండితులైనప్పటికీ, కేవలం ఒక దేవతాంతరపరుని వస్త్రం పొరపాటున తగిలిన ఈ చిన్న విషయానికే భట్టర్ ఎంతో కలవరపడిపోయారు. వెంటనే ఆయన తన తల్లిగారైన ఆండాళ్ అమ్మంగారి వద్దకు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, ‘అమ్మా! దీనికి ప్రాయశ్చిత్తం ఏమిటి?’ అని అడిగారు. అందుకు ఆయన తల్లి – ‘ఓ అబ్రాహ్మణ శ్రీవైష్ణవ భాగవతుని శ్రీపాద తీర్థాన్ని స్వీకరించడమే దీనికి ఏకైక పరిష్కారం’ అని ఉపదేశించారు.
భట్టర్ వెనువెంటనే అటువంటి ఒక పరమ శ్రీవైష్ణవుని వెతుక్కుంటూ వెళ్లి, ఆయన శ్రీపాద తీర్థాన్ని అనుగ్రహించమని ప్రార్థించారు. భట్టర్ యొక్క అత్యున్నత వైభవాన్ని, ఆచార్య స్థానాన్ని చూసిన ఆ శ్రీవైష్ణవుడు తీర్థం ఇవ్వడానికి ఎంతగానో సంకోచించి నిరాకరించినప్పటికీ, భట్టర్ పట్టుబట్టి మరీ ఆ భాగవతుని శ్రీపాద తీర్థాన్ని అత్యంత భక్తితో స్వీకరించి ఆ దోషాన్ని పరిహరించుకున్నారు.
54.భగవద్విషయత్తిల్ పణ్ణిన అంజలిమాత్రముమ్ శరణ్యన్ నీర్మైయాలే మిగై.
భగవానుడు తనను ఆశ్రయించిన సమస్త శరణాగతులకు ఏకైక పరమ రక్షకుడు (శరణ్యుడు). తన అపారమైన కారుణ్యము మరియు ఔదార్య స్వభావం (నీర్మై) చేత, ఎవరైనా కేవలం దోసిలి ఒగ్గి చేతులు జోడించి నమస్కరిస్తే (అంజలి ఘటిస్తే),ఆయన దానినే ఒక మహోన్నతమైన కార్యంగా పరిగణించి, అటువంటి వారిని పరిపూర్ణంగా రక్షిస్తాడు.
గమనిక : పాండవుల ధర్మపత్ని అయిన ద్రౌపది శ్రీకృష్ణునికి సంపూర్ణంగా శరణాగతి చేసింది. ఒకసారి శ్రీకృష్ణునికి గాయమైనప్పుడు, ఆమె తన చీర కొంగును చింపి ఆ గాయానికి కట్టు కట్టి స్వామికి చిన్న ఉపకారం చేసింది. కానీ ఆ చిన్న ఉపకారాన్నే శ్రీకృష్ణుడు ఒక మహోపకారంగా (తీర్చలేని గొప్ప ఋణంగా) భావించి, ఆమె కోసమై పాండవులకు జీవితాంతం అండగా నిలిచి రక్షించాడు. చివరికి పరమపదానికి వేంచేసే (అవతార సమాప్తి) సమయంలో కూడా ‘నేను ద్రౌపదికి చేసిన సహాయం ఏమాత్రం సరిపోలేదు’ అని తన హృదయాన్ని ఆవిష్కరిస్తూ ఎంతో ఆర్తితో బాధపడ్డాడు. అటువంటిది స్వామి యొక్క అపారమైన ఔదార్య గుణం (నీర్మై)! శ్రీమన్నాథమునుల పౌత్రులైన ఆళవందార్లు (యామునాచార్యులు) తమ స్తోత్ర రత్నం శ్లోకంలో కొనియాడిన భగవంతుని ఈ పరమ ఔదార్య స్వభావాన్ని, తదనంతర కాలంలో నంపిళ్లై గారు కూడా తమ దివ్య వ్యాఖ్యానాలలో అదే మార్గంలో అనుసరిస్తూ విశదీకరించారు.
స్తోత్ర రత్నం గ్రంథంలో 28వ శ్లోకం :
త్వదంఘ్రిముద్దిశ్య కదాపి కేనచిత్
యథా తథా వాపి సకృత్ కృతోఽంజలిః |
తవైవ ముష్ణాతి అశుభాని అశేషతః
శుభాని పుష్ణాతి న జాతు హీయతే ||
ఎవరైనా ఒక వ్యక్తి నియమ నిబంధనలు లేకపోయినా, ఏమాత్రం సక్రమంగా కాకపోయినా (ఎలాగోలా), నీ దివ్య పాదపద్మాలను ఉద్దేశించి కేవలం ఒక్కసారి అంజలి ఘటించినా (చేతులు జోడించినా) చాలు; ఆ ఒక్క నమస్కారమే ఆ జీవుని సమస్త పాపాలను సమూలంగా తుడిచివేసి, అతనికి సకల శుభాలను మరియు పరమ మంగళాలను చేకూరుస్తుంది.
55.ఇంగిరుక్కుమ్ నాళైక్కు పురుషకారమాగ ముముక్షుక్కళుండు. అంగుత్తైక్కు నిత్యసూరిగళుండు.
ముముక్షువు అనగా మోక్షాన్ని (భగవత్ ప్రాప్తిని) ప్రగాఢంగా ఆశించేవాడు. మనం ముముక్షువులుగా మారిన తర్వాత ఈ సంసారంలో జీవించి ఉండే కాలానికి, భగవద్విషయాలను పరస్పరం అనుసంధానించుకోవడానికి, చర్చించుకోవడానికి తోటి ముముక్షువుల (భాగవతుల) దివ్య సాంగత్యం తోడుగా లభిస్తుంది. అదే మనం దేహావసానాన సమయంలో పరమపదాన్ని (శ్రీవైకుంఠాన్ని) చేరుకున్నప్పుడు, అక్కడ నిరంతరం భగవదనుభవ కైంకర్యాలలో తేలియాడడానికి నిత్యసూరులు మరియు ముక్తాత్ములు మనకు నిత్య సహచరులుగా ఉంటారు.
ఎంపెరుమానార్లు – శ్రీ పెరుంబూదూర్
గమనిక : ఈ సంసారంలో ఉన్నంత కాలము మనం తోటి శ్రీవైష్ణవులతో కలసిమెలసి భగవంతునికి, భాగవతులకు మరియు ఆచార్యులకు నిరంతర కైంకర్యాలు చేస్తూ కాలం గడపవచ్చు. దేహావసానాన తరువాత పరమపదాన్ని చేరుకున్న తర్వాత, అక్కడ నిత్యసూరులు మరియు ముక్తాత్ములతో కలిసి నిత్యానంద కైంకర్యంలో భాగస్వాములం కావచ్చు. మనం ఈ సంసారంలో ఉన్నప్పుడు ఆచార్యులే మనకు ప్రత్యక్ష మార్గదర్శకులుగా నిలుస్తారు. వారు మనకు యథార్థమైన ఆత్మజ్ఞానాన్ని అనుగ్రహించి, ఆ జ్ఞానాన్ని సరైన రీతిలో ఆచరణలో పెట్టేలా నడిపిస్తారు. కేవలం ఆచార్యుల దివ్య కృప మరియు మార్గదర్శకత్వం వల్లనే ఈ సంసారంలో మన ఆయుష్షు పరమ సార్థకంగా, పురుషార్థ ప్రదంగా గడుస్తుంది.
56.ఒరువన్ వైష్ణవనాగైయావతు ఇతు – సర్వేశ్వరన్ రక్షకన్ ఎన్ఱొరువన్ పక్కలిలే ఒరు వార్త్తై కేట్టువిట్టు, తన్నై రక్షకనాగ నినైక్కై తవిర్న్దు ఇరుక్కై.
బ్రహ్మ, రుద్రాది సమస్త దేవతలకు శ్రీమన్నారాయణుడే ఏకైక పరమ ప్రభువు (సర్వేశ్వరుడు) అని మరియు ప్రతి ఒక్కరికీ ఆ శ్రీమన్నారాయణుడే పరమ శరణ్యుడు (ఏకైక రక్షకుడు) అని ఒక సదాచార్యుడైన శ్రీవైష్ణవుని సన్నిధిలో ఉపదేశంగా శ్రవణం చేయడం ద్వారానే ఒక చేతనుడు నిజమైన ‘శ్రీవైష్ణవుడు’ అవుతాడు.
ఈ పరమ సిద్ధాంతాన్ని క్షత్రబంధు చరిత్ర ద్వారా స్పష్టంగా గ్రహించవచ్చు. ఆయన క్షత్రియ వంశంలో జన్మించినప్పటికీ, దుష్కర్మలు మరియు సమస్త పాపాలతో నిండిన జీవితాన్ని గడిపాడు. ఒకానొక సమయంలో ఆయన ఒక ఋషికి చిన్న ఉపకారం చేయగా… ఆ మహర్షి కరుణించి ఆయనకు ‘కేశవ నామాన్ని’ ఉపదేశించాడు (‘కేశవ’ అను దివ్య నామానికి ప్రధాన అంతరార్థం: ‘బ్రహ్మ మరియు రుద్రులకు శ్రీమన్నారాయణుడే ఏకైక ప్రభువు/సృష్టికర్త’). ఆ ఒక్క దివ్య నామోపదేశ మహిమతో క్షత్రబంధు సమస్త పాపాలు నశించి పరమ పవిత్రుడై, అంతిమంగా భగవంతుని పరిపూర్ణ అనుగ్రహాన్ని మరియు మోక్షాన్ని పొందాడు. ఈ చారిత్రక ఘట్టాన్ని తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్లు తమ తిరుమాలై 4వ పాశురంలో అత్యద్భుతంగా అనుగ్రహించారు.
57.కళివదోర్ కాదలుట్రార్క్కుమ్ ఉండో కణ్గళ్ తుంజుదల్ ఎన్ఱిఱేయిరుప్పదు. స్వరూపమిదు ఎన్ఱఱిందాల్ స్వరూపానురూపమాన వృత్తియుమ్ ఇదుక్కు విరోధియానవట్రైత్ తళ్ళుదలుమ్ ఇల్లైయాగిల్ జ్ఞానం పిఱందదిల్లైయామ్ ఇత్తనయుఱే.ఇతిల్లైయాగిల్ ఆళ్వార్గళ్ పోన వళియిల్ అన్వయిత్తిలనామిత్తనైఱే.
నమ్మాళ్వార్లు ఇలా సెలవిస్తున్నారు: ‘ఒకసారి ఒక చేతనుడికి భగవద్విషయం పట్ల ప్రగాఢమైన అనురాగం (భక్తి) ఏర్పడిన తర్వాత వారు ఒక్క క్షణకాలం కూడా నిద్రపోలేరు (మరే ఇతర విషయాల గురించీ ఆలోచించలేరు).’ భగవంతుని యందు అనన్య ప్రీతిని పెంచుకున్న వ్యక్తికి, ఆ స్వామిని సంపూర్ణంగా పొందేంతవరకు ఏమాత్రం విశ్రాంతి లేదా మనశ్శాంతి ఉండదు. ఇదే జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూప స్వభావం. ఈ పరమ సత్యాన్ని గ్రహించిన తర్వాత కూడా ఆత్మకు ఏది అనుకూలమైనదో దానిని స్వీకరించకుండా (ఆనుకూల్య సంకల్పం), ఆత్మకు ఏది ప్రతికూలమైనదో దానిని విసర్జించకుండా (ప్రాతికూల్య వర్జనం) ఉంటే, అటువంటి వారి ఆత్మజ్ఞానం మరింతగా పరిపక్వం చెందడానికి ఎలాంటి అవకాశమూ ఉండదు. అంతేకాక, ప్రాపంచిక లౌకిక విషయాల పట్ల సంపూర్ణ వైరాగ్యాన్ని, శ్రీమన్నారాయణుని పట్ల అనన్య శరణాగతిని ఆచరించి చూపిన ఆళ్వార్ల దివ్య మార్గాన్ని అనుసరించడానికి కూడా వారు ఏమాత్రం అర్హులు కారు.
58.నారాయణ శబ్దత్తిఱ్కు ఉపాయత్వ ఉపయోగియాన వాత్సల్యాదికళుమ్, ఉపేయత్వ ఉపయోగియాన శేషిత్వాది గుణఙ్గళుమ్ అర్థమ్.
భగవానుడే ఉపాయము (చేరుకునే మార్గము/రక్షకుడు) మరియు ఉపేయము (చేరవలసిన పరమ గమ్యము). ‘నారాయణ’ అను దివ్య తిరునామం ఈ రెండు కోణాలనూ (ఉపాయ-ఉపేయ తత్త్వాలను) సూచిస్తుంది. ‘నారాయణ’ అనగా అనంత దివ్య మంగళ కళ్యాణ గుణ పరిపూర్ణుడు అని అర్థం. ఆయనలోని కొన్ని గుణాలు ఆయన యొక్క ఉపాయత్వాన్ని (రక్షకత్వాన్ని) స్థాపిస్తాయి; అవి – వాత్సల్యము (తల్లి ప్రేమ వంటి వాత్సల్యం/దోషాలను లెక్కచేయకపోవడం), స్వామిత్వము (సమస్తం సృష్టిపై గల సంపూర్ణ యాజమాన్య హక్కు), సౌశీల్యము (గొప్పవాడైనా అల్పులతో కలసిపోయే ఔదార్యం), సౌలభ్యము (ఎవరికైనా సులభంగా లభించే స్వభావం). అలాగే ఆయనలోని మరికొన్ని గుణాలు ఆయన యొక్క ఉపేయత్వాన్ని (పరమ ప్రాప్యత్వాన్ని/గమ్యాన్ని) స్థాపిస్తాయి; అవి – శేషిత్వము (సమస్త జీవులకు పరమ స్వామిగా/యజమానిగా ఉండి కైంకర్యాన్ని స్వీకరించే తత్త్వం) మొదలైనవి.
గమనిక : పిళ్లై లోకాచార్యులు తమ ముముక్షుప్పడి గ్రంథంలోని 136,137,138 సూత్రాలలో భగవానుని యొక్క వివిధ దివ్య మంగళ కళ్యాణ గుణాలను మరియు ఎంబెరుమాన్ (శ్రీమన్నారాయణుడు) మనకు పరిపూర్ణ ‘ఉపాయముగా’ (రక్షకుడిగా) నిలబడడానికి ఆ గుణాలు ఎలా ఉపకరిస్తాయో అత్యద్భుతంగా వివరించారు. ఆ తర్వాత, అటువంటి సమస్త దివ్య కళ్యాణ గుణాలు కేవలం పర, వ్యూహాది రూపాలలోనే కాకుండా భువిపై కొలువుదీరిన ‘అర్చావతార ఎంబెరుమాన్ యందే ప్రత్యక్షంగా, సంపూర్ణంగా మరియు పరిపూర్ణ పరిపక్వతతో ప్రకాశిస్తున్నాయని ధృవీకరించారు.
59.సృష్ట్యాదికళిల్ సత్యసంకల్పనాయిరుక్కుమ్, ఆశ్రిత విరోధికళళవిలే అసత్యసంకల్పనాయిరుక్కుమ్.
జగత్తు యొక్క సృష్టి, స్థితి, లయాలు మొదలైన లీలా వ్యాపారాలలో భగవానుడు తన ‘సత్యసంకల్పత్వాన్ని’ సంపూర్ణంగా ప్రకటిస్తాడు (అనగా తాను సంకల్పించిన దేనినైనా క్షణమాత్రంలో సునాయాసంగా నెరవేర్చగల సమర్థుడిగా ఉంటాడు). కానీ తన భక్తుల విరోధులతో వ్యవహరించే సమయంలో మాత్రం ఆయన భిన్నంగా ప్రవర్తిస్తాడు – అనగా ఆ శత్రువులను తన సంకల్ప మాత్రంచేత సరిదిద్ది సన్మార్గంలో పెట్టే అపరిమిత సామర్థ్యం తనకున్నప్పటికీ తన ఆశ్రితులైన భక్తులకు వారు చేసిన అపచారాలు, అపరాధాల తీవ్రతను బట్టి వారిని నిర్ద్వంద్వంగా శిక్షించి సంహరిస్తాడు.
60.ఆశ్రిత విరోధికళైత్ తనక్కు విరోధికళాగక్ కొండు వళక్కు పేశుమవన్
భగవానుడు తన భక్తుల శత్రువులను తన స్వంత శత్రువులుగానే పరిగణిస్తాడు; ఆ భక్తుల పక్షాన తానే స్వయంగా నిలబడి వారి తరఫున శత్రువులతో న్యాయవాదం/వాదోపవాదాలు చేస్తాడు.
గమనిక : ఉదాహరణకు, శ్రీకృష్ణునికి అత్యంత ప్రియమైన పాండవుల పట్ల దుర్యోధనుడు తీవ్రమైన శత్రుత్వాన్ని పెంచుకుని వారిని అనేక విధాలుగా కష్టపెట్టినప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు తానే స్వయంగా పాండవుల తరఫున ఒక దూతగా (రాయబారిగా) దుర్యోధనుని సభకు వెళ్లి, పాండవుల పక్షాన నిలబడి అత్యంత ధర్మబద్ధంగా న్యాయవాదం/వాదనలు చేశాడు.
ఆంగ్లంలో : https://granthams.koyil.org/2013/08/10/divine-revelations-of-lokacharya-6/
అడియేన్ శ్రీ తేజ రామానుజ దాసి
ప్రూఫ్ రీడింగ్ చేసినవారు – ప్రసూన రామానుజ దాసి
https://granthams.koyil.org లో ఆర్కైవ్ ఉంచబడినది.
ప్రమేయం (లక్ష్యం) – https://koyil.org
ప్రమాణం (గ్రంధాలు) – https://granthams.koyil.org
ప్రమాతా(ఉపదేశకులు) – https://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్యా/పిల్లల పోర్టల్ – https://pillai.koyil.org